Iστορία 1η :
“Δεν είναι ουτοπία”
Αυτά τα βίντεο κλιπ και oι αισθηματικές σειρές τελικά δεν κάνουν καλό. Αν είσαι και λίγο ευαίσθητος και αν σου λείπουν κάποια πράγματα, αλλιώς…
Η Ματούλα ανήκει στη πρώτη κατηγορία. Παραδομένη στη θαλπωρή του καφέ σουέντ καναπέ, βλέπει φανερά εκνευρισμένη ένα κλιπ μιας μπαλάντας . Ένα ζευγαράκι που αγκαλιάζεται, που φιλιέται με πάθος σε μια παραλία, που κάνει έρωτα σε slow motion δίπλα σε αναμμένο τζάκι, να και το πρωινό στο κρεβάτι, να και το τριαντάφυλλο στο μαξιλάρι…..
« Μα δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν μόνο στο εκράν αυτά;» αναφωνεί χωρίς να το θέλει.
« Αυτά τα μελιστάλαχτα είναι ουτοπία αγάπη μου» της απαντά ο Γιάννης που μόλις είχε μπει στο σαλόνι, χωρίς να τον δει.
Τον κοιτά μελαγχολικά, δεν του απαντά. Μα δε μπορεί να μην υπάρχουν και άλλοι σαν εκείνη, αιθεροβάμονες, ρομαντικοί , άκρως συναισθηματικοί που να είναι σε μόνιμη αναζήτηση αυτής της ουτοπίας…
Eκείνος παίρνει τον καφέ του και κλείνεται στο γραφείο. Στην τηλεόραση παίζει μια παλιά μπαλάντα της Whitney Hiouston. Οι στίχοι την αγγίζουν. Μα τι κακό και αυτό με εκείνη!Να βρίσκει τον εαυτό της σε ιστορίες στίχων, σε σελίδες βιβλίων. Να είχε και κάποιον δίπλα της που να έκανε πραγματικότητα τους στίχους…
Ξαναχώθηκε στη θαλπωρή του καφέ καναπέ. Άλλη από αυτή για την ώρα δεν είχε.
Ιστορία 2η
“Αγγελίες”
Στήλη: Ειδικά συνεργεία
«Ζητείτε συνεργείο εντοπισμού χαμένων ονείρων. Παρακαλώ μόνο σοβαρές προτάσεις. Δεν υπάρχει χρόνος. Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε στο 210 …»
Στήλη: «Προσωπικά»
«Ζητείτε Άνθρωπος να μοιραστεί τα όνειρά μου. Αναζητώ Άνθρωπο να μοιραστώ τα όνειρά του. Ζητείτε Άνθρωπος να τον συγκινώ. Ζητείτε άνθρωπος να με συγκινεί. Ζητείτε … Παρακαλώ μόνο σοβαρές προτάσεις . Δεν υπάρχει χρόνος. Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε στο 210 …»
Ιστορία 3η
“Η πέτρα”
«Πέτρα ή πιο επιστημονικά πέτρωμα. Υλικό από τα οποία αποτελείται ο στερεός φλοιός της Γης. Τα πετρώματα μπορεί να αποτελούνται από συμπαγείς μάζες όπως ο γρανίτης ή ο ασβεστόλιθος. Άλλα είναι δυνατόν ν΄ αποτελούνται από μαλακότερα ή «ευκίνητα» υλικά όπως η άμμος, η άργιλος κλπ.
Τα πετρώματα σχηματίζονται από ένα ή περισσότερα ορυκτολογικά συστατικά. Ανάλογα με τον τρόπο σχηματισμού τους τα πετρώματα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:
- Τα εκρηξιγενή ή πυριγενή ή μαγματικά πετρώματα
- Τα ιζηματογενή πετρώματα και
- Τα μεταμορφωσιγενή πετρώματα.»
Μάζευε από μικρός πέτρες ο Αλέξης. Δεν ήταν τυχαίο που ακολούθησε την καριέρα του Μεταλλειολόγου. Είχε τόσες πολλές που είχε γεμίσει όλο το υπόγειο. Άλλες βρίσκονταν διάσπαρτες μέσα στο σπίτι. Μικρές, μεγάλες, με στρογγυλάδες, ακανόνιστες, καφέ, γκρι, σε κάθε του εξόρμηση επαγγελματική ή μη, όλο και θα μάζευε μερικές. Ειδικά όταν ήταν μαζί με τη Στέλλα. Κάθε μια και ένα αποδεικτικό στοιχείο από μια τους Στιγμή. Σήμερα όμως ξύπνησε κάπως. Όλη αυτή τη περίοδο ξυπνάει κάπως. Κατέβηκε στο υπόγειο και κινήθηκε στο σκοτάδι. Το αναμμένο τσιγάρο έμοιαζε με πυγολαμπίδα.
Άναψε το φως. Μέτρησε τα κιβώτια. Σε κάθε κιβώτιο τόσες πέτρες. Κάθε πέτρα τόσες Στιγμές.
Κάθε πέτρα και μια Στιγμή.
Κάθε Στιγμή βαριά σαν Πέτρα.
Iστορία 4η
(απόσπασμα άρθρου από το Vita.gr της Αμίνας Μοσκώφ)
«Πες μου τι να κάνω»
Θα μπορούσαμε να πούμε πολύ σχηματοποιημένα ότι μπροστά στον πόνο και γενικότερα στα προβλήματα υπάρχουν δύο αντίθετες τάσεις: Η πρώτη είναι η υπεκφυγή, η γρήγορη λύση που προσφέρει μιαν άμεση αλλά προσωρινή ανακούφιση από την ένταση και τη δυσφορία. H δεύτερη είναι αυτή της ενδοσκόπησης, της αναζήτησης δηλαδή μιας λύσης που έρχεται μέσα από την αυτογνωσία και την αυθεντικότητα. Ποιος όμως έχει καιρό για ενδοσκόπηση, όταν υποφέρει τρελά; Eκείνες τις στιγμές, ένα «Πες μου τι να κάνω» αιωρείται συνεχώς από τα χείλη μας. Aπευθύνεται σε φίλους, περιοδικά, ειδικούς και μη. Aναζητεί μια σύσταση, μια συμβουλή, ένα «κόλπο» .
Ιστορία 5η
“ Περί Γεύσεων;”
Δεν μπορεί να μην σου έχει τύχει ποτέ. Τρως ένα φαγητό μαγειρεμένο με τάδε υλικά. Σου αρέσει τόσο πολύ που αρνείσαι να το δοκιμάσεις με άλλο τρόπο. Φοβάσαι μη σου χαλάσει τη γεύση.
Και εκεί που δεν το περιμένεις γίνεται η ανατροπή. Είσαι κουρασμένος, έχεις τις άμυνές σου σε καταστολή, πεινάς, βάζεις κάτι στο στόμα χωρίς να το ψάξεις πολύ και μένεις. Σου αρέσει . Το γεύεσαι αργά και βασανιστικά για να ανακαλύψεις τα κρυμμένα μυστικά του. Μετά από λίγο βέβαια σε παίρνουν οι τύψεις για την απιστία που διαπράττεις, αλλά έχεις τόσο μα τόσο ανάγκη για μια καινούργια γεύση…. Τα βάζεις όλα κάτω. Δεν παύεις να αγαπάς την προηγούμενη. Είναι η πρώτη που δοκίμασες, η πρώτη που σου έκανε εντύπωση, η πρώτη που σε κέρδισε. Θα σε συναρπάζει πάντα όταν θα τη γεύεσαι. Τώρα όμως έχει γεμίσει με δυόσμο το στόμα σου και σ’αρέσει. Αχ πόσο σου αρέσει…
Iστορία 6η
Τώρα τελευταία οδηγώ με μουσική για να μην ακούω τις σκέψεις μου. Τι να κάνω όμως όταν ένα τραγούδι με οδηγεί σε αυτές;
Ιστορία 7η
“ Ο Βασιλικός στο παράθυρό του.”
Κάθε εβδομάδα στο γραφείο του καταφθάνουν περίτεχνες ανθοδέσμες από ευχαριστημένες πελάτισσες. Ανθούρια και εξωτικές ορχιδέες Falenopsys, περιτριγυρισμένες από Trachelium και Solidago. «Αυτό δεν είναι γραφείο ιατρού αλλά θερμοκήπιο» του είπε προχτές πειραχτικά ο φίλος του ο Νίκος.
Γυναίκες ματαιόδοξες και υπερφίαλες που θέλουν να παγώσουν τον χρόνο, άλλες που θέλουν να τον στείλουν διακοπές για λίγο με ένα «απλό botoxaki» όπως λένε.
Στην αρχή έβλεπε τον εαυτό σαν άλλο Πυγμαλίωνα αλλά τώρα πια άρχισε πραγματικά να τον απωθεί το επάγγελμά του. Κουράστηκε να παίζει με τα ανθρώπινα περιτυλίγματα. Βαρέθηκε τα λατινογενή ονόματα των λουλουδιών. Αυτό που ήθελε ήταν να βρει λίγο βασιλικό και δυόσμο να βάλει στο μπαλκόνι του. Σε τίποτα παλιούς τενεκέδες από λάδι, όπως είχε η γιαγιά η Μαρίκα στο πατρικό του στη Καισαριανή. Εκείνο το παλιό προσφυγικό σπιτάκι με τους χονδρούς πέτρινους τοίχους, την εσωτερική αυλή και τις χαμένες γεύσεις.
Και τον βρήκε τον βασιλικό του…. το πως είναι μια άλλη ιστορία. Μόνο που ήταν ξανθός και σγουρομάλλικος και όταν της το είπε της άρεσε τόσο, που κάθε μέρα του έβαζε μέσα στον δερμάτινο χαρτοφύλακα και ένα κλωναράκι. Και εκείνος το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις έφτανε στο γραφείο ήταν να γεμίσει ένα ποτήρι με νερό και να βάζει μέσα τον βασιλικό του. Τον είχε στο περβάζι δίπλα του να παίρνει φως. Τα υπόλοιπα λατινογενή εξωτικά λουλούδια που συνέχιζαν να καταφθάνουν στο γραφείο του δεν είχαν παρά να υποκλιθούν μπροστά στην απλότητά του.
Ως που μια μέρα το ποτήρι δεν γέμισε με φρέσκο κλώνι. Το παλιό είχε αποξεραθεί εδώ και μέρες και δεν είχε αντικατασταθεί με νέο. Μια θετική απάντηση σε ένα μεταπτυχιακό στην Αμερική. Δεν ήθελε να τον χάσει αλλά έπρεπε να φύγει. Την αγαπούσε αλλά δεν μπορούσε να κλείσει το ιατρείο του. Εκείνος έπρεπε να μείνει.
Πέρασαν μήνες και τα λατινογενή άρχισαν να τον πνίγουν. Ως που μια μέρα το βλέμμα του έπεσε στο μικρό τραπεζάκι δίπλα στη βιβλιοθήκη. Ένα λευκό βάζο που έκρυβε ένα μικρό θησαυρό. Μερικά κόκκινα γεράνια, λίγη λεβάντα, παραδίπλα στριμωγμένο ένα κλωναράκι γιασεμί, δίπλα του λίγος δυόσμος.
« Ελένη ποιος τα έφερε αυτά;» ρώτησε τη γραμματέα του με αγωνία.
« Η κυρία Ματούλα Παπαφράγκου. Μια νέα πελάτισσα που της έκλεισα αύριο ραντεβού. Πέρασε χτες αλλά ήσασταν με τον κύριο Αλέξη στο συνέδριο Μεταλλειολογίας. Είπε ότι μένατε παλιά στην ίδια γειτονιά και σας έφερε αυτά τα λουλούδια.»
Δεν μίλησε. Πήρε το βάζο, το έβαλε δίπλα στο περβάζι και χαμογέλασε μελαγχολικά.
………………………
“Son la cinco de la ma�ana
y yo no he dormido nada,
pensando en tu belleza, loco voy a parar.
el insomnio es mi castigo,
tu amor sera mi alivio
y hasta que no seas mia no vivire en paz”





του έχει χωθεί στην αγκαλιά του. Η αλλαγή αυτή αναθέρμανε τη σχέση τους και αισθανόντουσαν και οι δυο όπως νιόπαντροι , τότε που ξεκίναγαν να γεμίσουν το πρώτο τους σπίτι στο Μοσχάτο με όνειρα. Απέναντι το παλιό τζάκι περιμένει τα πρώτα κρύα για να τους ζεστάνει. Στο δωμάτιό τους όπως και σε όλο το σπίτι, προσπάθησαν να διατηρήσουν ακέραια όλα τα παραδοσιακά στοιχεία που υπήρχαν , τόσο αρχιτεκτονικά όσο και από πλευράς επίπλων. Το παλιό λαβομάνο δίπλα στο παράθυρο, δώρο γάμου της γιαγιάς Μαρίκας , οι χτιστοί καναπέδες στον οντά με το χαμηλό μπακιρένιο τραπεζάκι μπροστά, τα πλεκτά κουρτινάκια πάνω από το παράθυρο της κουζίνας, φαινόντουσαν σαν να ξεπηδούσαν από κάποιo μακρινό παραμύθι.
κλωνάρι μαντζουράνα και το έβαζε στη τσέπη του. Μια τελευταία στάση στο περίπτερο του Μιχάλη για εφημερίδα και μετά πάλι στο σπίτι όπου θα τον περίμενε ένα μοσχομυριστό καφεδάκι κάτω από τη κληματαριά. Αφού θα χαλάρωνε με τη καλή του, θα πήγαινε στο παλιό κατώι του σπιτιού που το είχε διαμορφώσει σαν κελάρι, για να το συμμαζέψει λίγο και να ανεβάσει στη Δέσποινα λίγο λάδι καθώς και τη πήλινη γάστρα για το κυριακάτικο ψητό. Χοιρινό με πατάτες, ψημένο αργά,
αργά στο παλιό χτιστό φούρνο της αυλής, και σερβιρισμένο σε λεμονόφυλλα! Θυμόταν μικρός να περιμένει με αγωνία τη γιαγιά του να ανοίξει το φούρνο για να δοκιμάσει πρώτος από το περίφημο καρβέλι της και μετά να βουτήξει κλεφτά μια μπουκιά στη σάλτσα από το μαγειρευτό της.
Kαλό μήνα σε όλους!
Με ένα εκκλησάκι από πάνω….



Σας έχω ξαναπεί ότι μου αρέσουν τα βιβλία που έχουν κάτι να πουν και με τρόπο σαφή χωρίς πολλές φιοριτούρες και άλλα κόλπα εντυπωσιασμού. Φέτος είχα αρκετό χρόνο να διαβάσω βιβλία. Πολλά βιβλία, νομίζω περισσότερα από ποτέ.
Κάθε πεφταστέρι και μια ευχή
Ώσπου μια μέρα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και τρόμαξε! Έκλεισε τα μάτια, τα άνοιξε πάλι, τίποτα. Που πήγαν τα πυκνά ξανθά μαλλιά του; Δυο τρείς γουρουνότριχες δεξιά και αριστερά πάνω από τα αυτιά και αυτό ήταν όλο. Και μετά άρχισε να μετράει, μια ,δυο, τρεις, τέσσερις στο πέντε σταμάτησε…δεν άντεχε άλλο να βλέπει τις δίπλες στο σώμα του. Αυτό δεν ήταν κορμί ήταν ακορντεόν! Έμεινε με το στόμα ανοιχτό να κοιτάζει τον άλλο του εαυτό χαμένος… Το στόμα είπα; Αμέσως το έκλεισε για να μη βλέπει τα κιτρινισμένα και φαγωμένα του δόντια, όσα του είχαν απομείνει δηλαδή.
Άκουσαν το σαματά οι κοκόνες και κλιτσ κλιτσ έφεραν τα πασουμάκια τους μέχρι υπνοδωμάτιο. Πρώτη και καλύτερη η δικιά του. Το εμπριμέ φορεματάκι σήμα κατατεθέν της -από το πρωί ως το βράδυ το ίδιο φορούσε, το έπλενε, το έβαζε, το έπλενε, το έβαζε- με τις μεγάλες πορτοκαλί μαργαρίτες, στάθηκε μπροστά του και κοίταζε μια τον άδειο τοίχο, μια τον καθρέφτη στο πάτωμα. Από πίσω και η κουνιάδα, με τα φιστίκια στο χέρι και εκείνο το ενοχλητικό τσίκι τσίκι όλη την ώρα που του έσπαγε τα νεύρα γιατί δεν σταματούσε ούτε όταν μίλαγε.









