Bρεγμένο φεγγάρι

-Φοβάσαι;
-Για αύριο φοβάμαι. Τώρα που είμαι μαζί σου όχι.
-Είμαστε μόνοι μας στο τώρα και δε φοβόμαστε. Παράξενο δεν είναι;
-Αύριο όμως;
-Αύριο. Άγνωστο, ελπίδα, έκπληξη, συνέχεια, επόμενη μέρα, καινούριος ήλιος, ερωτηματικό, συνέπεια του σήμερα….
- Αύριο θα είσαι η συνέπειά μου, της είπε και χαμογέλασε.
-Και η δική μου. Είμαι στ’αλήθεια ευτυχισμένη που σε συνάντησα, ευτυχισμένη μετά από πολύ καιρό.
-Κι εγώ.
Χωρίς να το καταλάβουν, τα χέρια και τα μάτια τους έσμιξαν. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει πυκνό, μα ανάμεσά τους κυκλοφορούσε αθέατο φως. Δυο ψυχές τόσο κοντά, και τόσο μακριά, ζητούσαν λόγο να υπάρξουν μέσα από μια ματιά, από ένα άγγιγμα και ένα ταίριασμα τυχαίο. Οι σταγόνες της βροχής έγιναν πολλές. Τα ενωμένα χέρια χώρισαν και υψώθηκαν στον ουρανό για να πιάσουν όσο πιο πολλές μπορούσαν πριν πέσουν στα βότσαλα και χαθούν.
-Πάμε στη ταβέρνα ; τη ρώτησε.
-Όχι. Θέλω να βραχώ. Από παιδί ήθελα να περπατήσω στη βροχή, αλλά ποτέ δε τόλμησα. Πάντα πρόσεχα τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου. Αλήθεια, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τη βροχή;Απόψε έχω ανάγκη να κάνω κάτι ακραίο, μια πράξη ανεξάρτητη, μόνη, ελεύθερη και παράλογη, μια πράξη χωρίς λόγο, μια πράξη ολότελα δική μου.
[...]
Σε μερικά λεπτά το νερό είχε περάσει ως μέσα στη καρδιά τους και ξέπλενε και γέμιζα τα κενά με διαφανή υγρή αλήθεια. Η θάλασσα, λίμνη ακίνητη σαν λίμνη, δεχόταν τη θεϊκή σπατάλη στωικά και ξεχείλιζε κι ανέβαινε έρποντας για να κλέψει μερικά βότσαλα και να τα κρύψει βαθιά της.
[...]
Το νερό έπεφτε δυνατά χωρίς να ξεχωρίζει σε σταγόνες. Δεν μπορούσαν να ανοίξουν τα μάτια. Δεν έβλεπαν μπροστά τους. Ο Στέφανος την έψαξε κάνοντας τα χέρια του προφυλακτήρα κάτω από τα μάτια. Της έπιασε το χέρι καθώς εκείνη έτρεχε πάνω κάτω στα κύματα. Τα μάτια της έλαμπαν σαν σκούρα διαμάντια και μια αύρα φωτεινή διέγραφε το σχήμα της μες τη νύχτα. Την τράβηξε πάνω του, την αγκάλιασε από τη μέση, κι εκείνη τύλιξε τα χέρια της στο λαιμό του σαν ναυαγός. Το φιλί ήταν βρεγμένο και ατελείωτο σαν την ελευθερία, την αλήθεια και το ταίριασμα της βροχής. Λύγισαν στην άμμο και στάθηκαν στα γόνατα. Το νερό κυλούσε ανάμεσά τους και τους ένωνε και τους παρέσυρε στο ίδιο εσωτερικό ποτάμι του άγνωστου κόσμου που άθελά τους είχαν ανακαλύψει. Η χώρα του δικού τους φιλιού ήταν ζεστή, ορμητική και επιτακτική. Τα φιλιά μετρούσαν στιγμές και χρόνια πολλά, πιο πολλά απ’όσο είχαν ζήσει πριν συναντηθούν στον αέρα και καταλήξουν γονατισμένοι στη γή.
Η βροχή σταμάτησε απότομα. Νικημένη, έκανε έκτακτη οπισθοχώρηση για να μετρήσει τις απώλειες σε κυβικά ωκεανού. Τα σύννεφα άρχισαν να τρέχουν άτακτα εδώ κι εκεί τρομαγμένα από ένα βρεγμένο φεγγάρι. Το φιλί στέγνωσε, μα δε τέλειωσε. Συνέχισε να ανθίζει κι να γεμίζει το χώρο με λουλούδια ανοιξιάτικά, ποτισμένα , προκλητικά.

——————–
Από τις καλοκαιρινές μου αναγνώσεις, διάλεξα ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίνας Πετροπούλου « Ενα πρωινό». Διάλεξα μια δική της έκφραση ως τίτλο αυτού του ποστ. Δεν ξέρω μου άρεσε, μου ταίριαζε πιο πολύ….. Δεν αντιγράφω τη περίληψη της ιστορίας από το οπισθόφυλλο…

Το πριν και το μετά στα βιβλιοπωλεία!

Καλή σας εβδομάδα!