Πάει ……
Τέλειωσε…..
Έφυγε…….
Και η υποχρέωση του Σαββάτου του χρόνου πάλι! Γύρισα πτώμα στο σπίτι για να συναντήσω τον Μορφέα όπου είχαμε δώσει το πολυπόθητο ραντεβουδάκι. Μια χαρά το παλικάρι, ξεκουράστηκα λίγο αλλά δεν το χάρηκα όσο θα ήθελα γιατί, την Κυριακή το πρωί έπρεπε να τον συνοδέψω σε δενδροφύτευση στα καμένα της Καισαριανής. Και ναι μου αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά αλλά με την κούραση όλης της εβδομάδας απορώ πως δεν φυτεύσανε και εμένα εκεί πάνω.
Ήταν όμως πολύ όμορφα. Καισαριανή είχα να πάω από το σχολείο και πότε τόσο ψηλά επάνω. Ανεβαίνοντας όλα ήταν όμορφα, πράσινα και δροσερά .Φτάνοντας όμως στο λόφο… η τέφρα και καμένοι κορμοί γινόντουσαν ένα με το γκρι σκηνικό της απλωμένης Αθήνας από κάτω. Πολύ γκρι και καθόλου πράσινο. Και αυτό που έχει μείνει αντί να το έχουμε σαν το πιο μεγάλο θησαυρό πάμε και το καταληστεύουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι από τον εαυτό μας το αφαιρούμε.
Την πρωτοβουλία μαζί με την εταιρεία του καλού μου, είχε αναλάβει η Φιλοδασική Αθηνών. Ομολογώ ότι δεν την ήξερα. Μίλησα όμως εκεί με τους ανθρώπους, μπήκα και στην ιστοσελίδα τους και πραγματικά εντυπωσιάστηκα, γιατί το έργο τους είναι πραγματικά μεγάλο και μοναδικό. Για περισσότερα δείτε εδώ
Και δεν αρκεί να πας μια μέρα και να βάλεις μερικά δενδράκια και τέλειωσε. Για να επιβιώσουν όλα αυτά πρέπει να υπάρχει και νεράκι και μας έλεγαν πόσο δύσκολα καταφέρνουν να πάρουν τις σχετικές άδειες για να ανοιχτούν περάσματα και να ανέβουν τα βυτιοφόρα !!Έλεος δεν το κάνουν για τον εαυτό τους . Για όλους εμάς το κάνουν αλλά φαίνεται ότι το «εμάς» αφορά «μερικούς».
Ο Μορφέας και η 0-Μορφούλα φυτέψανε που λέτε τρία δενδράκι από τα 150 που υπήρχαν, πήραμε τα εύσημά μας και έτσι όπως είμαστε σκονισμένοι και κουρασμένοι (είπαμε όχι από τα τρία δενδράκια αλλά από όλη αυτή τη περίοδο και το πρωινό Κυριακάτικο ξύπνημα) κατηφορίσαμε για να πάρουμε…….. δυνάμεις σε κουτουκάκι της Καισαριανής!
Αμ πως! Βρήκαμε και τη παρέα μας και χωθήκαμε-χαθήκαμε στους καλούς μεζέδες και στο κρασάκι!
Όμορφα πολύ αυτά τα μικρά ταβερνάκια, «καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία». Πριν καθίσουμε, κάναμε μια βόλτα στα στενάκια. Με λύπη μου είδα ότι τα χαμηλά σπιτάκια με τις εσωτερικές αυλές ένα ένα χάνονται και δίνουν τη θέση τους σε τεράστιες πολυκατοικίες. Κρίμα. Γιατί αυτά τα παλιά προσφυγικά και κατόπιν σπίτια του μεσοπολέμου έδιναν και δίνουν χρώμα στη περιοχή και αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Ας γίνουν κουτούκια, ας γίνουν μαγαζάκια ας δοθούν κίνητρα τέλος πάντων για να διατηρηθεί αυτό το «χρώμα».
Ουφ αυτά τα ολίγα για το σ/κ που πέρασε!
Μεγαλώνει τώρα και η μέρα και είναι ωραία. Το Σάββατο έχουμε προγραμματίσει δενδροφύτευση και γενικότερο σουλούπωμα του δικού μας κήπου. Κάηκαν τα λέλουδά μας με το χιόνι και πρέπει να τον ομορφύνουμε και αυτόν τον παντέρμο μια και την Κυριακή μάλλον θα οργανωθεί ψητό-κατάσταση οπότε επιβάλλεται να είναι νοικοκυρεμένο το σκηνικό!Καλά ξεκινάμε! Φτου φτου να μην το ματιάσω!
Άντε καλή μας εβδομάδα λοιπόν!
