Le jasmin du désert

 

(Port El Kantaoui)

Ταξίδι ονειρεμένο πριν από μερικά χρόνια. Ιούλιο μήνα. Όχι δεν καήκαμε αντιθέτως. Μπορεί να είχε 40 βαθμούς στην έρημο αλλά η άμμος δροσερή, να θες να βυθίζεσαι. Δεν χόρταινα να γεμίζω τις χούφτες μου και να τη κοσκινίζω στον αέρα.

(H λίμνη Chot el Jerid, χωρίς νερό τον Ιούλιο βέβαια, και όσο νερό υπήρχε χρωματιζόταν ανάλογα με το μεταλλικά στοιχεία που υπήρχαν.Το λευκό,αλάτι, όπως και η καμήλα που φαίνεται στο βάθος)

Ευτυχώς είχαμε  κανείς σωστή επιλογή πρακτορείου και διαλέξαμε μια εκδρομή που περιελάμβανε 4 μέρες χαλάρωσης στο παραθαλάσσιο χωριουδάκι Port El Kantaoui και μετά με τζιπ 4Χ4 φύγαμε για τις οάσεις του νότου. Το γκρουπ μας ήταν 6 ζευγάρια, και όταν συναντάγαμε άλλα πρακτορεία και βλέπαμε τον κόσμο να κατεβαίνει ταλαιπωρημένος από τα  πούλμαν, χαιρόμασταν ιδιαιτέρως που εμείς ήμασταν με τα 2 τζιπ και σταματάγαμε όπου και όποτε θέλαμε.

Όμορφη χώρα η Τυνησία, εκλεπτυσμένη λόγω της γαλλικής αποικιοκρατίας κόσμος ευγενής με ειλικρινές χαμόγελο αλλά στα παραδοσιακά souk το παζάρι παζάρι!Μπορούσες να κατεβάσεις το ¼ της τιμής.

(Tunis, Souk, photo by Cecilia)

Γυρίσαμε λοιπόν με αρκετά πακέτα χουρμάδες, κελεμπίες, μπακιρένια σκεύη, τσάι με ροδοπέταλα και δυόσμο και φυσικά μπόλικα μπαχάρια! Η κουζίνα μου άρεσε πολύ , άλλωστε λόγω Αιγύπτου, η όλη κουλτούρα δεν μου ήταν ξένη, ίσα ίσα που ένιωθα πολύ οικεία σαν να είχα ξανάρθει.

Στο Port El Kantaoui ένα αρκετά τουριστικό χωριουδάκι θα έλεγα, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν τα μπουκέτα από γιασεμί και πορτοκαλανθούς που πουλούσαν πλανόδιοι στο δρόμο. Άρωμα μοναδικό.

Για την εκδρομή στον νότο και στις οάσεις τι να πω.

Για το Κολοσσαίο του Εl Jem  το οποίο αν και μικρότερο είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτό της Ρώμης. Εκεί  γυρίστηκαν  μάλιστα σκηνές από τον Μονομάχο.

(El Jem)

Για τη Matmata και τα υπόσκαφα δροσερά σπίτια  όπου μένουν ακόμα άνθρωποι. Και  πάλι σε αυτό το σεληνιακό τοπίο γυρίστηκαν  σκηνές από τον Πόλεμο των Άστρων. Εμείς πάντως γνωρίσαμε μια γλυκύτατη κυρία που μας άλεσε  αλεύρι σε χειρόμυλο και μας έφτιαξε πιτούλες τις οποίες συνοδεύσαμε με παραδοσιακό κόκκινο ρουμπινί τσάι μαζί με μπόλικα μπαχάρια.

(Matmata και η συμπαθής κυρία στο σπιτικό της) 

Η έρημος.Η απόλυτη ησυχία και το βλέμμα να γεμίζει από το χρώμα της άμμου.

(Στην έρημο)

Sousse, Chebika, Tamerza , μια σειρά οάσεων με εναλλαγές τοπίων, στη  Tamerza πάλι το μοναδικό σκηνικός της χρησίμευσε για τις περίφημες σκηνές με τον Άγγλο Ασθενή.

Ανεβαίνοντας στην όαση επάνω  αξίζει να διαβάσετε ένα από τα πρώτα μου ποστ και μια σπέσιαλ φωτό που έχω (!!).Εμείς οι έλληνες είμαστε αλλού εντελώς και θέλουμε να κουβαλάμε και τις συνήθειές μας παντού!

Και βόλτες με καμήλες βεβαίως με παραδοσιακή ενδυμασία και συνοδευόμασταν από βεδουίνους που έτρεχαν σαν αστραπή πάνω σε λευκά άλογα ενώ ζαγράτιζαν  και άλλα πολλά με couleur locale.

Η επιστροφή μας βρήκε πάλι στο βορά στη Καρχηδόνα και στη Τύνιδα. Η Καρχηδόνα ειδικά σαν ζωγραφιά, ένα περίεργο κράμα μεσογειακού τοπίου  με έντονα χρώματα ανατολής.

(Sidi Bou Said)

(Kαρχηδόνα προς Sidi Bou Said, η Μεσόγειος)

Εν ολίγοις ήταν μια όμορφη απόδραση, οικονομική και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Σίγουρα δεν έχει  το μεγαλείο του Μαρόκου. Αλλά για όσους έχουν το ταξίδι και το παραμύθι  μέσα τους αξίζει.

Θέλει μόνο λίγο ψάξιμο η μορφή της εκδρομής αν  θέλετε να ευχαριστηθείτε και να νιώσετε πραγματικό άρωμα Ανατολής.

Στου έρωτά σου το ρεφρέν

 

Στου έρωτά σου  το ρεφρέν

σε σεντόνια σατέν

τα χάδια κυλάνε.

Στο στρώμα σημάδι

από κόκκινο χάδι

τ’αστέρια μιλάνε.

Στο κορμί που λυγίζει

και πόθο αναβλύζει

τα χέρια γλιστράνε.

Στο φιλί που μεθάει

και πόθο κερνάει

δυο  καρδιές που χτυπάνε.

“Tainted Love” by Kwan

Silver Lady

Κυριαρχούσε στο μυαλό και στο σώμα του τον τελευταίο καιρό. Την είχε ξεχωρίσει από νωρίς από τo κοπάδι των υπόλοιπων θηλυκών που έκαναν κάθε βράδυ περαντζάδα μπροστά του λαχταρώντας ένα του βλέμμα, μια λέξη.

Αυτή τίποτα. Πιανόταν αγκαζέ με τις φιλενάδες της και άλλαζε δρόμο. Μα  πριν καλά καλά ξεμακρύνει είχε προλάβει να μπολιάσει με το άρωμά της  το γιαλό του.

Ασημένια, την φώναζε γιατί τα μάτια της είχαν το χρώμα της αντανάκλασης του φεγγαριού στο νερό. Και αυτή χανόταν γρήγορα στ’ασημένια νερά πριν καν προλάβουν να ανταλλάξουν μια λέξη, ένα βλέμμα αλλιώτικο. Αυτό το βλέμμα της σιωπής που λέει πολλά. Και εκείνη ήξερε τι ήθελε. Παιχνίδι του μυαλού ήταν όλο αυτό και ήθελε να αιχμαλωτίσει το δικό του χωρίς να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι.Που να’ξερε όμως οτι θα έπεφτε στην ίδια της τη παγίδα.

Είχε πεισμώσει για τα καλά όμως τώρα εκείνος. Νάζια σ’αυτόν; Τσαλιμάκια ήθελε το θηλυκό , θα τα’χε λοιπόν! Να δούμε πόσο θα άντεχε! Δεν θα του χαλούσε μια ζωή τον ύπνο του η δεσποινίς!Να χρωματίσει ασημιά τα όνειρά του ήθελε και θα το κατάφερνε έστω και με το ζόρι!

Έβαλε λοιπόν σε εφαρμογή την επομένη το ύπουλο σχέδιό του. Πλεύρισε μια από τις φιλενάδες και την προσκάλεσε για μπάνιο. Έτσι η Ασημένια έμεινε μόνη της να παίζει στην ακροθαλασσιά με τα κύματα χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος φανερής δυσαρέσκειας, γιατί από μέσα της……. Και για τις επόμενες μέρες συνεχιζόταν  λοιπόν το ίδιο σκηνικό.

Άτιμη γυναίκα!Κάνεις την ανέμελη τάχα μου μα εγώ ξέρω ότι με την άκρη του ματιού σου ψάχνεις να μας εντοπίσεις. Μα έχουμε πάει στα βαθειά εμείς , πίσω από τα βράχια και δεν φαινόμαστε. Έτσι για να δεις πως είναι να τριβελίζεται το μυαλό από λαχτάρα και αγωνία!

Το βράδυ η Ασημένια δεν είχε όρεξη να πάει με τους υπόλοιπους. Μια η φίλη της που της έλειπε και ήταν μόνη ή …. την ενοχλούσε που ήταν μαζί του; Αυτό παραήταν! Όχι και να  τη νοιάζει τώρα και ο Μορφονιός!Και όμως. Έπιανε το νου της μερικές φορές να τον σκέφτεται. Αμάν βραδιάτικα αυτό της έλειπε τώρα! Κατέβηκε προς τη θάλασσα πέταξε τα ρούχα της και άρχισε να κολυμπάει. Δεν είχε φόβο αυτή. Η καλύτερη του κοπαδιού ήταν και βρέθηκε να κολυμπά στο δρόμο που χάραζε η πανσέληνος στο κύμα. Κουράστηκε σε μια στιγμή και κάθισε να ξαποστάσει στο αναγύρισμα ενός βράχου, σ’ένα μικρό ξερονήσι.

Εδώ θα πρέπει να φέρνει ο Μάκης τη φιλενάδα της σκέφτηκε. Ξάπλωσε στα βότσαλα και περίμενε να επανέρθει η ανάσα της. Είχε  και την επιστροφή και έπρεπε να κρατήσει δυνάμεις. Το φεγγάρι ολόγιομο απάνω της έδινε  και έπαιρνε χρώμα από  τα μάτια της.

Γέμισε τα πνευμόνια της θαλασσινό αέρα και έπεσε πάλι στη θάλασσα. Μα στο μακροβούτι της  έπεσε επάνω σε  ένα μαλακό εμπόδιο.

Βγήκε στη επιφάνεια τρομαγμένη μη μπορώντας να αρθρώσει λέξη. Αποπροσανατολίστηκε μα πριν προλάβει να κάνει οτιδήποτε βρέθηκε στην αγκαλιά του.

-Εσύ εδώ;Μα πως;

-Ασημένια μου εδώ είμαι κάθε βράδυ και σε περιμένω να φανείς.

-Εμένα περιμένεις;Και η φιλενάδα μου τότε;

-Τίποτα δεν συμβαίνει. Τα’χαμε συμφωνήσει για να σε πικάρουμε λίγο.

-Ώστε έτσι ε; Άτιμε θα… μα πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη πρότασή της είχε προλάβει  να της σφραγίσει το στόμα μ’ένα φιλί. Επιτέλους την είχε στην αγκαλιά του, στο νερό μέσα στο στοιχείο τους χωρίς να τους χωρίζει τίποτα πια. Βγήκαν πάλι έξω στα βότσαλα και άρχισε να τη γεμίζει με χάδια και φιλιά, ένα σώμα που άφηνε το δικό του μοναδικό αποτύπωμα στην άμμο. Την έκανε δική του και παντρεύτηκαν  σ’εκείνη τη αμμουδιά …..

Η Ασημένια Σαρδελίτσα με τον Μάκη Ασημάκη Σαρδελίτσα!

Έλα βρε που δεν καταλάβατε ότι πρόκειται για συνταγή όλο αυτό;Αφού ξέρετε ότι εγώ αλλιώς τις σερβίρω!!Και  τις παντρεύω!Ορίστε ένας νηστίσιμος ουζομεζές

ΣΑΡΔΕΛΕΣ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΕΣ

Υλικά

1 κιλό σαρδέλες

2 σκελίδες σκόρδο

1 πράσινη πιπεριά

Μαϊντανός

Κάππαρη

Αλάτι, πιπέρι πράσινο

Εκτέλεση

Πλένουμε καλά τις Ασημένιες μας, και αφαιρούμε τη ραχοκοκαλιά και το κεφάλι. Σ’ένα μπολάκι έχουμε ψιλοκόψει όλα τα παραπάνω υλικά.

Παίρνουμε μια μια Ασημένια την ανοίγουμε καλά και τοποθετούμε λίγο από το μίγμα των υλικών. Από πάνω της ξαπλώνουμε μια άλλη σαρδέλα.

Και έσονται εις σάρκα μιαν !

Λαδώνουμε και αφήνουμε το ζεύγος να χαρεί τον έρωτά του για 15 λεπτά περίπου και μετά βουρ για τα κάρβουνα!

Θέλει 7-10 λεπτά περίπου η κάθε πλευρά. Σερβίρουμε με ψιλοκομμένο μαϊντανό και λεμονάκι μυρωδάτο!

Να σας ζήσουν!

O οίκος της γενιάς μου

 

Ο οίκος της γενιάς μου

Δηλαδή οι οικογένεια μου, δηλαδή μπαμπάς, θείοι και ξαδέρφια. Πολλά ξαδέρφια με σχέσεις τρυφερές με τα πιο πολλά από αυτά.Και με τα δεύτερα και κάποια τρλιτα στα Χανια. Γιατί όχι!

Μου λένε πολλοί τους φίλους τους διαλέγεις του συγγενείς όχι. Σωστό. Γιατί μπορεί να συμπαθείς τον θείο αλλά  όχι τον ξάδερφο, να μαλλιοτραβιέσαι με τον ένα  αδερφό και να τα πηγαίνεις καλά με τον άλλο. Και αν μαλλιοτραβιούνται οι γονείς , τα παιδάκια-ξαδερφάκια γιατί να μπουν και αυτά στο τρυπάκι; Μπλέξιμο μεγάλο !

Εγώ λοιπόν είχα τη χαρά να μεγαλώσω με τα ξαδέρφια μου τα πρώτα πολύ κοντά. Από την πλευρά της μητέρας μου μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί. Η ενδιάμεση εγώ στις ηλικίες, και με τις μικρότερες γενιές που τώρα ανθίζουν πόσο «τα» καμαρώνω και «τα» χαίρομαι. «Τα» ίσων  22 και 15 ετών αντίστοιχα βεβαίως βεβαίως.

Από τη μεριά του πάτερ φαμίλια  εκεί τα πράγματα άργησαν λίγο να εξελιχθούν διότι ο καλός μου λόγω διαφορών που ποτέ δε κατάλαβα και που ποτέ δεν με αφορούσαν είχε  ψυχραθεί ένα διάστημα με  έτερο μέλος της  οικογενείας με αποτέλεσμα  να μην έχω ζουζουνιές με αυτά τα ξαδελφάκια εξαιτίας της μη συχνής επαφής.

Τα χρόνια  πέρασαν τα δύο έτερα συμφιλιώθηκαν όταν έφυγε η γιαγιά (κρίμα που δεν έγινε νωρίτερα και τους ένωσε ο πόνος και όχι η χαρά) και από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν σταδιακά. Χαμένος χρόνος . Που αναπληρώνεται πολύ όμορφα και με γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια με τα πολύ-πολύ αγαπημένα μου ξαδερφάκια,  και που μαζευόμαστε 1-2 φορές το χρόνο και οι δύο οικογένειες μαζί, και σχηματίζουμε την “ευρύτερη οικογένεια” όπως λέει ένα  από τα  μικρά μου! Και είναι τόσο ωραίο αυτό! Εμένα τουλάχιστον με  γεμίζει πολύ αυτό το συναίσθημα. Γιατί τα ξαδέρφια μου είναι και φίλοι και  αδέρφια μου και ξέρω ότι και αν γίνει θα είναι κοντά μου , ότι και αν γίνει θα είμαι κοντά τους.

 

Λοιπόν  μικρά? Κανονίστε , όταν με το καλό αποκτήσουμε όλοι τα δικά μας  «μικρά» να  είναι σαν και εμάς ε?

Και κάτι στιχάκια αφιερωμένα στα 2^α μικρά και ελπίζω να πιάσουν το υπονοούμενο και να κάνουν κάτι

«Στην Κοξαρέ κουφοβροντά

και στ’Ατσιπάδες βρέχει

μανούλα μου πως σ’αγαπώ

κανείς δεν το κατέχει..»

(κλείσε τραπεζάκι !!!!)

F1 why not??

 

Γιατί όχι?

Δεν με εξιτάρει να βλέπω ποδόσφαιρο και μπάσκετ εκτός αν είναι κανένας τελικός. Ειδικά με το Euro.

Δεν μπαίνω στα χωράφια σας, απομακρύνομαι όταν βλέπω ανδροπαρέα να παρακολουθεί αγώνα, εγώ φτιάχνω μόνο τα ενισχυτικά σας (σπιτικά hamburger, πατάτες και μπίρες) και ακολουθώ τη γυναικοπαρέα!

Όμως με τη Formula 1  έχω ένα θεματάκι. Και αυτό δεν είναι με τους πιλότους, δεν μου λένε κάτι σαν άντρες! Με εξιτάρει όμως η όλη διαδικασία. Της προετοιμασίας, αν κατεβάσει βροχή τι θα γίνει με τα λάστιχα, πόσα pit stop θα κάνει κάθε ομάδα, πόσο καύσιμο και πόσο γρήγορα θα βάλει το μονοθέσιο,ποια η στρατηγική και όλα τα συναφή. Θα είναι ομαλή η εκκίνηση ή θα έχουμε καραμπόλα.

Με τη διαφορά ώρας έχω επίσης ένα θεματάκι γιατί όταν το live είναι Κυριακή πρωί είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα, αλλά όταν είναι Κυριακή μεσημέρι, μετά το φαγητό μια χαρά είναι.

Βέβαια δεν έχω συνηθίσει τη μετά Summi εποχή σαν κάτι να λείπει, λίγο αυτό το φλεγματικό τσαγανό…. Αλλά και οι καινούριοι δεν είναι κακοί και το enfant gâté  ο Hamilton μια χαρά τα πάει.

Καλά σταματώ εδώ. Δεν θα σας κάνω και ολόκληρη ανάλυση  μη φοβάστε. Απλά να όπως μου αρέσει η μαγειρική, και τα παραμυθάκια μου αρέσει και η φόρμουλα γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?

Μαλαισία σήμερα λοιπόν ( δεν υπάρχει πια  η Suzuka γρουμφ) και καλή τους επιτυχία!

Ένα Μονακό  πάντως θα το΄θελα  κάποια στιγμή!

Η νοικοκυρά

 

Σύμφωνα με το αμερικάνικο βιβλίο οικιακής οικονομίας του 1950, ξέρετε τότε που οι γυναίκες ήταν ντυμένες στην τρίχα με τα φορεματάκια και τις  γοβίτσες τους, όλος ο κόσμος γύρναγε γύρω από την ικανοποίηση του άντρα και την άπταιστη εκτέλεση των οικοκυρικών καθηκόντων.

1)Λέει λοιπόν το βιβλίο ότι  η γυναίκα πρέπει πάντα να έχει έτοιμο το φαγητό στην ώρα του και να το διατηρεί ζεστό σε ωραίο στρωμένο τραπέζι.

2)Δεκαπέντε λεπτά πριν την άφιξη του συζύγου προτείνει να γίνει ένας τελευταίος έλεγχος του make up. Η γυναίκα πρέπει να έχει χαρούμενη όψη γιατί ο άντρας μπορεί να είχε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά.(Θυμήστε μου άλλη φορά να φοράω αδιάβροχη μάσκαρα όταν καθαρίζω κρεμμυδάκια!)

3)Όλα πρέπει να είναι  τακτοποιημένα και καθαρά έτσι ώστε ο άντρας να αισθάνεται ότι μπαίνει σε ένα παράδεισο τάξης και ηρεμίας.

4)Οταν φτάσει θα πρέπει να έχει μειωθεί στο ελάχιστο κάθε πιθανός θόρυβος από οικιακές συσκευές .Προτρέψτε τα παιδιά να είναι φρόνιμα και καλωσορίστε τον με ένα ζεστό χαμόγελο.

Και το τελευταίο και θεϊκό που βαριέμαι να σας το μεταφράσω και το κάνω copy paste

5)”Listen to him

You may have a dozen of things to tell him but the time of his arrival is not right. Let him talk first. Make the evening his. Never complain if he does not take you out for dinner. Instead try to understand his world of stress and pressure, his need for relax”

Μμμμ. Γελάκια ειρωνικά βλέπω από τους κυρίους και λίγο «τα νεύρα μου τσατάλια» από τις κυρίες!!

Δύσκολοι καιροί για τις νοικοκυρές ειδικά όταν η γυναίκα είναι εργαζόμενη και υπάρχουν ένα σωρό ανάγκες και υποχρεώσεις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να συμβάλλουν και οι δύο γιατί αλλιώς δεν βγαίνει.sorry gys! Και αφήστε τα “η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά” και τη Μαίρη Παναγιωταρά!

 Το θέμα είναι να το έχεις το μικρόβιο και να σε κάνει ο άλλος να το βγάζεις. Να θες  όσο κουρασμένη και αν είσαι να  έχεις ζεστάνει το φαγάκι, να έχεις ανάψει το θερμοσύφωνα, να χωθείς στην αγκαλιά του.

Oσο για την αφεντιά μου, προσπαθώ το κατά δύναμη αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα με τα ωράρια που έχω!

Έτσι λοιπόν λέω αυτό το σ/κ να βάλω τα καλά μου,να σουλουπωθώ και να σερβίρω δείπνο με γόβες!

 

Το Σ/Κ του Μορφέα και της Ο-Μορφούλας!!

 

Πάει ……

Τέλειωσε…..

Έφυγε…….

Και η υποχρέωση του Σαββάτου του χρόνου πάλι! Γύρισα πτώμα στο σπίτι για να συναντήσω τον Μορφέα όπου είχαμε δώσει το πολυπόθητο ραντεβουδάκι. Μια χαρά το παλικάρι, ξεκουράστηκα λίγο  αλλά δεν το χάρηκα όσο θα ήθελα γιατί, την Κυριακή το πρωί έπρεπε να τον συνοδέψω σε δενδροφύτευση στα καμένα της Καισαριανής. Και ναι μου αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά αλλά με την κούραση όλης της εβδομάδας απορώ πως δεν φυτεύσανε και εμένα εκεί πάνω. 

Ήταν όμως πολύ όμορφα. Καισαριανή είχα να πάω από το σχολείο και πότε τόσο ψηλά επάνω. Ανεβαίνοντας όλα ήταν όμορφα, πράσινα και δροσερά .Φτάνοντας όμως στο λόφο… η τέφρα και καμένοι κορμοί  γινόντουσαν ένα  με το γκρι σκηνικό της απλωμένης Αθήνας από κάτω. Πολύ γκρι και καθόλου πράσινο. Και αυτό που έχει μείνει αντί να το έχουμε σαν το πιο μεγάλο θησαυρό πάμε και το καταληστεύουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι  από τον εαυτό μας το αφαιρούμε.

Την πρωτοβουλία μαζί με την εταιρεία του καλού μου, είχε αναλάβει η Φιλοδασική Αθηνών. Ομολογώ ότι δεν την ήξερα. Μίλησα όμως εκεί με τους ανθρώπους, μπήκα και στην ιστοσελίδα τους και πραγματικά εντυπωσιάστηκα, γιατί το έργο τους είναι πραγματικά μεγάλο και μοναδικό. Για περισσότερα  δείτε εδώ

 www.philodassiki.org.

 

Και δεν αρκεί να πας μια μέρα και να βάλεις μερικά δενδράκια και τέλειωσε. Για να επιβιώσουν όλα αυτά πρέπει να υπάρχει και νεράκι και μας έλεγαν πόσο δύσκολα καταφέρνουν να πάρουν τις σχετικές άδειες για να ανοιχτούν περάσματα και να ανέβουν τα  βυτιοφόρα !!Έλεος δεν το κάνουν για τον εαυτό τους . Για όλους εμάς το  κάνουν αλλά φαίνεται ότι  το «εμάς» αφορά «μερικούς».

Ο  Μορφέας και η 0-Μορφούλα φυτέψανε που λέτε τρία δενδράκι από τα 150 που υπήρχαν, πήραμε τα εύσημά μας και  έτσι όπως είμαστε σκονισμένοι και κουρασμένοι (είπαμε όχι από τα τρία δενδράκια αλλά από όλη αυτή τη περίοδο και το πρωινό Κυριακάτικο ξύπνημα) κατηφορίσαμε για να πάρουμε…….. δυνάμεις σε κουτουκάκι της Καισαριανής!

Αμ πως! Βρήκαμε και τη παρέα μας και χωθήκαμε-χαθήκαμε στους καλούς μεζέδες και στο κρασάκι!

Όμορφα πολύ αυτά τα μικρά ταβερνάκια, «καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία». Πριν καθίσουμε, κάναμε μια  βόλτα στα στενάκια.  Με λύπη μου είδα ότι τα χαμηλά σπιτάκια με τις εσωτερικές αυλές ένα ένα χάνονται και δίνουν τη θέση τους σε  τεράστιες πολυκατοικίες. Κρίμα. Γιατί αυτά τα παλιά προσφυγικά  και κατόπιν σπίτια του μεσοπολέμου έδιναν και δίνουν χρώμα στη περιοχή και αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Ας γίνουν κουτούκια, ας γίνουν μαγαζάκια ας δοθούν κίνητρα τέλος πάντων για να διατηρηθεί αυτό το «χρώμα».

 

Ουφ αυτά τα ολίγα για το σ/κ που πέρασε!

Μεγαλώνει τώρα και η μέρα και είναι ωραία. Το Σάββατο έχουμε προγραμματίσει δενδροφύτευση και γενικότερο σουλούπωμα του δικού μας κήπου. Κάηκαν τα λέλουδά μας με το χιόνι και πρέπει  να τον ομορφύνουμε και αυτόν τον παντέρμο μια και την Κυριακή μάλλον θα οργανωθεί ψητό-κατάσταση οπότε επιβάλλεται να είναι νοικοκυρεμένο το σκηνικό!Καλά ξεκινάμε!  Φτου φτου να μην το ματιάσω!

Άντε καλή μας εβδομάδα λοιπόν! 

Αναξ

 

Άρχοντας μεγάλος

Υποκλινόμαστε καθημερινά και σε αναμένουμε να έρθεις να μας πάρεις και να μας ταξιδέψεις σε άλλη γη σ’άλλα μέρη. Να μας πας ως τη Χαβάη, κάπου που δεν έχουμε πάει!

Μακάρι να ερχόσουν πάντα όποτε το θέλουμε και να μην μας ταλαιπωρείς και μας κάνεις ασκήσεις υπομονής. Και να μένεις λίγο παραπάνω σε παρακαλώ, μην φεύγεις τόσο γρήγορα το πρωί!! Νυστάζουμε !!

Μμμμ δεν έχετε καταλάβει για ποιον άρχοντα ομιλώ ε; Μα για τον Ύπνο φυσικά!Τον πιο δυνατό από τους θεούς που κατάφερε μάλιστα να κοιμίσει και τον Δία ύστερα από τις πιέσεις της Ήρας  η οποία ήθελε να επηρεάσει  την εξέλιξη του Τρωικού πολέμου!

“Ύπνος άναξ πάντων τε θεών πάντων τ’ ανθρώπων”

Όμηρος, Ιλιάδα, Ξ 224-291

 Η Ήρα επισκέπτεται τον Ύπνο στη Λήμνο πού κατοικούσε. Τον προσφωνεί «άνακτα» (άρχοντα, βασιλιά) όλων των θεών και των ανθρώπων, για να τον πείσει, αλλά ο Ύπνος το σκέφτεται να τα βάλει με τον Δία, διότι είχαν προηγούμενα από το παρελθόν. Πείθεται να το κάνει, αφού όμως πρώτα η Ήρα του ορκίστηκε να τον παντρέψει με μία από τις νεότερες Χάριτες, την γλυκιά Πασιθέα, πού τόσο επιθυμούσε. Ο Ύπνος με την Ήρα αναχωρούν μαζί για να βρουν το Δία. Η Ήρα σκορπάει στην καρδιά του Δία «γλυκιά αγάπη και επιθυμία» και ο Ύπνος μεταμορφωμένος σε πουλί, τον αποκοιμίζει.  Άτιμη γυνή!!

Η δε Πασιθέα είναι η θεά της χαλάρωσης και της ξεκούρασης, και έτσι καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο πολύ επιθυμητή στον θεό Ύπνο !

Ο Ύπνος με τη Πασιθέα, έκαναν παιδιά τους Όνειρους: ο Μορφέας, ο Ίκελος, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος. Όλοι μαζί ονομάζονται “Όνειροι” και είναι οι θεοί των ονείρων. Κατοικούσαν στις ακτές του ωκεανού, στη Δύση, σε ένα σπήλαιο κοντά στα σύνορα του Άδη. Οι Ονειροι, έστελναν τα όνειρα στους θνητούς, μέσα από δύο πύλες που βρίσκονταν εκεί. Η μία πύλη ήταν φτιαγμένη από Κέρατο, και με αυτή έστελναν τα αληθινά όνειρα (προμηνύματα), ενώ με τη δεύτερη που ήταν φτιαγμένη από Ελεφαντόδοντο, έστελναν τα ψεύτικα όνειρα.

Ο πολυαγαπημένος μας Μορφέας είχε την ιδιότητα να στέλνει εικόνες στα όνειρα ή στα οράματα των ανθρώπων, να τα διαμορφώνει, και να μορφοποιεί τα όντα που κατοικούν σε αυτά.

Όπως έχετε ήδη διαπιστώσει αυτές τις μέρες τρέχω πολύ με τη δουλειά. Και ο Ύπνος δεν στρογγυλοκάθεται στο κονάκι μου. Ο δε Μορφέας ο παντέρμος κάτι προσπαθεί να κάνει, με παίρνει στην αγκαλιά του, προσπαθεί να με κοιμίσει και μου στέλνει όνειρα εξωτικά να δω αλλά δεν τα χαίρομαι όπως θέλω.

Άνακτα Ύπνε  την Κυριακή που όλα θα έχουν τελειώσει σε προσκαλώ! Έλα και δεν θα χάσεις! Άντρα-Μορφέα λίγη υπομονή ακόμα και θα ανταμειφθείς καταλλήλως!

Γη Θεών

 

Πάντα με τραβούσε πολύ αυτός ο τόπος. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Με μάγευε το λακωνικό λιτό τοπίο που έβλεπα από τις φωτογραφίες. Κοινά στοιχεία  με την Κρήτη πολλά. Και μετά έμαθα ότι  κάποιες μακρινές ρίζες  με συνδέουν. Μακρινές πολύ χαμένες στους αιώνες, σαν παραμύθι. Σαν να ενώθηκε η Κρήτη με τη Μάνη ξαφνικά.

Και έτσι άρχισα να θέλω ακόμα πιο πολύ να γνωρίσω από κοντά αυτό το νέο «κομμάτι» μου. Στο γραφείο μια πολύ γλυκιά συνάδελφος με βομβάρδιζε καθημερινά με φωτογραφίες και στοιχεία για τον τόπο της. Εδώ στο απέραντο κόσμο των blog, γνώρισα έναν αληθινό Πυργοδεσπότη ο οποίος με τη σειρά του με διοχέτευε συνεχώς με  ένα σωρό εικόνες από τη «Γη Θεών» (σου έκλεψα τον τίτλο Βασιλάκη!) με τις παραμυθένιες περιγραφές του. Τι να πω εγώ μετά….

Δεν έφτασαν δύο μέρες αυτό έχω να πω.Τόσο που κανονίζουμε να ξαναπάμε σύντομα. Γιατι περάσαμε μοναδικά και δεν χορταίναμε  να βλέπουμε τη  φύση, πανέμορφη, λουλουδιασμένη και ευωδιαστή η οποία  ερχόταν σε  αντίθεση με το  πέτρινο στοιχείο. Οι παρακάτω φωτογραφίες κομμάτια μιας διαδρομής στον χρόνο. Γύθειο, Οίτυλο, Λιμένι, Πύργος Δυρού, Αρεόπολη, Κάτω Μπολάριοι, Καφιόνα, Γαρδενίτσα, Μεζάπα, Γερολιμένας, Βάθεια.

Σας αφήνω να τις απολαύσετε.

Tα Κομμάτια μου

 

Λίγο χρόνο δώστε μου να εξερευνήσω το τελευταίο μου κομμάτι και να γυρίσω γρήγορα κοντά σας με πλούσιο φωτορεπορτάζ!

Να περάσετε όμορφα πολύ!