Ο οίκος της γενιάς μου
Δηλαδή οι οικογένεια μου, δηλαδή μπαμπάς, θείοι και ξαδέρφια. Πολλά ξαδέρφια με σχέσεις τρυφερές με τα πιο πολλά από αυτά.Και με τα δεύτερα και κάποια τρλιτα στα Χανια. Γιατί όχι!
Μου λένε πολλοί τους φίλους τους διαλέγεις του συγγενείς όχι. Σωστό. Γιατί μπορεί να συμπαθείς τον θείο αλλά όχι τον ξάδερφο, να μαλλιοτραβιέσαι με τον ένα αδερφό και να τα πηγαίνεις καλά με τον άλλο. Και αν μαλλιοτραβιούνται οι γονείς , τα παιδάκια-ξαδερφάκια γιατί να μπουν και αυτά στο τρυπάκι; Μπλέξιμο μεγάλο !
Εγώ λοιπόν είχα τη χαρά να μεγαλώσω με τα ξαδέρφια μου τα πρώτα πολύ κοντά. Από την πλευρά της μητέρας μου μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί. Η ενδιάμεση εγώ στις ηλικίες, και με τις μικρότερες γενιές που τώρα ανθίζουν πόσο «τα» καμαρώνω και «τα» χαίρομαι. «Τα» ίσων 22 και 15 ετών αντίστοιχα βεβαίως βεβαίως.
Από τη μεριά του πάτερ φαμίλια εκεί τα πράγματα άργησαν λίγο να εξελιχθούν διότι ο καλός μου λόγω διαφορών που ποτέ δε κατάλαβα και που ποτέ δεν με αφορούσαν είχε ψυχραθεί ένα διάστημα με έτερο μέλος της οικογενείας με αποτέλεσμα να μην έχω ζουζουνιές με αυτά τα ξαδελφάκια εξαιτίας της μη συχνής επαφής.
Τα χρόνια πέρασαν τα δύο έτερα συμφιλιώθηκαν όταν έφυγε η γιαγιά (κρίμα που δεν έγινε νωρίτερα και τους ένωσε ο πόνος και όχι η χαρά) και από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν σταδιακά. Χαμένος χρόνος . Που αναπληρώνεται πολύ όμορφα και με γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια με τα πολύ-πολύ αγαπημένα μου ξαδερφάκια, και που μαζευόμαστε 1-2 φορές το χρόνο και οι δύο οικογένειες μαζί, και σχηματίζουμε την “ευρύτερη οικογένεια” όπως λέει ένα από τα μικρά μου! Και είναι τόσο ωραίο αυτό! Εμένα τουλάχιστον με γεμίζει πολύ αυτό το συναίσθημα. Γιατί τα ξαδέρφια μου είναι και φίλοι και αδέρφια μου και ξέρω ότι και αν γίνει θα είναι κοντά μου , ότι και αν γίνει θα είμαι κοντά τους.
Λοιπόν μικρά? Κανονίστε , όταν με το καλό αποκτήσουμε όλοι τα δικά μας «μικρά» να είναι σαν και εμάς ε?
Και κάτι στιχάκια αφιερωμένα στα 2α μικρά και ελπίζω να πιάσουν το υπονοούμενο και να κάνουν κάτι
«Στην Κοξαρέ κουφοβροντά
και στ’Ατσιπάδες βρέχει
μανούλα μου πως σ’αγαπώ
κανείς δεν το κατέχει..»
(κλείσε τραπεζάκι !!!!)
