Eνα φεγγάρι ψάχνει ουρανό

Στο σήμερα στο αύριο στο χθες

μάτια που γλυκοβασιλέυουν

κλέφτρα μπήκα στο όνειρό σου δες

χείλη που όνειρα γυρέυουν.

 

Από την  Πούλια στον Αυγερινό

τα χρώματά σου με μαγεύουν

ενα Φεγγάρι δίχως ουρανό

άστρα που τη ζωή σμιλεύουν.

Ενα χρόνο πριν…

ήμουν εδώ

http://thalasini.blogspot.com

στο πρώτο μου σπίτι που γεννήθηκε από την ανάγκη ενός νέου τρόπου επικοινωνίας. Αγχος, αναστολές, χαρά, έκπληξη, το πρώτο ποστ το πρωτο σχόλιο, νεά ταξίδια, απρόσμενες φιλίες.

Μοίρασμα.

Δεν έχω να πω κάτι άλλο παρά ένα μεγάλο ευχαριστώ  και να είστε πάντα καλά.

Αρχές Αυγούστου 2007  είχα γράψειτο παρακάτω. Με αφορμή το λαμπερό ήλιο του καλοκαιριού, που γεννά όνειρα και φωτίζει τα παραμύθια.

“Ονειροδότης ήλιος”

-Πάω να ρίξω λίγο νερό, να φύγει η άμμος.
-Μην πας…. θα σου στάξω εγώ λίγο. Μ’αρέσουν τα σχέδια που αφήνει στο κορμί σου.
-Σχέδια; Με τι μοιάζουν;
-Ανάλογα …. να αυτό εδώ στον δεξί σου ώμο μοιάζει με φεγγάρι ολόγιομο, εδώ στη μέση ένας γλάρος ανοίγει τα φτερά του , σαν να θέλει να σε αγκαλιάσει ολόκληρη.
-Δροσερό είναι το νερό της λίμνης, ρίξε μου κι άλλο, σιγά σιγά. Δροσερά και τα λόγια σου. Πες μου τι άλλο βλέπεις, θέλω να μάθω. Να καταλάβω.
-Νομίζω ότι εδώ στη γάμπα σου σχηματίζονται μερικά νησιά. Να αυτό εδώ είναι το μεγαλύτερο. Νομίζω ότι έχει και μια μικρή σπηλιά.
-Και ποιος ζει στη σπηλιά;
-Εμείς κατοικούμε εκεί. Χρόνια τώρα. Στην αγκαλιά της σμαραγδένιας λίμνης. Μακριά από όλους και από όλα.
-Ωραίο όνειρο αυτό. Μακάρι να ήταν αληθινό.

-Και ποιος σου είπε οτι δεν μπορεί να γίνει. Απόδειξη οτι είμαστε εδώ τώρα. Εγώ και εσύ. Όλα είναι δυνατά αν η καρδιά προστάξει το μυαλό. Σαν το μενεξεδί λουλούδι που φυτρώνει σ’εκείνο το βράχο. Η θέλησή του για ζωή προκάλεσε σχισμή και ο σπόρος αναπτύχθηκε σιγά σιγά χάρη στις δροσοσταλίδες της λίμνης. Μα τι βλέπω κλαις;
-Όχι καρδιά μου, οι δροσοσταλίδες από την λίμνη είναι. Έφτασαν και σε μένα . Να με ποτίσουν όνειρα, ν’ανθίσω και εγώ. Μην μ’αφήσεις.
-Όχι μενεξεδένια μου. Δεν θα σ’αφήσω. Ήλιος θα γίνω για ν’ανθίσει το όνειρό σου πιο γρήγορα.

Κρητικά κεράσματα

Μπορεί να μην γράφω συχνά τώρα τελευταία όμως τα κεράσματα δεν τα ξεχνάμε!

Ενεκα εορτής λοιπόν

μια ρακή στην υγειά σας, ένα καλιτσουνάκι ή κρητικό παξιμαδάκι για στανιάρετε από τη ρακή,

μερικούς κολοκυθοκορφάδες με γιαούρτι για ένα λάιτ μεζέ και μετά διαλέχτε:

πορτοκαλόπιτα ή σοκολατόπιτα ανάλογα τις ορέξεις!

 

 

 

 

  

 

Το γλέντι θα συνεχιστεί με κρητική μουσική και κουζίνα το βραδάκι.

Να είσαστε    όλοι καλά και να περνάτε όμορφα!

 

 

Εν

” Yγρός Χρόνος” – ” Maybe”

  

Aπό εκεί που δεν το περιμένεις καταφθάνει. Το ξεκλείδωμα. Κουτάκια του μυαλού που ανοίγουν και βγαίνουν τα κομμάτια σου. Μπαίνουν κομμάτια άλλων. Ένα δούναι και λαβείν απρόσμενο.Το κομμάτι του puzzle που λείπει εκείνη τη στιγμή. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Εσύ ξέρεις καλά, μαντεύεις  τι υπάρχει μέσα αλλά ότι σε φοβίζει δεν το αφήνεις να ξεμυτίσει. Δεν το προφέρεις καν. Μήπως γίνει η αλήθεια σου. Αν τ’ακούσεις όμως από άλλους; Αν το διαβάσεις; Αν αν….. αυτά τα αν που βασανίζουν και μέχρι να τα αποδεχθείς έτσι θα’ναι.

Η αίθουσα είναι μικρή αλλά πολύ ζεστή. Ξύλο παντού, ξύλινα δοκάρια στο ταβάνι, μπορντό κουρτίνες, ένα μαύρο πιάνο με ουρά αριστερά. Ήρθα νωρίς και κάθομαι στη 2^η σειρά. Περιμένω τη φίλη μου να έρθει. Μπροστά μου κάθεται η κα Λαμπαδαρίου-Πόθου, ακριβώς δίπλα η κα Λίτσα Ψαραύτη. Όλα μου φαίνονται «σαν» ψέμα. (η συνέχεια του προηγούμενου ποστ θα περιμένει). Βουλιάζω στη καρέκλα μου.

Η Ελένη αγχωμένη αλλά πάντα χαμογελαστή σκορπά την αύρα της στο χώρο.

Είμαι στον Εκδοτικό οίκο Άγκυρα στη παρουσίαση των βιβλίων της Ελένης Γκίκα «Υγρός χρόνος» και του Χρήστου Παπαμιχάλη «Maybe». Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω .Κλεφτές ματιές εδώ και εκεί. Σκόρπιες και ρευστές που μου μοιάζουν τόσο αληθινές. Τα κουτάκια έχουν αρχίσει να ανοίγουν αλλά  εγώ ακόμα δεν έχω πάρει χαμπάρι για το τι με περιμένει.

Για το έργο της Ελένης Γκίκα δεν μπορώ , δεν τολμώ να γράψω κάτι γιατί θα είναι πραγματικά λίγο και μικρό. Για δυνατούς λύτες λέει κάποιος καλεσμένος, θέλει παίδεμα , τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Λόγος βαθειά ποιητικός, τονίζει η κα Λαμπαδαρίου. Το ένα βιβλίο μοιάζει να είναι συνέχεια του άλλου, αναφέρει η κα Ψαραύτη. Ο συγγραφέας ψάχνει, αναζητά, το εκφράζει με διάφορους τρόπους αλλά το αίνιγμα που τον απασχολεί είναι ένα απαντά η Ελένη.

Ακολουθεί η ανάγνωση αποσπασμάτων και από τα δύο βιβλία από τη Ντανιέλα Κράλλη. Τα κουτάκια  ανοίγουν κι άλλο.

 Στο οπισθόφυλλο  η Ελένη Γκίκα γράφει: «ένα  βιβλίο για τον φόβο και τις επιδιώξεις, για την επιθυμία και τις ενοχές, για τον έρωτα που καταστρέφει και την αγάπη που σώζει, για τον θάνατο που είναι και ο μεγάλος ερωτικός, για τα βιβλία που κρατούν τα κλειδιά και λύνουν το αίνιγμα.»

 Εγώ διαλέγω:

 «Χρόνια κόμπαζα πως δεν υπήρχε εικόνα, τρέλα που να μην γνωρίζω. Ονειρευόμουν σταυροφορίες, ταξίδια εξερευνητών που χάνονται τα ίχνη τους, δημοκρατίες έξω από την ιστορία, θρησκευτικούς πολέμους που καταπνίγηκαν πριν ξεσπάσουν, επαναστάσεις ηθών, μετακινήσεις ηπείρων και φυλών: σ’όλα τα μάγια πίστευα.

Και τώρα το  μόνο που ονειρεύομαι είναι ο ανοιχτός ωκεανός. Ψάρι να γίνω, δελφίνι. Φάλαινα.Φύκι, κοράλλι στα βαθιά, όστρακο,τίποτα.

Ο Κανένας.

Να γίνω επιτέλους ότι υπόγραφα στο λεύκωμα. Να επαληθευτεί και η εφηβεία»  Ελένη Γκίκα, «Υγρός Χρόνος» σ. 57

Ακολουθεί η παρουσίαση του Χρήστου Παπαμιχάλη. Του Χρήστου που είναι το πρώτο του βιβλίου και δεν θέλει να πει κάτι παραπάνω για τον εαυτό του. Έχει ξεδιπλώσει τα κομμάτια στο βιβλίο και  τα υπόλοιπα μας τα χαρίζει απλόχερα μέσα από τα τραγούδια που διαλέγει στον Μελωδία FM 99,2.

Από το οπισθόφυλλο:

 « Ψάχνω, ρε γαμώτο, μια ζωή ψάχνω, μια εικόνα.. Μια εικόνα να μας θυμηθώ και τους  5 πραγματικά  ευτυχισμένους. ¨Όλες οι στιγμές, όμως, μου καταλήγουν σε κλάσματα.Ευτυχία των 3/5, των 2/5, του 1/5 …. Αυτό δεν ήταν οικογένεια. ¨Όλη η ζωή μας κλάσματα!

Και αυτό το τραγούδι πια, από το πρωί μου έχει κολλήσει.

«Γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια»

Γιατί, υπάρχουν κι άλλα που δεν γίνονται , δηλαδή;»

 Εγώ διαλέγω:

 « – Εμένα δεν μ’αγάπησε κανένας.

Κανένας μ’ακούς;

Κοίτα με όταν σου μιλάω.

-Τι ζητάς πάλι; Η ζωή έφυγε.Διορθώσεις δεν γίνονται. Τι κοιτάς τώρα να τη μαντάρεις; Τι είναι η ζωή Μαριώ μου; Άντε, έτσι μου’ρθε τώρα και τα επιδιορθώνω όλα. Δεν έχει στρίφωμα.Τσίμα-τσίμα το έχουν το ύφασμα. Τσιγκούνηδες!» , Χρήστος Παπαμιχάλης, «Μaybe» σ.75

 Σειρά έχουν οι φίλοι του Χρήστου. Να ερμηνεύσουν με κομμάτια που διάλεξε ο ίδιος τα δικά του κομμάτια. Χωρίς μικρόφωνο. Η ξύλινη αίθουσα ζεσταίνεται κι άλλο. Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γιάννης Χαρούλης, ο Απόστολος Ρίζος, ο Νίκος Ζούδιαρης και ο Θέμης Καραμουρατίδης είναι μπροστά μας. Δίπλα μας. Η μελωδία μέσα μας.

Αισθάνομαι να ταξιδεύω σε χρόνο υγρό. Όλα είναι ρευστά. Τα πρέπει και τα θέλω μου. Αυτά που έχω πει και αυτά που φοβόμουν να ομολογήσω. Τα κουτάκια μου διάπλατα ανοιχτά. Τα βλέφαρα βαριά κλείνουν και προσπαθούν  να συγκρατήσουν ένα δάκρυ. Μάταια. Η αίθουσα δεν με χωρά. Θέλω να φύγω και να μείνω ταυτόχρονα.

Χαιρετώ την Ελένη και το Χρήστο. Δίνω στον καθένα να μου υπογράψει το βιβλίο του. Δεν θέλω στη πρώτη σελίδα. Δυο πολύ γλυκές αφιερώσεις κάπου στη μέση. Ένας μικρός θησαυρός που θα αναζητώ όταν φτάνω σε εκείνες τις σελίδες. Μια έκπληξη αν το βιβλίο μου πάει σε άλλα χέρια.

 Ήταν πραγματικά μια υπέροχη βραδιά.

 Ελένη , Χρήστο,  καλοτάξιδα και τα δυο. Σίγουρα πράγματα  όχι «maybe».

 …………………….

  Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο. Καλό σας Σ/Κ!! 

Παρομοιώσεις

 

-Θα έρθεις το βράδυ στο «Eleven»;

-Βαριέμαι ρε συ… έχω  κάτι σχέδια  να παραδώσω μεθαύριο και δεν το βλέπω. Άσε  που δεν  έχω όρεξη να ξαναδώ όλους τους παλιούς.

- Πρόσεξε μην πιάσεις ρίζες μόνο! Σχεδόν όλη η τάξη μας θα είναι ακόμα και ο Στεργίου θα έρθει! Και ο Ανδρόνικος με τον Μίλτο. Θυμάσαι ρε συ  εκείνη τη φάση στο Γέροντα στη Μήλο με  εκείνες τις γνωστές σου , που τους έκρυψε τα μαγιό  ο Μίλτος;

-Άσε μη μου το θυμίζεις, ρεζίλι με κάνατε.

-Καλά ξεκόλλα και εσύ και κανόνισε να έρθεις το  βράδυ. Τα λέμε.

Συνάντηση συμμαθητών και βλακείες… με όσους ήθελε να κρατήσει επαφή , κράτησε. Κανά δυο θα ήθελε να δει τι κάνουν αλλά για τους υπόλοιπους δεν του καιγόταν καρφί. Και ειδικά για τον Μίλτο και τον Ανδρόνικο!

Ένα χρόνο μετά το σχολείο κανόνισαν να πάνε διακοπές στη Μήλο. Τελευταία στιγμή ήρθαν και κόλλησαν ο Μίλτος και ο Ανδρόνικος.Φίλοι του Αλκη πιο πολύ παρά δικοί του. Εκτός από την ομάδα μπάσκετ δεν είχαν πολλά παρεδώσε.

Αντροπαρέα και μόνο. Το όλο concept ήταν να βρουν κορίτσια από εκεί και ότι προκύψει. Ο Χάρης βέβαια ήταν ο ρομαντικός της παρέας και  δεν ήταν το στιλάκι του αλλά μια  που δεν έπαιζε τίποτα το τελευταίο καιρό….

 « Ο γιος μου γράφει καταπληκτικές εκθέσεις, πρέπει να τις διαβάσετε!» κόμπαζε η μάνα του στις φιλενάδες της. Διάβαζε πολύ από μικρός, με ένα βιβλίο ήταν πάντα στο χέρι. Σημείωνε στο μυαλό του εικόνες από τα βιβλία και  τις έψαχνε έξω. Στον κόσμο. Παρομοιώσεις ατελείωτες. Αν δε διάβαζε θα ασχολιόταν με το μοντελισμό. Ώρες ολόκληρες μέχρι να φτιαχτεί  ένα ακριβές αντίγραφο από μια ισπανική γαλέρα. Τελικά  πέρασε στους Μηχανολόγους Μηχανικούς στη Πάτρα και έμεινε η μαμά μόνη στο σπίτι, πότε να διαβάζει τις εκθέσεις του Χάρη και πότε να κοιτάει το ” Isabella V”.

“Christina’s apartments to let”. Μικρό αλλά πολύ γραφικό, στην άλλη άκρη του Αδάμαντα. Με μπαλκονάκι που έβλεπες το γαλάζιο να στρώνει χαλί στον ήλιο να  περπατήσει.  «Σαν» χαλί, «σαν» σεντόνι, δεν μπορούσε να ξεφύγει από τις παρομοιώσεις, το μυαλό του έπλαθε και γεννούσε λέξεις και εικόνες με καθετί που τον ταξίδευε.

 Το χέρι του Αλκη στον ώμο τον έβγαλε απότομα από τη ρότα που είχε χαράξει το μυαλό του.

-Ασε τα αγναντέματα και πάμε παραλία. Οι άλλοι είναι κιόλας κάτω.

Φόρεσε γρήγορα το μαγιό του και κατέβηκε. Είχε περιέργεια να δει που θα τον οδηγήσει αυτό το μοναδικό γαλάζιο σεντόνι που απλωνόταν μπροστά του. Σε ποιες παρομοιώσεις.

 (συνεχίζεται)