«Δες τώρα δεξιά. Σε κοιτάει πάλι»
«Το είδα. Μου ζήτησε και σημ. Hypol. χτες!»
« Του αρέσεις, στο είπα!»
«Οχιιιι! Ζεν σέλο!!»
« Θα πάμε μετά για μπυρίτσα;»
« Ναι, για να πιω πάλι και τη δική σου;;!Goodys»
« Οχ, έλα μας κοιτάει η Ros, γράφε»
« ζζζ νυστάζωωωωω»
Το έχω ακόμα αυτό το μπλοκάκι. Εκείνο που έγραφα τα καθημερινά devoirs μας στη σχολή. Κοιτώ ακόμα τα σχόλιά μας την ώρα του μαθήματος, στις πίσω σελίδες. Πειραχτήρια φοβερά.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πως γνωριστήκαμε. Που μιλήσαμε για πρώτη φορά, σε πιο μάθημα. Πάνε και κοντά δώδεκα χρονάκια ξέρεις. Θυμάμαι όμως το μετά. Που αρχίσαμε να κάνουμε κολλητή παρέα, τα πείραγματά μας σε γνωστή συμμαθήτριά μας και συμμαθητή μας, που μοιραζόμασταν τις ανησυχίες και τα όνειρά μας. Πάντα ήξερες τι ήθελες στη ζωή σου. Από νωρίς. Εγώ μόλις είχα επιστρέψει από Βέλγιο και ψαχνόμουν ακόμα.
Μετά βρήκες τον καλό σου, και να το κλάμα εγώ στην εκκλησία από τη συγκίνηση. Πω πω ρεζίλι είχα γίνει!Εμ ήσουν η πρώτη μου φίλη που παντρεύτηκε, τι ήθελες να κάνω παιδί μου??
Και μετά ήρθε και η μικρή σου πριγκίπισσα και έγινες η πιο γλυκιά μανούλα. Θυμάσαι που ερχόμουν στο πρώτο σας σπίτι? Συνταγές να ανταλλάζουμε θυμάμαι μεταξύ άλλων. Δεν μου λες; Το έχεις ακόμα εκείνο το ιστορικό σπιράλ τετράδιο που τις συγκέντρωνες όλες?
Μου άρεσε που όταν κανονίζαμε να συναντηθούμε εκτός σπιτιού, οι μισές ήταν στα Goody’s , ξέρεις για το γνωστό μενού μας, πατάτες και salad bar με μπόλικα κρουτόν από πάνω. Έτσι, για να θυμόμαστε τα παλιά!!
Και μετά… μετά ήρθε το δεύτερο αγγελούδι! Το βαφτιστήρι μου. Το είχαμε πει αυτό. Χρόνια σου έλεγα , άντε να κάνεις ένα δεύτερο, να γίνω νουνά να το γεμίζω με πολλώ λογιώ καλούδια, όπως λέμε και στα μέρη μου. Και πάλι συγκίνηση πιο πολύ και πιο βαθιά αυτή τη φορά .Εκεί στο εκκλησάκι στο νησί, χωρίς πολύ κόσμο, με πολύ κατάνυξη. Και μετά; Χιχιχ επίσημη πλέον νουνά, να οι χειροποίητες λαμπάδες, και τα σοκολατένια αυγά, και τα δωράκια και…. και…. μα πιο πολύ αγάπη. Άσε που ήσασταν από τα πιο ωραία παρανυφάκια από το team!!
Ξέρω ότι δεν τα λέμε συχνά από κοντά λόγω υποχρεώσεων, μα είμαι εδώ και το ξέρεις, ναι; Στο είπα και προχτές. Θαυμάζω το κουράγιο και την επιμονή σου. Όλα θα πάνε καλά.
Καλά παιδί μου, δεν γίνομαι άλλο μελό. Σταματώ εδώ.
Να σου πω όμως;
Πότε θα πάμε για πατάτες και salad bar? Σαν να τις πεθύμησα λίγο.
……………………………….
Το παρόν ποστ όπως καταλάβατε είναι αφιερωμένο σε πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Άλλο ποστ ήθελα να κάνω παιχνίδι για τραγούδια και βιβλία αλλά αυτό μπορεί να καθυστερήσει λιγουλάκι!
……….
Στις φιλίες λοιπόν, αυτές που κρατάνε!
Αγκαλιά μεγάλη και ζεστή.
