“Qué es la vida? Un frenesi?
Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra une ficcion?
y el mayor bien es pequeno
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.”
«Τι είν‘ η ζωή; Mια τρέλα ;Τι είν’ η ζωή;
Μια αυταπάτη, μια χίμαιρα, μια σκιά.
Όπου το μεγαλύτερο καλό φαίνεται μικρό.
Γιατί η ζωή είν’ ένα όνειρο, και τα όνειρα, όνειρα μένουν.»
Αυτά έγραψε ο Pedro Calderon de la Barca το 1643 στο θεατρικό έργο « Η ζωή είναι ένα όνειρο». Το έργο αυτό πραγματεύεται την ιστορία του πρίγκιπα Σιγισμούντου τον οποίο ο πατέρας του έκλεισε σε μια φρικτή φυλακή επειδή φοβόταν ότι ο γιος του θα ήταν η αιτία της δικής του καταστροφής. Μια μέρα, ο βασιλιάς τον μεταφέρει ναρκωμένο στο ανάκτορο, αλλά ο νέος φανερώνει τόσο άγρια ένστικτα, που το ίδιο κιόλας βράδυ, πάλι ναρκωμένος, μεταφέρεται αμέσως στην απάνθρωπη φυλακή του. Όταν ξυπνάει τον κάνουν να πιστέψει ότι η μέρα που πέρασε στο παλάτι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα όνειρο.Ο λαός όμως ξεσηκώνεται και ελευθερώνει τον πρίγκιπα. Ο βασιλιάς Μπαζίλιο ηττάται και ταπεινώνεται αλλά ο Σιγισμούνδος που κατάλαβε ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα όνειρο διαψεύδει μάντεις και προβλέψεις και συμπεριφέρεται σαν καλός και σοφός βασιλιάς.
Έτσι λοιπόν ο πρίγκιπας βρέθηκε στο μεταίχμιο του ονείρου και της πραγματικότητας μην μπορώντας να τα ξεχωρίσει. Η ζωή είναι όνειρο; Το όνειρο ζωή; Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, αυτό που αγγίζουμε,αυτό που αισθανόμαστε,αν είναι αληθινό. Είτε αυτό πηγάζει από κάτι ευχάριστο είτε από κάτι δυσάρεστο. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει με εφιάλτης.
Ας αφήσουμε όμως αυτή περίπτωση και ας δούμε τη φωτεινή πλευρά του ονείρου. Αυτή που μας κάνει να ταξιδεύουμε σε έναν άλλο κόσμο, χρωματιστό και μυρωδάτο. Με αισθήσεις έντονες που μας γεμίζουν τόσο ώστε ν’αναρωτιόμαστε που σταματά το όνειρο και που αρχίζει η πραγματικότητα.
Και τα έχουμε ανάγκη τα όνειρα. Για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε κάτι να περιμένουμε, αυτή τη μια και μοναδική στιγμή όπου ένα όνειρο μπορεί να πλησιάσει την πραγματικότητα. Αν το προσπαθήσουμε ίσως. Αν είναι γραφτό θα πουν μερικοί. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να ονειρευόμαστε, να πιστεύουμε και να ελπίζουμε. Γιατί το όνειρο είναι ελπίδα.
Περί ονείρου λοιπόν αυτό το ……… blogoπαίχνιδο γιατί εκεί το πήγαινα! Το τρίτο που ξεκινώ μετά την ιστορία της «Μυράνθης» και το «Μεθώ»(Νατασσάκι περιμένω αλλά έχεις και εδώ πρόσκληση!).Προσκαλώ λοιπόν τους Μαρία(Ηλιαχτιδα), Βασίλη, Νατασσάκι,Ρίτσα,Ειρήνη, Γλαρένια, Ωκεανό, Αθανασία, Σταχτοπούτα,Nεραιδόσκονη,Zoυζουνα, Δηιάνειρα, Αντώνιο gk, Αντώνη και Μελωμένο (και όσους άλλους εμπνέει το θέμα, δεν πιέζω καταστάσεις αν δεν σας βγαίνει) να γράψουν κάτι -γνώμη, εμπειρία, ποίημα, διήγημα –πάνω στον ονειρικό χαρακτήρα της ζωής ή στο γήινο των ονείρων.
……….
Για τον συγγραφέα λίγα λόγια του οποίου το έργο έτυχε να μελετήσω στο πανεπιστήμιο. Μαζί με τον Lope de Vega άσκησαν σημαντική επιρροή στο ευρωπαϊκό θέατρο. Έγραψε περίπου 200 έργα, τα καλύτερα από τα οποία χρονολογούνται μεταξύ 1625 και 1640. Μετά τη χειροτόνησή του σε ιερέα το 1651, έγραψε κυρίως autos sacramentales, καθώς και θεαματικά έργα το θέατρο της Αυλής στο ανάκτορο του Μπουέν Ρετίρο, με το οποίο συνεργαζόταν από τότε που το ίδρυσε ο Φίλιππος ο Β΄. Τα γνωστότερα από τα πρώιμα θρησκευτικά έργα του ήταν το “La cena del Rey Baltasar” (περ. 1634) και το “El gran teatro del mundo” (“Το μεγάλο θέατρο του κόσμου”) (περ. 1641). Από τα κοσμικά έργα του, το ωραιότερο και γνωστότερο είναι το “La vida es sueno” .
Painting by Virgil Elliott ” The Dreamer”
παπαράτσι φυσικά.
