(Painting by Edmund Blair Leighton, Tristan and Isolde)
……. μ’ένα φιλί
έλεγε η Καιτούλα πριν μερικά χρόνια. Και δεν είχε και άδικο. Μ’ένα φιλί, με μια αγκαλιά, μ’ένα βλέμμα μπορεί να πει κανείς πάρα πολλά.
Μα και ο λόγος έχει τη χάρη του και μπορεί να ταξιδέψει εξίσου ειδικά όταν υπάρχει ήδη το συναίσθημα.Είναι το σύνθημα για να ξεκινήσει ο χορός της αγάπης.
Στον τόπο μου λοιπόν τα χρόνια τα παλιά οι ερωτικές εκδηλώσεις, ήταν απαγορευμένες. Το να εκδηλώσει τον ερωτά του ένας νέος, δημιουργούσε αφορμή για δυσμενή σχόλια. Για την γυναίκα ήταν θανάσιμο αμάρτημα, που έθιγε την οικογένεια της και πολλές φορές, η τιμωρία ήταν σκληρή. Να μη μαγαριστεί το σπίτι από ντροπής πράγματα και όλα τα σχετικά.
Έτσι λοιπόν τα ερωτευμένα κρητικόπουλα καταπιανόντουσαν με μαντινάδες τις οποίες τραγουδούσαν με έμφαση σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις για να τραβήξουν την προσοχή της κοπελιάς.
Δεν τις χαρακτηρίζει μονάχα η ερωτική έξαρση και τα τρυφερά λόγια, όσο και μια τελειότητα στη σύλληψη της ιδέας, που πραγματικά καταπλήσσει. Γεμάτες τρυφερές εικόνες, με όλα τα στοιχεία της φύσης να συμμετέχουν στον ερωτικό αυτό χορό.
Μαντινάδες για τον έρωτα, για τη φιλία, για τη χαρά, για τη ζωή, για την Κρήτη, για τον πόνο και τον χωρισμό, η καθεμιά με εικόνες μοναδικές.
Δυο στιχάκια δεκαπεντασύλλαβα με νόημα ιδιαίτερο.
Προσκαλώ λοιπόν κρητικούς και μη bloggers να γράψουν μια μαντινάδα για όποια από τις παραπάνω κατηγορίες επιθυμούν οι και για όλες. Δικές σας ή δανικές δεν έχει σημασία αρκεί κάτι να σας λένε.
Η πρόσκληση είναι ελεύθερη.
Εγώ λοιπόν
Για τον έρωτα λέω:
«Θάλασσα δίχως κύματα, είναι το κοίταγμά σου
Και εγώ καράβι του σεβντά μέσα στην αγκαλιά σου»
« Χάρη χρωστώ του φεγγαριού που σε θωρεί τα βράδια
Και δίνω του και σου βαστά τσ’αγάπης μου τα χάδια»
Για τη φιλία λέω:
Η πλουσιότερη στη γη είμαι και το πιστεύω
Γιατί έχω φίλους που’ρχονται κάθε που τσι γυρεύω»
Για τον χωρισμό:
«Φεύγεις και σφίγγω την καρδιά δάκρυ σταλιά μη βγάλει
Μα το κρατώ για τη στιγμή ανέ βρεθούμε πάλι»
Για τη χαρά:
«Όταν στον ύπνο μου έρχεσαι,απριλολούλουδό μου,
γέλιο στα χείλη γίνεσαι,δάκρυ στο μάγουλό μου.»
Για το φιλί:
«Με το δικό σου το φιλί στον ουρανό ανεβαίνω
Και με τσ’αγγέλους κάθομαι και πάλι κατεβάινω»
Για τη Κρήτη:
«Αχ και να’βγαινα ψηλά εκειά εις το φεγγάρι
Η Κρήτη να μου βγόριζε, δεν ήθελα άλλη χάρη»
Και ένα τραγουδάκι που αγαπώ πολύ το «Κάποτε όρκο δώσαμε»του Μιχάλη Τζουγανάκη με πολύ ωραίες μαντινάδες και ρυθμό που βάζει φωτιές στα ζάλα! Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο σε μια γλυκειά συμπατριώτισσα και συνάδελφο που το ακούγαμε τις προάλλες στο αυτ/το και αλλού πήγαινε το φρένο και αλλού το γκάζι! (Theo μου για σένα όλο δικό σου και να να μην μας ξεχνάς εκεί που θα πας)
Και ένας Μαλεβιζιώτης ειδικά αφιερωμένος στο Νατασσάκι και στο Μάνο αλλά και στα ξαδέρφια μου τα όποια είχαν τη τύχη να μάθουν τους χορούς της Κρήτης από τη Σχολή της αείμνηστης Ρ.Μουζουράκη.Μια πολύ ωραία συνέντευξη του Γιώργου Μουζουράκη, πατέρα της Ρούλας, και μεγάλο μουσικό μπορείτε να
διαβάσετε εδώ.
