” Yγρός Χρόνος” – ” Maybe”

  

Aπό εκεί που δεν το περιμένεις καταφθάνει. Το ξεκλείδωμα. Κουτάκια του μυαλού που ανοίγουν και βγαίνουν τα κομμάτια σου. Μπαίνουν κομμάτια άλλων. Ένα δούναι και λαβείν απρόσμενο.Το κομμάτι του puzzle που λείπει εκείνη τη στιγμή. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Εσύ ξέρεις καλά, μαντεύεις  τι υπάρχει μέσα αλλά ότι σε φοβίζει δεν το αφήνεις να ξεμυτίσει. Δεν το προφέρεις καν. Μήπως γίνει η αλήθεια σου. Αν τ’ακούσεις όμως από άλλους; Αν το διαβάσεις; Αν αν….. αυτά τα αν που βασανίζουν και μέχρι να τα αποδεχθείς έτσι θα’ναι.

Η αίθουσα είναι μικρή αλλά πολύ ζεστή. Ξύλο παντού, ξύλινα δοκάρια στο ταβάνι, μπορντό κουρτίνες, ένα μαύρο πιάνο με ουρά αριστερά. Ήρθα νωρίς και κάθομαι στη 2^η σειρά. Περιμένω τη φίλη μου να έρθει. Μπροστά μου κάθεται η κα Λαμπαδαρίου-Πόθου, ακριβώς δίπλα η κα Λίτσα Ψαραύτη. Όλα μου φαίνονται «σαν» ψέμα. (η συνέχεια του προηγούμενου ποστ θα περιμένει). Βουλιάζω στη καρέκλα μου.

Η Ελένη αγχωμένη αλλά πάντα χαμογελαστή σκορπά την αύρα της στο χώρο.

Είμαι στον Εκδοτικό οίκο Άγκυρα στη παρουσίαση των βιβλίων της Ελένης Γκίκα «Υγρός χρόνος» και του Χρήστου Παπαμιχάλη «Maybe». Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω .Κλεφτές ματιές εδώ και εκεί. Σκόρπιες και ρευστές που μου μοιάζουν τόσο αληθινές. Τα κουτάκια έχουν αρχίσει να ανοίγουν αλλά  εγώ ακόμα δεν έχω πάρει χαμπάρι για το τι με περιμένει.

Για το έργο της Ελένης Γκίκα δεν μπορώ , δεν τολμώ να γράψω κάτι γιατί θα είναι πραγματικά λίγο και μικρό. Για δυνατούς λύτες λέει κάποιος καλεσμένος, θέλει παίδεμα , τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Λόγος βαθειά ποιητικός, τονίζει η κα Λαμπαδαρίου. Το ένα βιβλίο μοιάζει να είναι συνέχεια του άλλου, αναφέρει η κα Ψαραύτη. Ο συγγραφέας ψάχνει, αναζητά, το εκφράζει με διάφορους τρόπους αλλά το αίνιγμα που τον απασχολεί είναι ένα απαντά η Ελένη.

Ακολουθεί η ανάγνωση αποσπασμάτων και από τα δύο βιβλία από τη Ντανιέλα Κράλλη. Τα κουτάκια  ανοίγουν κι άλλο.

 Στο οπισθόφυλλο  η Ελένη Γκίκα γράφει: «ένα  βιβλίο για τον φόβο και τις επιδιώξεις, για την επιθυμία και τις ενοχές, για τον έρωτα που καταστρέφει και την αγάπη που σώζει, για τον θάνατο που είναι και ο μεγάλος ερωτικός, για τα βιβλία που κρατούν τα κλειδιά και λύνουν το αίνιγμα.»

 Εγώ διαλέγω:

 «Χρόνια κόμπαζα πως δεν υπήρχε εικόνα, τρέλα που να μην γνωρίζω. Ονειρευόμουν σταυροφορίες, ταξίδια εξερευνητών που χάνονται τα ίχνη τους, δημοκρατίες έξω από την ιστορία, θρησκευτικούς πολέμους που καταπνίγηκαν πριν ξεσπάσουν, επαναστάσεις ηθών, μετακινήσεις ηπείρων και φυλών: σ’όλα τα μάγια πίστευα.

Και τώρα το  μόνο που ονειρεύομαι είναι ο ανοιχτός ωκεανός. Ψάρι να γίνω, δελφίνι. Φάλαινα.Φύκι, κοράλλι στα βαθιά, όστρακο,τίποτα.

Ο Κανένας.

Να γίνω επιτέλους ότι υπόγραφα στο λεύκωμα. Να επαληθευτεί και η εφηβεία»  Ελένη Γκίκα, «Υγρός Χρόνος» σ. 57

Ακολουθεί η παρουσίαση του Χρήστου Παπαμιχάλη. Του Χρήστου που είναι το πρώτο του βιβλίου και δεν θέλει να πει κάτι παραπάνω για τον εαυτό του. Έχει ξεδιπλώσει τα κομμάτια στο βιβλίο και  τα υπόλοιπα μας τα χαρίζει απλόχερα μέσα από τα τραγούδια που διαλέγει στον Μελωδία FM 99,2.

Από το οπισθόφυλλο:

 « Ψάχνω, ρε γαμώτο, μια ζωή ψάχνω, μια εικόνα.. Μια εικόνα να μας θυμηθώ και τους  5 πραγματικά  ευτυχισμένους. ¨Όλες οι στιγμές, όμως, μου καταλήγουν σε κλάσματα.Ευτυχία των 3/5, των 2/5, του 1/5 …. Αυτό δεν ήταν οικογένεια. ¨Όλη η ζωή μας κλάσματα!

Και αυτό το τραγούδι πια, από το πρωί μου έχει κολλήσει.

«Γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια»

Γιατί, υπάρχουν κι άλλα που δεν γίνονται , δηλαδή;»

 Εγώ διαλέγω:

 « – Εμένα δεν μ’αγάπησε κανένας.

Κανένας μ’ακούς;

Κοίτα με όταν σου μιλάω.

-Τι ζητάς πάλι; Η ζωή έφυγε.Διορθώσεις δεν γίνονται. Τι κοιτάς τώρα να τη μαντάρεις; Τι είναι η ζωή Μαριώ μου; Άντε, έτσι μου’ρθε τώρα και τα επιδιορθώνω όλα. Δεν έχει στρίφωμα.Τσίμα-τσίμα το έχουν το ύφασμα. Τσιγκούνηδες!» , Χρήστος Παπαμιχάλης, «Μaybe» σ.75

 Σειρά έχουν οι φίλοι του Χρήστου. Να ερμηνεύσουν με κομμάτια που διάλεξε ο ίδιος τα δικά του κομμάτια. Χωρίς μικρόφωνο. Η ξύλινη αίθουσα ζεσταίνεται κι άλλο. Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γιάννης Χαρούλης, ο Απόστολος Ρίζος, ο Νίκος Ζούδιαρης και ο Θέμης Καραμουρατίδης είναι μπροστά μας. Δίπλα μας. Η μελωδία μέσα μας.

Αισθάνομαι να ταξιδεύω σε χρόνο υγρό. Όλα είναι ρευστά. Τα πρέπει και τα θέλω μου. Αυτά που έχω πει και αυτά που φοβόμουν να ομολογήσω. Τα κουτάκια μου διάπλατα ανοιχτά. Τα βλέφαρα βαριά κλείνουν και προσπαθούν  να συγκρατήσουν ένα δάκρυ. Μάταια. Η αίθουσα δεν με χωρά. Θέλω να φύγω και να μείνω ταυτόχρονα.

Χαιρετώ την Ελένη και το Χρήστο. Δίνω στον καθένα να μου υπογράψει το βιβλίο του. Δεν θέλω στη πρώτη σελίδα. Δυο πολύ γλυκές αφιερώσεις κάπου στη μέση. Ένας μικρός θησαυρός που θα αναζητώ όταν φτάνω σε εκείνες τις σελίδες. Μια έκπληξη αν το βιβλίο μου πάει σε άλλα χέρια.

 Ήταν πραγματικά μια υπέροχη βραδιά.

 Ελένη , Χρήστο,  καλοτάξιδα και τα δυο. Σίγουρα πράγματα  όχι «maybe».

 …………………….

  Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο. Καλό σας Σ/Κ!!