Πάντα με τραβούσε πολύ αυτός ο τόπος. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Με μάγευε το λακωνικό λιτό τοπίο που έβλεπα από τις φωτογραφίες. Κοινά στοιχεία με την Κρήτη πολλά. Και μετά έμαθα ότι κάποιες μακρινές ρίζες με συνδέουν. Μακρινές πολύ χαμένες στους αιώνες, σαν παραμύθι. Σαν να ενώθηκε η Κρήτη με τη Μάνη ξαφνικά.
Και έτσι άρχισα να θέλω ακόμα πιο πολύ να γνωρίσω από κοντά αυτό το νέο «κομμάτι» μου. Στο γραφείο μια πολύ γλυκιά συνάδελφος με βομβάρδιζε καθημερινά με φωτογραφίες και στοιχεία για τον τόπο της. Εδώ στο απέραντο κόσμο των blog, γνώρισα έναν αληθινό Πυργοδεσπότη ο οποίος με τη σειρά του με διοχέτευε συνεχώς με ένα σωρό εικόνες από τη «Γη Θεών» (σου έκλεψα τον τίτλο Βασιλάκη!) με τις παραμυθένιες περιγραφές του. Τι να πω εγώ μετά….
Δεν έφτασαν δύο μέρες αυτό έχω να πω.Τόσο που κανονίζουμε να ξαναπάμε σύντομα. Γιατι περάσαμε μοναδικά και δεν χορταίναμε να βλέπουμε τη φύση, πανέμορφη, λουλουδιασμένη και ευωδιαστή η οποία ερχόταν σε αντίθεση με το πέτρινο στοιχείο. Οι παρακάτω φωτογραφίες κομμάτια μιας διαδρομής στον χρόνο. Γύθειο, Οίτυλο, Λιμένι, Πύργος Δυρού, Αρεόπολη, Κάτω Μπολάριοι, Καφιόνα, Γαρδενίτσα, Μεζάπα, Γερολιμένας, Βάθεια.
Σας αφήνω να τις απολαύσετε.
