Εδώ το καλό γάνωμααα! Μπρίκια, κατσαρόλες, τεντζερέδες και ταψιά, σκεύη μπακιρένια, όλα τα γανώνω, ο γανωτήηηηςς
Έλα ο γανωτηηηήςςς …..
έλα ο
έλα
……
Ήρθα. Με φώναξες και ήρθα. Όπως πάντα. Και πάντα θα είμαι εδώ όταν θα με αναζητάς.
Εγώ όμως δεν είμαι ο γανωτής των ονείρων σου καρδιά μου. Δεν καθαρίζω και δεν στιλβώνω. Δεν μπορώ να γυαλίσω τους φόβους σου και να μετατρέψω τους εφιάλτες σε όνειρα. Εγώ να σε ζεστάνω μόνο μπορώ. Να σε αγκαλιάσω και να σε αφήσω για λίγο να κρυφτείς μέσα μου.
Με θυμάσαι; Έχω αλλάξει το ξέρω. Έχω γεμίσει κόμπους και ξέφτια. Σε μερικά σημεία έχω γίνει σχεδόν διάφανη. Τα σημάδια του χρόνου είναι διάσπαρτα πάνω σε όλο μου το σώμα. Η ψυχή μου όμως είναι όπως με άφησες. Τον τελευταίο χειμώνα πριν φύγεις από το πατρικό σου. Δεν ήθελες να με πάρεις μαζί. Για να χεις να ξαναγυρνάς και να γλυκοιμάσαι είπες. Και έτσι ήταν. Όποτε ήσουν στεναχωρημένος ή νευριασμένος με τη σχολή ή τη δουλειά με αναζητούσες. Ήξερες που θα με βρεις. To παιδικό μάλλινο χάδι σου. Μέσα στη παλιά κασέλα κάτω από το παράθυρο. Κατά ένα περίεργο τρόπο δε με είχε αγγίξει ο σκόρος. Τα μαργαριτάρια της ναφθαλίνης κυλούσαν απαλά πάνω μου αλλά δεν άφηναν την απαίσια μυρωδιά τους. Τη δική σου μυρωδιά είχα πάντα…και των αναμνήσεών σου γιατί….δεν είχα ζεστάνει μόνο το δικό σου σώμα. Κάθε ίνα μου είχε ποτιστεί από τους έρωτές σου. Τους εφηβικούς στα κρυφά πρώτα και αργότερα τους πιο επίσημους στο πανεπιστήμιο. Άγγιζα ότι άγγιζες, ζέσταινα ότι ζέσταινες. Και το αγαπούσα εξίσου με σένα. Κάθε κομμάτι από το σκωτζέζικο καρό μου και μια ανάμνηση, ένας έρωτας, μια ανάσα, ένα όνειρο, ένα χάδι, ένα φιλί, ένα …..
…….
Ο γανωτηηηηηής, έλα ο γανωτηηηηηής…..
————————–
Με αφορμή μια πρόσφατη βόλτα στη παλιά μου γειτονιά, μερικές φωτογραφίες του παππού και της γιαγιάς. Ένα κλικ πίσω και θυμήθηκα τον Κυρ Γιάννη τον γανωτή που περνούσε 2 φορές την εβδομάδα από τον δρόμο μας . Ένα δεύτερο κλικ για τη παλιά καρό κόκκινη σκοτσέζικη κουβέρτα μου.
Λίγα λόγια για το επάγγελμα του γανωτή μπορείτε να δείτε εδώ.
