Γαλλία 16ος αιώνας,
Το κάστρο DuPlessis είχε την ωραιότερη ματιά στη κοιλάδα του Λίγηρα. Διψούσε η γη για το χάδι του ποταμού. Σαν ανθρώπινο σώμα και το ποτάμι η κεντρική αρτηρία που του δίνει ζωή, οι παραπόταμοι γαλάζιες φλέβες που μεταφέρουν αυτή τη ζωή ακόμα πιο μακριά. Το νερό ενώνεται με το νερό, η ζωή δίνει ζωή και ταξιδεύει.
Το δωμάτιο μουσικής του κάστρου είχε την ωραιότερη θέα στη κοιλάδα. 
Ανεμπόδιστη. Ματιά που έφτανε μέχρι χαμηλά στο νότο. Και όταν έπαιζε ο δάσκαλος κλαβισέντο η ματιά ταξίδευε ακόμα πιο μακριά, ξέφευγε τα όρια της κοιλάδας και του μυαλού. Η Amαndine στεκόταν κοντά στο παράθυρο και προσπαθούσε να δει το τοπίο με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.
Πότε έγερνε προς το πλάι έτσι που να φαίνεται το πιο φιδίσιο κομμάτι του ποταμού, πότε έριχνε μπροστά το δαντελένιο πέπλο της και προσπαθούσε να εντοπίσει τη γη από κάτω, μέσα από τα ανοίγματα της δαντέλας.
Εκείνη ήξερε. Είχε αποτυπώσει το τοπίο στο μυαλό της και όπως και να στεκόταν όπου και να βρισκόταν, ήξερε να «επιστρέφει» σ’αυτό. Δεν φανταζόταν όμως πόσο λυτρωτικό θα ήταν για αυτήν αργότερα …
Ένα ταξίδι στη Μάλτα με τον πατέρα της, αυτό που πάντα επιθυμούσε. Ένα ταξίδι εκτός των συνόρων του κάστρου και της Γαλλίας. Δεν χόρταινε να διαβάζει τους ιστορικούς άτλαντες στη μεγάλη βιβλιοθήκη. Χωμένη στα βιβλία συνέχεια και στα παραμύθια. Τα καμώματά της παραξένευαν την μητέρα της. Μια Duplessis σε ηλικία γάμου και να ασχολείται με όλα αυτά, της φαινόταν αδιανόητο. Ειδικά τώρα που είχε ανακοινωθεί και ο αρραβώνας της με τον γιο των Chenonceaux. Μα η Αmandine δεν ήταν σαν όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Δεν της άρεσαν τα βαριά βελούδινα φορέματα. Ασφυκτιούσε. Δεν ήταν έτοιμη να παρατήσει τα «ταξίδια» της. Για αυτό και όταν ο πατέρας της ανακοίνωσε ότι φεύγει για Μάλτα για να συνάψει μια εμπορική συμφωνία με τον Di Angelo δεν έχασε ευκαιρία.
Και δεν χρειάστηκε και πολύ να πείσει τον πατέρα της να τη πάρει μαζί του, της είχε εξάλλου ιδιαίτερη αδυναμία. Αυτή η αδυναμία όμως έμελλε να αλλάξει ριζικά τη ζωή της κόρης του και τη δική της
………
Diyarbakir, Τουρκία
Το φεγγάρι σήμερα είναι ολόγιομο μα μέσα από το καφασωτό παραθύρι του χαρεμιού η Αλισάντε το έβλεπε μισό. Σκύβει λίγο και μέσα από το δαντελένιο σκάλισμα το φεγγάρι μοιάζει με χρυσό λουλούδι στον ουρανό. Αλλάζει μορφές συνεχώς όποτε αλλάζει και εκείνη στάση.
Μια δαντέλα η ματιά. Μέσα από τα περίτεχνα καφασωτά του χαρεμιού. Πώς να είναι άραγε ο κόσμος έξω; Μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει η ματιά της αν ήταν αυτή η ξύλινη δαντέλα διάφανη;
Δεν θυμάται πια πως ήταν πριν έρθει στο χαρέμι. Ξέχασε. Δεν είχε κλείσει ακόμα καλά καλά τα οκτώ όταν την έφεραν εδώ. – Μια δίκαιη ανταλλαγή είπε ο πατέρας της. Μας χάρισε το χρέος ο Νουρεντίν πασάς. Έχεις και άλλες κόρες. Η Αλισάντε είναι το αντάλλαγμα. Έννοια σου και τον ξέρω καλά. Πλουσιοπάροχα περνούν οι γυναίκες στο χαρέμι του. Και που ξέρεις μια μέρα μπορεί να διαλέξει τη Αλισάντε για γυναίκα του. Θα την προετοιμάσουν όπως αρμόζει για αυτόν. Θα δεις. Μη στεναχωριέσαι γυναίκα.
Όπως αρμόζει όντως…… και το πρώτο πράγμα που έπρεπε να μάθει ήταν να ξεχάσει τον έξω κόσμο, τη ζωή ολόκληρη γιατί τώρα ξεκινούσε μια νέα ζωή.
Τουλάχιστον ο πατέρας της είχε δίκιο σε ένα πράγμα. Ο Νουρεντίν δεν ήταν αυστηρός και βίαιος όπως ο πατέρας του. Ήθελε οι γυναίκες του εκτός από όμορφες να είναι και οξυδερκείς, να μπορούν να εξάπτουν και το μυαλό και το σώμα του. Ζητούσε απεγνωσμένα την ολοκλήρωση σε όλα τα επίπεδα.
Oι μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες και δυο τρεις ευνούχοι αναλάμβαναν να συγχρονίσουν και εκπαιδεύσουν τις καινούριες κοπέλες μα και να κρατούν σε εγρήγορση τις υπόλοιπες. Και η Αλισάντε αφέθηκε στα χέρια τους. Δεν γινόταν αλλιώς.
Δούλευαν παράλληλα το σώμα και το πνεύμα. Οι παλιές Βegum έτριβαν τις κοπέλες με αιθέρια έλαια και πομάδες . Για να είναι το σώμα λείο και απαλό στο χάδι. Διακριτικά αρωματισμένο για να ερεθίζει τις αισθήσεις. Τους έδειχναν πώς να ζωγραφίζουν στο σώμα τους δαντελένια σχέδια χαμηλά στη μέση, να βάφουν με kohl το περίγραμμα των ματιών τους για να τονίζουν το βλέμμα, να βάφουν με κόκκινη henna τις θηλές τους για να φαίνονται πιο αισθησιακές.
Και μετά ερχόταν η ώρα του χορού και της μουσικής. Μάθαιναν σιγά σιγά τις φιδίσιες κινήσεις για να συνοδεύουν τις νότες που έβγαιναν νωχελικά από το ούτι. Πέπλα διάφανα στον αέρα, που σκοπό έχουν να αγκαλιάσουν το νου και το σώμα.
Και από το χορό της μουσικής να μεταπηδούν στον χορό των σωμάτων. Της σάρκας που αναβλύζει επιθυμίες με βαθύ άρωμα μπαχαρικών ανατολής.
( συνεχίζεται)
Paintings by
Wontner Konstantin Flavitsky”Princess Alekseyevna Tarakanova”
William Clarke ,” Safie, One of the Three Ladies of Baghdad “
Jean-Leon Gerome (1898) “The Terrace of the Seraglio”
