Like two pieces of a puzzle…

Καλό σας Σαββατοκύριακο!

To θαλασσάκι μου

 «-Νωρίς  νωρίς ξυπνήσαμε  σήμερα μικρό μου!

-Πιάστηκα  λίγο και είπα να τεντωθώ λιγάκι, σε ξύπνησα;

-Είχα ήδη ξυπνήσει, να τεντώνεσαι όσο θες ,ξέρω  δεν είναι πολύ βολικά εκεί μέσα το ξέρω αλλά κάνω το καλύτερο δυνατό.

-Α εμένα μου αρέσει. Κολυμπάω κιόλας να κοίτα.. Σπλας!

-Αχ καλέ με γαργαλάς χιχι! Του χρόνου που θα είσαι μεγάλη κοπέλα, θα σε πάω για κανονικό μπανάκι στις  πιο ωραίες παραλίες.

-Και θα φτιάχνουμε καστράκια στη άμμο? Και θα έχω πολλά κουβαδάκια?

-Μόνο καστράκια, και γοργόνες και  ότι άλλο θες μικρό μου. Και αστερίες στην άμμο και κοχυλάκια θα μαζεύουμε από παραλίες που είναι παραμυθένιες σαν και σένα!

-Και θα μου διαβάζεις παραμύθια;

-Μα καλά είναι δυνατόν; Δεν το ξέρεις βέβαια ακόμα γιατί είσαι πολύ μικρούλι, αλλά  μου αρέσουν και μένα τα παραμύθια. Γράφω κιόλας μερικές φορές. Και εσύ είσαι το ομορφότερο απ’όλα! Δεν ξέρεις πόσο   βιάζομαι  να σε αγκαλιάσω !

-Δηλαδή να  βγω πιο γρήγορα?

-Οχιιιιι ! Άσε με  εμένα να λέω! Εσύ να κάτσεις στην πισίνα σου μέχρι να γίνεις γερό παιδάκι! Θα σε περιμένουμε  εμείς μην ανησυχείς, έχει ζέστη τώρα, το Νοέμβρη με τη δροσούλα είπε ο γιατρός.

-Καλά ,ζεστάθηκα λίγο πάω για μικρή βουτίτσα! Σπλας σπλους!

-Να πας μικρό μου και εγώ θα είμαι πάντα εδώ.»

 Στη μπέμπα μας …  που άργησε λίγο αλλά μας ήρθε!

Tαξίδια με άρωμα πορτοκάλι

 

Tαξιδεύει συνέχεια  σε  χώρο και χρόνο. Μας παίρνει μαζί του και μας ανοίγει την ψυχή του. Για όσους και όσες έχουν είδη διαβάσει κείμενά του, ξέρουν τι εννοώ. Ο λόγος για τον Πορτοκαλένιο, έναν πολύ καλό φίλο και συνταξιδιώτη. Την Κυριακή που μας πέρασε η κα Ελένη Γκίκα παρουσίασε το blog του στο Εθνος μέσα από ένα κατά δικό του κείμενο. Το πιο « ταξιδιάρικο ερωτικό και ευαίσθητο παιδί», μας κερνά ένα κομμάτι από τον εαυτό του: 

«Αναιρώ το επώνυμό μου, χωρίς να χάνει το γνήσιο και την αυθεντικότητα η νέα μου υπογραφή, και δημιουργώ το Get a life στη διεύθυνση www.vasilis67. wordpress.com. Αφήνω την αστυνομική μου ταυτότητα έξω και μαζί αποχωρίζομαι όλα αυτά που με κάνουν να συμβιβάζομαι, να εκνευρίζομαι και να υποχωρώ. Λέω πάρε ζωή πρώτα στον εαυτό μου, ξεκινώ και γίνομαι γνωστός στην μπλογκογειτονιά με τον κωδικό vasilis. Την ίδια ώρα παίρνω αγκαζέ και ερωτεύομαι ξανά τη ζωή, την πηγαίνω στα μπαράκια χορεύοντας μάγουλο με μάγουλο μαζί της μπλουζ με μουσικές από τα πιο ρομαντικά της χρόνια.

Τη συναντώ κρυφά τις νύχτες, στην πιο ανιδιοτελή, στην πιο αγνή της μορφή. Θα με βρεις να συχνάζω στα καμπαρέ του Παρισιού, στους πύργους της Μάνης, στο κανάλι του Σουέζ, στα φτηνά μοτέλ του Πειραιά και στα πορτοκαλοχώρια της Κρήτης.

Να γυρεύω τις πορτοκαλένιες νεράιδες του παραμυθιού μου ανάμεσα στο φεγγάρι και στη θάλασσα και κάποια πρωινά Μαγιού στο Φραγκοκάστελλο. Θα δεις να με παίρνουν αεροπλάνα, καράβια και τρένα κι εγώ να τους φεύγω από τα παράθυρα και τις κουπαστές. Τις μέρες γράφω νουβέλες και τις νύχτες στίχους ερωτικούς. Με τον καιρό ξαναγεννήθηκα. Απέκτησα χρώμα, άρωμα, σχήμα και χαρακτήρα. Κάποιοι φίλοι με βάφτισαν πορτοκάλι κι έτσι πορτοκάλι έμεινα και μάλιστα μισό, για να χω λόγο να διεκδικώ συνέχεια. Το άλλο μου μισό. Δεν νοείται έρωτας ξέρεις χωρίς διεκδίκηση. Κερνώ στον πύργο μου τους επισκέπτες φρεσκοστυμμένο χυμό και γλυκιά πορτοκαλόπιτα και επικοινωνώ στους σχολιασμούς των κειμένων και στο μέιλ. Μαγειρεύω με τις λέξεις.»

 Αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο  θα το βρείτε εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11619&tag=8757

Αν πάλι θέλετε να γευθείτε τα δικά του μαγειρέματα κάντε μια στάση εδώ.

Καλό σας ταξίδι!

 

Διαδρομές

Πρώτη στροφή

Άρωμα νοτισμένο από τη νύχτα και λίγο βαρύ, οι ελιές

Δεύτερη στροφή

Υγρή φρεσκάδα, πρώιμοι καρποί, οι φυστικιές

Τρίτη στροφή

Χόρτα ξερά ανασταίνονται από την  υγρασία της νύχτας και αναδύουν το άρωμά τους, ρώγες που μεγαλώνουν για να μας μεθύσουν, τα αμπέλια

Τέταρτή στροφή

-Διψώ.

-Φίλησέ με.

-Θα μεθύσω…

-Μη φοβάσαι, δεν έχει βρεθεί ακόμα τεστ που να μετρά αυτό το μεθύσι.

Η θάλασσα.