….με το Λυβικό να απλώνεται απέναντι γαλάζιο σεντόνι. Στη Σούγια με τα ολοστρόγγυλα βότσαλα μαργαριτάρια.
Ξάπλωσαν δίπλα δίπλα στην άμμο. Καυτή η ανάσα που αναβλύζει από τη γη, σαν να εξατμίζεται η άμμος και να στέλνει τη λιγοστή δροσιά της πίσω εκεί που ανήκει. Στη θάλασσα.Τα μαλλιά της πέφτουν στον πρόσωπο. Τα μάτια κλειστά. Για την ώρα. Φοβάται να τα ανοίξει. Από τότε που έμαθε ότι τα μάτια απέναντι την κοιτάνε αλλιώς ….. δεν μπορεί. Φοβάται να έρθει αντιμέτωπη με τη λαχτάρα, τον πόθο, τη λατρεία. Οι μπούκλες πυκνές, σχηματίζουν στο πρόσωπό της ένα μικρό καφασωτό. Σαν τα περίτεχνα παραθύρια της ανατολής όπου δεν αφήνουν τα αδιάκριτα βλέμματα να εισχωρήσουν στο εσωτερικό, και δίνουν παράλληλα το δικαίωμα στις ψυχές να ρίξουν κλεφτές ματιές στον έξω κόσμο.
Δεν αντέχει άλλο. Μια μικρή κλεφτή ματιά θέλει να δώσει και εκείνη. Το καφασωτό μπροστά καλά φτιαγμένο. Βλέφαρα που ανοίγουν ελάχιστα. Πράσινο ανοιχτό. Δεν είναι η θάλασσα αυτό που βλέπει. Σε εκείνο το σημείο του Νότου τα νερά είναι βαθυγάλαζα. Άλλη θάλασσα ήταν αυτή. Της ματιάς του, σε αυτή που έμελλε να κολυμπήσει για τα επόμενα έντεκα χρόνια και ακόμα πιο πολύ. Και ας μην το ξέρε ακόμα. Πίσω από το καφασωτό πάλι. Έκλεισε τα μάτια της ενώ ήξερε ότι τα δικά του ήταν ακόμα ανοιχτά. 
Το αριστερό της χέρι ασυναίσθητα βυθίζεται βαθιά στην καυτή άμμο.
Αναζητούσε τη κρυμμένη δροσιά μα ξανακάηκε. Γιατί την ίδια δροσιά αναζητούσαν και τα δικά του χέρια. Μπλέχτηκαν τ’ ακροδάχτυλα αυθόρμητα.
Ζήτησε συγνώμη και χωρίς να κοιτάξει έπεσε στη θάλασσα. Αυτό ήταν αρκετό προσάναμμα για τη συνέχεια.
Το επόμενο βράδυ κανονίστηκε σινεμά. Στον Δημοτικό Κήπο στα Χανιά. Έπαιζε την «Κλεμμένη Ομορφιά» του Μπερτολούτσι. Ιταλική εξοχή, αμπέλια, κρασί Chianti. Πέρασαν δυο χρόνια για να δει επιτέλους πως τελειώνει η ταινία.
Γιατί κάτι άλλο ξεκίνησε τότε. Ακροδάχτυλα που μπλέχτηκαν πάλι, χείλη που ενώθηκαν. Σαν να πάτησε κάποιος το pause. Ο χρόνος παγώνει και μένει η στιγμή. Η στιγμή όμως αυτή δεν χάθηκε. Μεγάλωσε, μέστωσε στο χρόνο και έγινε ταξίδι ζωής. Αυτό που ξεκίνησε εκεί στο Νότο.
………..
To παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στην αγάπη μου και στο ταξίδι μας.
Επειδή όμως σαν σήμερα, η φωνή ενός Αρχάγγελου από τον Νότο έπαψε να χτυπά ,ένα αγαπημένο τραγούδι του για σας Η Νατάσσα μας τα λέει καλύτερα.
