Μου μάτωσες το ηλιοβασίλεμα και έφυγες.
Τα πήρες όλα μαζί σου.
Κανένα άλλο χρώμα δεν μου άφησες φεύγοντας παρά μόνο το κόκκινο.
Για να καώ. Χωρίς εσένα. Από σένα. Μόνη μου πια.
Και το κόκκινο να αντανακλάται στη θάλασσα και να τη κάνει να φλέγεται. Αφού ξέρεις ότι μου αρέσει να ξαπλώνω όταν σουρουπώνει εκεί που σκάει το κύμα. Μισή στη στεριά, μισή στο νερό. Ενιωθα οτι ήσουν άνεμος που φέρνεις το ένα κύμα μετά το άλλο, πότε πιο απαλά πότε πιο δυνατά, να σβήνει πάνω μου, μέσα μου. Ενοιώθα να ξαναγεννιέμαι σε κάθε μας επαφή.
Τώρα όμως;
Τώρα φλέγομαι. Αποτραβιέται η άμμος από κάτω μου να μην καεί και αυτή. Να μην εξατμιστεί και χάσει τη δροσιά της όπως εγώ. Αυτό κατάφερες.
Όταν σε είχα ρωτήσει τι άνεμος είσαι, μου είχες πει ότι είσαι λίγο απ’όλα ανάλογα με τη διάθεσή σου. Ποτέ ένας . Είναι βαρετό, είχες πει και είχα συμφωνήσει μαζί σου. Μου άρεσαν οι εναλλαγές και το ξέρεις.
Πότε αλύπητος Βαρδάρης από το Βορρά, πότε ανοιξιάτικος Λεβάντες να με κάνεις να ανθίζω, πότε ένας γλυκός και απαλός Ζέφυρος .
Τώρα όμως ….. τους έκρυψες όλους τους αέρηδες στο ασκό του Αιόλου και άφησες έξω μόνο το Λίβα να με κάνει στάχτη. Μπήκες στο πύρινο καίκι σου και φύσηξες τα πανιά .
Γιατί αυτός ήσουν πάντα αγάπη μου και ας έλεγες άλλα . Ενας Λίβας που έκλεψε όλα τα δροσερά χρώματα από το ηλιοβασίλεμα και το έκαψε μέχρι που μάτωσε.
Μα και έτσι το αγαπώ γιατί είναι από σένα
——————————–
“Αγέρας ήσουν”, Μαρινέλλα
Προσωπικά ένα μπράβο γι αυτη σου την εγγραφή..
Καλημερα Θαλασσινή μου
Comment από μαρια νικολαου — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 8:07 πμ |
Το να το λες εσύ είναι πολύ σημαντικό…
σε ευχαριστώ πολύ Μαράκι μου.Φιλιά πολλά!
Comment από Thalassini — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 8:57 πμ |
Μου αρέσει το κόκκινο της φωτιάς…καμια φορά εξαγνίζει…
Την καλημέρα μου και πολλά φιλιά!
Comment από monaxikoasteri — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 9:12 πμ |
“Μα και έτσι το αγαπώ γιατί είναι από σένα”. Υπέροχη ανάρτηση με πολλά χρώματα, πολλά συναισθήματα, εντυπωσιακό τέλος…. Αισθανθήκαμε τον λίβα που “φευγει” μαζί σου, αφήνοντας ματωμένο το δειλινό σου. Μ’ άρεσαν και οι κοφτές προτάσεις στην αρχή, το τραγούδι σαν μουσική κάλυψη… Από τα πολύ καλά σου κείμενα της “ποιητικής γραφής” που ξεχωρίζουν. Φιλιά θαλασσένια μου
Comment από vasilis — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 9:59 πμ |
Ωραία και η ανάρτηση και η φωτό…
καλημέρα θαλασσινή μου και φιλιά πολλά…
Comment από Artanis — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 11:00 πμ |
καλημέρα
το κρατάω αυτό Θαλασσινη. το κρατάω γιατι με διαβάζει….
εχει μια ιστορία πισω του αυτο και ειναι ακριβως έτσι…
φιλιά καρυστινά
Comment από venceremos — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 11:20 πμ |
θαλασσινή μου…
πολύ όμορφη ανάρτηση!!
όμορφο το κόκκινο χρώμα
του έρωτα,της φωτιάς,της αγάπης,
το πορφυφό του ηλιοβασιλέματος!!
φιλιά πολλά!!
Comment από marian — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 4:42 μμ |
Είπες θα γύριζες
θα γύριζες και θα μ’έπαιρνες αγκαλιά
στην αγκαλιά ενός άλλου κόσμου
θα έκλεινες τις πληγές, θα με γλύκαινες, θα με ζέστανες
και εγώ θα ξαναάνθιζα
θα γινόμουν πιο τρυφερή, πιο μυρωδάτη, πιο κόκκινη
πολύ κόκκινη
όπως με λαχταρούσες
όμως τα πρωϊνά κυλούσαν, τα βράδια περνούσαν
ο χρόνος έφευγε και το κόκκινο έσβηνε
και εσύ δεν γύρναγες
Μουεζίνης στην Αίγυπτο καλώντας σε σπαρακτικά. Δε με άκουγες!
Και ο κήπος μου ξεράθηκε και η φωνή μου βράχνιασε
το βλέμμα μου θόλωσε και το κόκκινο…κόκκινο…κόκκινο…κόκκινο…
Κόκκινο?Πιο κόκκινοκανείς δε φοράει πια κόκκινο
τα μάγουλά μου χλώμιασαν, η σκεπή μας ξέβαψε
και τα μποτάκια μου απαρηγόρητα που δεν γιόρτασν, γιατί δεν πρόλαβαν
να τα φορέσω στη πρώτη μας γιορτή, κατακκόκινα
όπως η καρδούλα σου, μου είχες πει
από τότε ό,τι μου άρεσε ήθελα να ήταν κόκκκινο
κοιμόμουν σε κόκκινα σεντόνια, μ’άρεσαν τα κόκκινα σταφύλια, λάτρευα τον Αϊ Βασίλη
η ζωή μου σημαιούλα κόκκινη, ναζιάρα, σκερτσοζα, γλυκεία, μοναδική
μόνο για σένα
για σένα πυ δεν ήσουνα,δεν έβλεπες, δεν άκουγες
με ξέχασες, με πέρασες, να μη με γνώριζες?
Ναι! Γύριζες αλλά δεν με γνώρισες
γιατί τα μάτια μου γέρασαν, ο ήχος μου χάθηκε, και η καρδιά μου έγειρε να ξεκουραστεί
δεν σε γέλασε, σε λάτρεψε και σου άφησε λίγο κόκκινο σε κάποια γωνίτσα της ζωής σου
μήπως το δεις και ονειρευτείς.
Είναι από τη συγγραφέα: ΣΤΕΛΛΑ ΣΤΗΒΑΚΤΑΚΗ
Εκδόσεις : ΠΑΤΑΚΗ
Comment από asterias — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 8:42 μμ |
“Όταν σε είχα ρωτήσει τι άνεμος είσαι, μου είχες πει ότι είσαι λίγο απ’όλα ανάλογα με τη διάθεσή σου. Ποτέ ένας . Είναι βαρετό, είχες πει και είχα συμφωνήσει μαζί σου. Μου άρεσαν οι εναλλαγές και το ξέρεις”…
τουλάχιστον ήταν ειληκρινής…
Πολύ όμορφο.
Καλά να τα βρεις στο καινούργιο σου σπίτι.
Κώστας
vloutis.ordpress.com
vloutis.blogspot.com
Comment από vloutis — Φεβρουαρίου 11, 2009 @ 9:24 μμ |
@ Aστέρι και το κόκκινο και η φωτιά εξαγνίζει…αν το νοιώθουμε πραγματικά.Φιλιά πολλά καλημέρα!
@ Σε ευχαριστώ πολύ Βασίλη μου, είναι από τις στιγμές εκείνες που ακούς ένα τραγούδι, κάπου σε πάει και αρχίζεις να γράφεις πράγματα τρελλά φαινομενικά ασυνδύαστα και τελικά όλα κάπως μαγικά συνδυάζονται. Φιλιά πολλά
Comment από thalassinimatia — Φεβρουαρίου 12, 2009 @ 8:10 πμ |
@ Αρτάνις μου σε ευχαριστώ πολύ! Φιλιά πολλά στα μέρη σου!
@Απέναντί μου φιλενάδα όλοι κάποια στιγμή έχουμε καεί γιατί αυτό είναι και το νόημα αν αγαπάς αληθινά. Αν δεν καείς από αγάπη από τι άλλο αξίζει να καείς;
Σε φιλώ πολύ πολύ
Comment από thalassinimatia — Φεβρουαρίου 12, 2009 @ 8:12 πμ |
@ Μαριάν μου νομίζω όλοι μας έχουμε αδυναμία στα χρώματα της ανατολής και της δύσης γιατί μας ταξιδεύουν και μας βγάζουν τα δυνατότερα των συναισθημάτων.Σε φιλώ πολύ καλημέρα!
@Αστερία μου μοναδικό μομμάτι από τη Στιβακτάκη!! Το Σάββατο που ίσως να έχω λίγο χρόνο θα ψάξω να το βρώ. Φιλιά και αγκαλιά διπλή και μωρομυρωδάτη από τη Ρουρου!
Comment από thalassinimatia — Φεβρουαρίου 12, 2009 @ 8:15 πμ |
@Κώστα μου την ασπάστηκε την ειλικρίνειά του γιατί αυτό ίσως να έψαχνε.Ειλικρίνεια και την εναλλαγή συναισθημάτων. Και επειδή μάλλον τον αγάπησε πολύ δέχτηκε να πληρώσει και το τίμημα.
Σ ευχαριστώ πολύ .Καλή μέρα να έχεις!
Comment από thalassinimatia — Φεβρουαρίου 12, 2009 @ 8:17 πμ |