Σ’ένα γκρίζο πλανήτη πολλά πεφταστέρια συνομιλούν: 
-Πότε έπεσες εσύ;
-Δεν θυμάμαι, δεν θέλω να θυμάμαι… Μικρός ήμουν.
-Και εγώ, νομίζω Δευτέρα δημοτικού πήγαινα. Γύρισα μια μέρα σπίτι και δεν βρήκα κανέναν. Ολοι έλειπαν πάλι. Κρύωνα. Που πήγαν τα χρώματα, που πήγαν τα παιχνίδια; Που είναι το χάδι; Μα δεν είχα και ποτέ. Όλο με άφηναν. Νομίζω πριν ακόμα γεννηθώ, ήμουν ένα πεφταστέρι. 
-Και εγώ αυτό νομίζω. Εγώ «έπεσα» όταν ήμουν δέκα χρονών. Μου μίλησαν για «σχήματα» που έπρεπε να κάνω. Α.. μ’αρέσουν φώναξα αν και αισθανόμουν λίγο κουρασμένος χωρίς να καταλαβαίνω ακόμα το γιατί. Ξέρω να κάνω ωραίο κύκλο, και τετράγωνο και τρίγωνα πολλά. Μα δεν ήταν από εκείνα τα «σχήματα.»……
-Και το μικρούλι εκεί πέρα; Ξέρεις την ιστορία του;
-Ξέρω… είναι σαν εμένα και εσένα μαζί. Σαν κάποιος να ένωσε τις ιστορίες μας και να έφτιαξε ένα άλλο παραμύθι … Δεν μου αρέσει…
-Θα μου πεις όμως έτσι δεν είναι;
-Θα σου πω γιατί σε αυτό τον γκρίζο πλανήτη μόνο αυτά έχουμε να μοιραστούμε. Τον άφησαν όπως και εσένα μωρό ακόμα. Τον άφησαν γιατί δεν ήταν τόσο φωτεινός όπως ο δίδυμος αδερφός του, γιατί με το που γεννήθηκε πριν καν μάθει ακόμα τι είναι χάδι, ήχος, χρώμα, έπρεπε να κάνει και αυτός «σχήματα» .
-Δεν μου άρεσε αυτό το παραμύθι.
-Ούτε και σε μένα. Να βλέπεις και τα παιδιά εκεί κάτω; Παρόμοια παραμύθια με μας έχουν. Γκρίζα. Σαν το πλανήτη που κατοικούν τα πεφταστέρια.
-Όχι, δεν θέλω να το πιστέψω ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ. Θέλω να παίξω, θέλω να μεγαλώσω όπως όλα τ’άλλα παιδιά. Εγώ θα ελπίζω.
-Και σε τι θα ελπίζεις παρακαλώ;Δεν μου λες και μένα να ελπίζουμε παρέα;
-Θα σου πω μα ….. τι είναι αυτός ο θόρυβος; Από που έρχεται;
-Από εκεί ψηλά νομίζω, λες να έρχεται και άλλο πεφταστέρι;
-Όχι κοίτα, αυτό είναι λαμπερό πολύ και έχει απ’όλα τα χρώματα, σαν ουράνιο τόξο. Και όσο πλησιάζει τόσο πιο πολύ λάμπει. Άμα ήταν πεφταστέρι όσο θα πλησίαζε κοντά μας θα χανόταν, θα σκοτείνιαζε.
Το αστέρι περνάει πάνω από τα κεφάλι όλων των παιδιών, τα χαϊδεύει με τις χρωματιστές ακτίνες του στα μαλλιά και τους τραγουδά. Ξαφνικά τα πεφταστέρια αρχίζουν να λάμπουν και αυτά, να παίρνουν χρώμα, να παίρνουν ζωή. Να ξαναγίνονται τα αστέρια που ήταν πάντα.
-Κοίτα, κοίτα, έχω χρώματα, έχω χρώματα, χαμογελώ. Και ο πλανήτης μας άλλαξε. Δεν είναι πια γκρίζος, έχει και λουλούδια και σπίτια να μείνουμε.
-Ναι…δεν είμαστε μόνοι μας πια …. και εγώ τώρα δεν πονάω τόσο πολύ. Θα παίζω και θα τα νικήσω αυτά τα «σχήματα».
-Όλα τα παιδιά θα παίζουμε παρέα στον Χρωματιστούλη μας, έτσι θα λέμε τον πλανήτη μας τώρα. Είδες που στο’λεγα; Εγώ το ήξερα…. Μου το’χε πει μια καλή νεράιδα ότι θα ξαναπαίξω όπως και πριν και ότι δεν μείνω ποτέ μια μόνη. Και θα τραγουδάμε… άκου… αυτό είναι το τραγούδι της νεράιδας μου! Έρχεται μέσα από το λαμπερό αστέρι:
« Δεν είσαι άγγελε μου πεφταστέρι
Μα της καρδιάς μου το χρυσό αστέρι
Το χεράκι δώς μου το μικρό
Για ν’ανεβείς ψηλά στον ουρανό
Και εγώ κοντά σου θα διαβάζω
Παραμύθια με χαμόγελο γαλάζιο ………………………………………………………….
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ
Στα παιδιά που είναι μόνα
Στα παιδιά που πονούν
Στα παιδιά που δεν πρέπει ποτέ να πάψουν να ελπίζουν
Αφιερωμένο επίσης
Στους μαθητές μου , που με τους πιο πολλούς κλείσαμε φέτος έναν κύκλο δώδεκα χρόνων. Στ’αστέρια μου λοιπόν και τους ευχαριστώ που δεν με ξεχνούν.
Αφιερωμένο στην αγάπη και στην ελπίδα.
…………….
Υγ «Σχήμα» ονομάζεται το κοκτέιλ φαρμάκων που δίνεται για χημειοθεραπεία ….
εικόνες από lilypad.ellenmilliongrapgics
