Δεν είχε ύπνο καθόλου τις τελευταίες μέρες. Γυναικοδουλειά της μύριζε. Ήταν και που τον τελευταίο καιρό αργούσε να γυρίσει από τη δουλειά, κάτι βλέμματα περίεργα που έπιασε έτοιμα να καταπιούν τη Δάφνη, ε δεν ήθελε και πολύ.
Πάντα τέτοια εποχή ο Παύλος έτσι ήταν. Σαν να τον έπιανε η άνοιξη και να μην ήξερε πιο λουλούδι να πρωτοκοιτάξει. Και η Άνοιξη φέρνει και άνοδο στη θερμοκρασία και την εσωτερική και την εξωτερική! Ο κόσμος έχει τη τάση να φορά πιο λεπτά ρούχα,οι βιτρίνες γεμάτες χρώματα σαν ολάνθιστο περβόλι. Πόσο να αντέξει και αυτός στη θέα της ανοιξιάτικά ντυμένης Δάφνης … Με το δαντελωτό αέρινο μπλε μπλουζάκι ανθισμένο εσωτερικά, έτοιμο να εκραγεί…. Σαν άλλη Hertzikova που τον προσκαλούσε να τη κοιτάξει στα μάτια!
-Πάει τέλειωσε θα πάω για σιλικόνη, για lifting,για botox όλα θα τα κάνω!
-Βρε Λενάκι μου χαλάρωσε λίγο, τι σε έπιασε πάλι και θέλεις να μεταλλαχτείς, γιατί περί μετάλλαξης θα πρόκειται και όχι για τίποτα άλλο.
-Τι να χαλαρώσω!! Ο Παύλος… δεν μπορώ άλλο να κοιτάζει λιγωμένος το μπολκάκι της Δάφνης. Έλεος πια. Με κάνει και αισθάνομαι ανασφαλής!
-Κακώς πολύ κακώς!Εσύ φταις όχι εκείνος. Εσύ δεν εκτιμάς αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη. Μια χαρά κοπέλα είσαι ζουμερή ζουμερή. Τίποτα δεν είναι καλύτερο από ένα φυσικό σώμα και ας έχει και μικροατέλειες κάπου κάπου αν και εσύ δεν έχεις πουθενά. Botox, lifting, ορμόνες και ένα σωρό σκευάσματα που μεταλλάσσουν το σώμα και όχι προς το καλύτερο πίστεψέ με. Άντε μωρέ botox και βλακείες, να μην μπορείς να χαμογελάσεις με την ησυχία σου!
-Μα ο Παύλος Τασία μου…
-Ο Παύλος και ο Παύλος!Νισάφι πια! Αγάπησε πρώτα εσύ ζουμερό μου κοπελούδι τον εαυτό σου, κάνε και καμιά αλλαγή, στο look σου και θα σου πω εγώ μετά αν θα προτιμά τα φρέσκα ή τα μεταλλαγμένα!
Και έτσι έγινε τελικά. Την επομένη ο Παύλος συναντήθηκε με τη Δάφνη και ένα άλλο συνάδελφο στο ασανσέρ. Πήγαιναν στο 5ο στο γραφείο του Γενικού. Ξεχείλιζε πάλι το μπούστο της. Και μπήκε τόσος κόσμος στον 2ο που έγιναν σαρδέλες μέσα στο ασανσέρ. Πως τα έφερε έτσι η χωροταξία των σωμάτων που βρέθηκε στα δεξιά της, τόσο κοντά που το αριστερό του χέρι που κρατούσε ένα δερμάτινο folder ακουμπούσε σχεδόν στο πλαϊνό τμήμα του δεξιού ..ανθού της. Στον 3ο μπήκαν και άλλοι. Το χέρι του Παύλου αμετακίνητο , το ίδιο και ο ανθός της Δάφνης. Σκληρός , αμετακίνητος, μια συμπαγής μάζα. Και εκείνη τίποτα , λες και χαιρόταν για αυτή τη τάχα μου τυχαία χωροταξία των σωμάτων μέσα στο ασανσέρ. Έμοιαζε να το ευχαριστιέται. Έμοιαζε γιατί το χαμόγελο που του έριξε δεν ήταν και πολύ φυσικό. Του χαμογέλασε συγκρατημένα, τα χείλη πλάτυναν αλλά όχι πολύ, σχεδόν με κόπο. Τώρα που ήταν δίπλα του φαινόταν άλλος άνθρωπος.
ο κόσμος, απομαγνητίστηκε και το χέρι του Παύλου από τον δεξιό ανθό της Δάφνης και μέχρι να πάει σπίτι του είχαν επανέλθει όλες οι ισορροπίες.
Άντε πίσω στο Λενάκι σκέφτηκε ο Παύλος βάζοντας το κλειδί στη πόρτα.
Ποιό Λενάκι; Η γυναίκα που στεκόταν μπροστά του ήταν μια Έλενα με τα όλα της!Με εφαρμοστό τζιν και ψηλοτάκουνες peep toe γόβες απ’όπου φαινόντουσαν κατακόκκινα βαμμένα νύχια. Mπορντώ σταυρωτό μπλουζάκι που χώριζε αρμονικά το στήθος της ενώ απο μέσα αχνοφάινονταν ενα δαντελετό λιλά εσώρουχο με ένα μικρό φιογκάκι στο στήθος που σε προκαλούσε να το λύσεις!
-Καλώς τον μου! Στην ώρα επάνω ήρθες που ετοιμάστηκε και το γλυκό. Τάρτα φράουλα που σ’αρέσει αλλά όχι με αυτές που κυκλοφορούν στην αγορά. Μου’χε δώσει η Τασία δυο ρίζες σε μια ζαρντινιέρα και τις μάζεψα σήμερα το πρωί. Είναι μικρές αλλά πολύ γλυκές με φυσικό άρωμα και χρώμα , όχι όπως τις άλλες που είναι γεμάτες ορμόνες! Να σου φύλαξα μερικές, πάρε μια…
Τον πλησίασε όλο νάζι και του έδωσε στο στόμα μια μικρή κατακόκκινη φράουλα.
Τρελάθηκε ο Παύλος από τη γλύκα και το άρωμά της….. Έλενας! Την πήρε στην αγκαλιά του και ένιωσε πάνω του το στήθος της στητό μα ζωντανό. Παλλόταν από ζωή και έρωτα.
-Μμμμμ, νομίζω ότι πρέπει να πάμε κατευθείαν για γλυκό, της είπε ενώ της σφράγιζε τα χείλη με ένα φιλί με γεύση φράουλας
Και για να μη μου μείνετε και παραπονεμένοι, φυσικά και ακολουθεί συνταγή! Μια εύκολη συνταγή που αρέσει σε μικρά και σε … μεγάλα παιδιά.
Υλικά για τη τάρτα:
1 ½ κούπα αλεύρι
1 κουταλιά baking powder
1 αυγό
¾ φλυτζανιού βούτυρο
Λίγο κονιάκ
1 φλυτζάνι γάλα
½ ποτήρι ζάχαρη.
Για τη γέμιση
1 κεσεδάκι φράουλες
2 φακελάκια κρέμα Γιώτης Βανίλια της στιγμής
Λίγα φιστίκια Αιγίνης καθαρισμένα.
Κόβουμε το βούτυρο σε κομματάκια και το χτυπάμε με τη ζάχαρη. Προσθέτουμε το αυγό, το αλεύρι, το baking powder και το κονιάκ. Ρίχνουμε εναλλάξ με το αλεύρι το γάλα. Γίνεται μια ζύμη σφιχτή αλλά που πλάθεται άνετα όμως και δεν κολλάει στο χέρι. Ανοίγουμε τη ζύμη και τη τοποθετούμε σε ειδικό ταψάκι για τάρτες. Τρυπάμε με το πιρούνι τη ζύμη για να γίνει πιο τραγανή και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο 10-15 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς. Την αφήνουμε να κρυώσει καλά και μετά τη γεμίζουμε με τη κρέμα βανίλια και τοποθετούμε από πάνω φράουλες κομμένες στα δυο και μερικές ολόκληρες. Γύρω γύρω γαρνίρουμε με πράσινα φιστίκια Αιγίνης (τα έχουμε κόψει στα δύο για να φαίνεται το πράσινο χρώμα τους και να κάνει αντίθεση με το κόκκο χρώμα της φράουλας)
…….
Το παρόν ποστ αφιερώνεται στη Νεραιδένια μου που μου έδωσε την αρχική ιδέα με τις φράουλες και στο Νατασσάκι που μιλώντας μου για βιολογικές μου έκανε κλικ για να δέσω το παραμύθι!
