Μα έχει Savoir Vivre η Ρετσίνα θα αναρωτιέστε; Βεβαίως και έχει… Γιατί ο γαλλικός αυτός όροσ σημαίνει “Ξέρω να ζω”.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Αν δεν είναι το ταπεινό αυτό κεχριμπαρένιο κρασάκι, μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο, που αποζητά όμως συγκεκριμένη ατμόσφαιρα για να το απολαύσεις.
Εν αρχή λοιπόν η καλή παρέα. Γιατί χωρίς αυτό δεν θα κατεβαίνει εύκολα η κεχριμπαρένια, δεν θα είναι τόσο νόστιμα τα μεζεδάκια , δεν θα υπάρχει «τσούγκρισμα» γενικότερο. Αφού λοιπόν εξασφαλίσουμε το παραπάνω περνάμε στις πρώτες ύλες. Η κεχριμπαρένια και τα πρωτοξαδέρφια της. Αρωματικά μα ελαφριά στη γεύση, συνοδεύουν και δεν καλύπτουν τα παρελκόμενα.
Είπα παρελκόμενα ε; Βγάζω έξω τα πάσης φύσεως ορεκτικά και περνώ στα ψητά, στα μπριζολάκια , στα παιδάκια και σε ότι άλλο θέλετε. Εδώ μια ειδική επισήμανση για το Savoir Vivre της Ρετσίνας. Αφού λοιπόν έχουμε καλή παρέα, τη κεχριμπαρένια , αφού βρισκόμαστε σ’ένα ταπεινό καπηλειό, μήπως να γευτούμε τα καλούδια με τα χεράκια; Με λεπτεπίλεπτες κινήσεις δεν λέω αλλά λίγο πιο πρωτόγονα. 
Νομίζω ότι μερικές τέτοιες στιγμές, χαιρόμαστε πιο πολύ το φαγητό. Το συγκεκριμένο φαγητό υπό τας ανωτέρω συνθήκες!
Φυσικά όλα τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο μαγικά αν και το περιβάλλον έχει την αντίστοιχη γλύκα. Δεν είναι βέβαια απαραίτητο εφόσον έχουμε καλή παρέα και καλό κρασομεζεδάκι. Όμως, δυο τρία τραπεζάκια κάτω από βαρέλια, ένα ζεστό πορφυροκόκκινο τραπεζομαντιλάκι υφαντό, μια καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία….
Τέλος και κανένα τραγουδάκι παλιό ρεμπέτικο να αχνακούγεται δεν θα ήταν και άσχημα…. βέβαια μπορείτε και εσείς να τραγουδήσετε αρκεί να μην έχετε περάσει πρόσφατα φαρυγγίτιδα!
Εβίβα λοιπόν!
Αλα! Ωπα!
Και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια,΄
“Ακρογιαλιές δειλινά”, Βασίλης Τσιτσάνης
