Σαν νανούρισμα γιατί τέλειωσε σχεδόν μια πολύ δύσκολη περίοδος στη δουλειά. Αισθάνομαι εξαντλημένη και έχω ανάγκη από ύπνο πολύ αλλά και από βόλτες, ψώνια, ρομαντικές εξόδους, ταξίδια και ….. Περιμένω πως και πως το Σαββατοκύριακο για να κάνω …. αυτά που θα διαβάσετε σε επόμενο ποστ! Προς το παρόν επειδή λόγω κούρασης δεν μου έβγαινε να βάλω κάτι άλλο σας χαρίζω μερικά στιχάκια που τα εμπνεύστηκα από ένα ποίημα του καλού μου φίλου και πυργοδεσπότη Βασίλη.
«Ήλιε μου παντοκράτορα έλα και ζέστανέ τον
σ’ ένα ζευγάρι σύννεφα, γλυκά ακούμπησέ τον
τ’αστρα θα παίζουν μουσική κι εγώ θα του διαβάζω
παραμυθάκια του γιαλού σε πέλαγο γαλάζιο.
Και αν τύχει κι αποκοιμηθεί μαζί με το χρυσό αστέρι
όλου του κόσμου τις ευχές η νύχτα να του φέρει».
Τώρα που το ξαναδιαβάζω και τέτοια ώρα κιόλας, ενδέκατη νυχτερινή …. πρόσω ολοταχώς για κάτω από το πάπλωμα. Ωρα να κοιμηθούν τα τερατάκια!
