Αυτός που δεν του έλειπαν οι γυναίκες ή η εκδίκηση για το “μη φιλί” του

Τα μάτια του κοιτούσαν πάντα περισκοπικά ακόμα και αν είχε μπροστά του το απόλυτο θηλυκό. Γιατί απλούστατα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στην τροχιά του ένα άλλο πιο απόλυτο θηλυκό και να εξοστρακίσει με μια λάγνα ματιά το προηγούμενο ….μέχρι να βρεθεί το επόμενο και ούτω καθεξής. Γιατί ο Αngelo, όνομα και πράγμα, ήταν ο ορισμός του λατίνου εραστή. Τίποτα πάνω και μέσα του δεν είχε ξεφύγει από τον ορισμό. Λίγο πριν τα σαράντα απέπνεε ταυτόχρονα τη δροσιά της νιότης από το σφριγηλό κορμί του μαζί με την επιμονή και την εμπειρία των σχέσεων που του άρεσε να χτίζει. Γιατί ο Αngelo, δεν έκανε σχέσεις , τις έχτιζε σιγά σιγά για να τις γκρεμίσει αργότερα ο ίδιος όταν το έκρινε σκόπιμο.

Δεν του άρεσαν πολύ οι σχέσεις μιας βραδιάς, όχι ότι δεν είχε κάνει, αλλοίμονο, θα ήταν ντροπή και μόνο για το είδος του άντρα που αντιπροσώπευε, αλλά πέρα από αχαλίνωτό σεξ, δεν είχε να του προσφέρει τίποτα περισσότερο. Πόσο μάλλον όταν η προσπάθεια κατάκτησης του θηλυκού κρατούσε παρά τις προσδοκίες του λιγότερο από μία ώρα. Αν η γυναίκα ήταν έτοιμη τόσο γρήγορα να πέσει στην αγκαλιά του φυσικά και δεν θα την άφηνε ανικανοποίητη, αλλά πολύ γρήγορα θα τέλειωνε και ή όποια δική του ικανοποίηση. Παρόλο που οι πιο πολλές γυναίκες έδειχναν φανερά ενοχλημένες που δεν υπήρχε συνέχεια, κατά ένα περίεργο τρόπο δεν είχε ακουστεί τίποτα το δυσάρεστο γι αυτόν.

Όλες όμως είχαν να πουν για το πόσο περιποιητικός και διεκδικητικός ήταν μέχρι το κρεβάτι τουλάχιστον, γιατί για το μετά δεν έλεγαν και πολλά. Όλες μίλαγαν για το πριν. Για τον προσωπικό του οδηγό που έστελνε να τις παραλάβει πριν το δήθεν επαγγελματικό δείπνο, για το σημείωμα στο κάθισμα του αυτοκινήτου που άφηνε υπονοούμενα για το επιδόρπιο της βραδιάς και φυσικά όλες μίλαγαν για το «Μη φιλί του» και « το μη άγγιγμα».

Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά υλικά που χρησιμοποιούσε ο Angel για να ξεκινήσει το χτίσιμο της κατάκτησης. Και ενώ αυτή του η τακτική ταξίδευε από στόμα σε στόμα και τα υποψήφια θύματα θα μπορούσαν να πάρουν τις απαραίτητες προφυλάξεις, τους ήταν αδύνατον τελικά να αντισταθούν.

O Angel διάλεγε πάντα χώρους όπου το μελλοντικό του θύμα δεν θα μπορούσε να αντιδράσει όπως θα ήθελε. Ιδανικό σκηνικό αποτελούσαν οι ομιλίες και τα συνέδρια όπου επικρατεί ησυχία και προσήλωση στον ομιλητή. Πάντα κατάφερνε να έχει δίπλα του τη γυναίκα που του άρεσε και σε ανύποπτη στιγμή έσκυβε προς το μέρος της τάχα να την ρωτήσει κάτι σχετικό και ακουμπώντας δήθεν τυχαία τα χείλη του στον αριστερό λοβό της. Πρόφερε τόσο αργά την ερώτηση, όσο χρειαζόταν να γευτεί το άρωμά της και να αισθανθεί το δέρμα της να μυρμηγκιάζει. Αφού η σκηνή αυτή επαναλαμβανόταν δυο τρεις φορές, το επόμενο βήμα ήταν να κατηφορίσει από το λοβό στο στόμα, και να ψιθυρίσει περί ανάκαμψης της τουριστικής κίνησης εκεί που ενώνονται τα χείλη της συνομιλήτριας του. Αφού είχε τελειώσει με το «μη φιλί» του, περνούσε στο επόμενο βήμα. Όταν τελείωνε η όποια εκδήλωση συνόδευε τη γυναίκα προς την έξοδο, τοποθετώντας ανεπαίσθητα το χέρι του χαμηλά στη πλάτη, αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλά του το ύφασμα από το ρούχο της χωρίς ουσιαστικά να ακουμπήσει το σώμα της. Σαν να χρησιμοποιούσε το απαλό σατέν ή το ζεστό κασμίρι για να στείλει το μήνυμα που ήθελε χαμηλά στους οσφυϊκούς σπονδύλους. Την αποχαιρετούσε προσωρινά αφήνοντάς τη να σιγοψηθεί, μέχρι να ετοιμάσει τις επόμενες κινήσεις του. Μετά της έκανε έρωτα πρώτα με  ένα κανονικό  φιλί, απομακρυνόταν για λίγες μέρες και ανάλογα με την περίσταση  επανερχόταν  προσφέροντάς αυτή τη  φορά ολόκληρο το σώμα του. Ποτέ τη ψυχή του.

Και έτσι κυλούσε η ζωή του τα τελευταία χρόνια και είχε να περηφανεύεται ότι είχαν περάσει από το κρεβάτι του γυναίκες αμύθητου κάλλους από όλες τις φυλές του κόσμου. Σε αυτό βέβαια βοηθούσε και το ότι ήταν ένας επιτυχημένος manager τουριστικών μονάδων.

Ήταν ο τέλειος κυνηγός πόσο μάλλον τώρα , που πήρε μετάθεση από το Μιλάνο στο περίφημο Grand Hotel Menaggio στη Λίμνη Κόμο. Πόλος έλξης πολλών διασημοτήτων και όχι μόνο, δεν θα μπορούσε να έχει στα χέρια του ωραιότερο σκηνικό για τις κατακτήσεις του.

-Καλώς όρισες Αngel του είπε ξερά ο παλιός συνάδελφός του Felippe Massimo, αισθανόμενος απειλούμενος από τη φήμη που ακολουθούσε τον φίλο του. Γνωριζόντουσαν χρόνια και ήξερε καλά τις τακτικές του και δεν θα ήθελε να διαταράξει όσα με κόπο είχε χτίσει ειδικά τώρα που ετοιμαζόταν να κάνει το επόμενο βήμα στη ζωή του.

«Πάμε έχουμε ήδη αργήσει, μας περιμένει ο γενικός δ/ντης στo συνεδριακό χώρο κάτω για να μας γνωρίσει κάποιους νέους επενδυτές».

Τα φώτα στην αίθουσα ήταν ήδη χαμηλωμένα για να είναι πιο καθαρή η παρουσίαση στον προτζέκτορα που ήδη έπαιζε εικόνες από την όμορφη λίμνη. Το μυαλό του Angel χάθηκε στο μαγευτικό αυτό σκηνικό και για πρώτη φορά ένοιωσε την επιτακτική ανάγκη να ανακαλύψει τις ομορφιές του και αν είχε και μια αξιόλογη παρέα δίπλα του δεν θα τον χάλαγε καθόλου. Στο pondium ανέβηκε ένας ψηλός άντρας με αγέρωχο βλέμμα και τακτοποιούσε τα χαρτιά του.

-Αυτός είναι ο Γενικός Δ/ντης μας, νομίζω πρώτη φορά τον βλέπετε σωστά;

Προσπάθησε με δυσκολία και μετά από πολύ χρόνο να αρθρώσει ένα αχνό «ναι» γιατί αισθάνθηκε αρχικά μια φλόγα να χαράσσει την αριστερή πλευρά του προσώπου του και στη συνέχεια μια ζάλη από ένα διαπεραστικό άρωμα βανίλιας να θαμπώνει την εικόνα του δ/ντη,

-Αυτός είναι ο φάκελος με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τους νέους επενδυτές. Αισθάνθηκε τα χέρια του να λυγίζουν όχι τόσο από το βάρος του φακέλου αλλά από ένα φευγαλέο άγγιγμα των δαχτύλων της άγνωστης συνομιλήτριάς του η οποία μετά από λίγο βγήκε από την αίθουσα.

Αυτή ήταν η δική του τακτική σκέφτηκε προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει ότι ίσως να είχε βρει την ιδανική συντροφιά για την εξερεύνηση της λίμνης. Δυστυχώς η παρουσίαση δεν έλεγε να τελειώσει και ο Angel αισθανόταν να ασφυκτιά . Παρατήρησε μια μικρή έξοδο στα δεξιά και σηκώθηκε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε.

Ένας πολύ μακρύς διάδρομος, όχι καλά φωτισμένος , μερικές πόρτες αριστερά και δεξιά. Ένα γάργαρο γέλιο έσπασε ξαφνικά τη σιωπή στην άκρη του διαδρόμου. Μερικές φωνές ψιθυριστές και λαχανιασμένες ερχόντουσαν από τη τελευταία πόρτα.

-Αmanda querida με έχεις τρελάνει … μα είναι ώρα υπηρεσίας δεν πρέπει…

-Τι δεν πρέπει Felippe… ; τον ρώτησε ναζιάρικά κλείνοντάς του στόμα με άλλο ένα μεθυστικό φιλί μη περιμένοντας την απάντησή του.

Ο Angel αναγνώρισε αμέσως τη φωνή της μυστήριας γυναίκας και αυτή του συναδέλφου του αισθανόμενος για πρώτη φορά ένα μικρό τσίμπημα ζήλιας. Εκείνος που δεν είχε ζηλέψει ποτέ! Η πόρτα δεν είχε κλείσει καλά και μην αντέχοντας τον πειρασμό κοίταξε από το πλάι. Ο Felippe καθισμένος σε μια δερμάτινη καρέκλα με μια όμορφη μελαχρινή πάνω του . Τα μακριά μαλλιά της  τον είχαν σχεδόν κρύψει σαν να ήθελαν να προστατέψουν από τα μάτια του κόσμου το καυτά γεμάτα πάθος φιλιά που του έδινε σε όλο του το πρόσωπο.

- Σου πέρασε τώρα ο πονοκέφαλος αγάπη μου; τον ρώτησε ακουμπώντας απαλά το πρόσωπό του πάνω στο στήθος της που άχνιζε από το πάθος της στιγμής. Ο Felippe ένοιωσε πραγματικά τον πονοκέφαλο που τον ταλαιπωρούσε από το πρωί να εξατμίζεται και αποφάσισε να ανταποδώσει την περιποίηση στην καλή του. Το άγγιξε με τα ακροδάχτυλά του και το αισθάνθηκε στητό και σκληρό εξωτερικά αλλά να λειώνει μετά από λίγο από τα επίμονα χάδια του.

«Νομίζω ως μέλλων άντρα σου έχω και εγώ έχω καθήκον να…. είμαι κοντά σου όποτε νοιώθω ότι με χρειάζεσαι..»

Ο Αngel αισθάνθηκε σαν να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Δεν ήταν δυνατόν! Αυτή η όμορφη γυναίκα που θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν η θηλυκή του έκδοση, αυτή ήταν η αρραβωνιαστικιά του Felippe; Απομακρύνθηκε αθόρυβα αισθανόμενος για πρώτη φορά ότι κάποιος του έκλεψε πραγματικά τη  πιο λαχταριστή μπουκιά  που είχε βρει από το στόμα…

μια μπουκιά από ένα σκληρό εξωτερικά αλλά καυτό και υγρό εσωτερικά ….

Brownie σοκολάτας!

 

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους choco lovers και όχι μόνο!

Να έχετε ένα κόκκινο σαββατοκύριακο!

 Υλικά:

2 πακέτα σοκολάτα υγείας Παυλίδη (200 γρ και τα δύο)

1 κούπα βιταμ σοφτ

1 κούπα ζάχαρη

Ι κούπα τριμμένο φουντούκι

3 αυγά

½ κούπα αλεύρι

2 κουταλάκια baking powder

1 βανίλια

Ένα ποτηράκι κρασιού κονιάκ

2 κουταλιές σούπας σοκολάτα cadburry ή κακάο

 Εκτέλεση:

α) Χτυπάμε τα ασπράδια σε μαρέγκα

β)Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη, τη βανίλια, και το κακάο /σοκολάτα σκόνη

γ)Λειώνουμε σε bain marie τη σοκολάτα υγείας με το βούτυρο

δ) Προσθέτουμε στη λειώμένη σοκολάτα το μίγμα με τους κρόκους και ανακατεύουμε με το σύρμα

ε) Προσθέτουμε το φουντούκι

ζ) προσθέτουμε το αλεύρι και το baking powder

η) Προσθέτουμε το κονιάκ

θ) προσθέτουμε τη μαρέγκα.

Αν δούμε ότι το μίγμα είναι πολύ σφιχτό, προσθέτουμε λίγο κονιάκ ακόμα.  Έχουμε βουτυρώσει ένα μακρόστενο ταψάκι και έχουμε απλώσει μία λαδόκολλα. Ρίχνουμε το μίγμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 160-170 βαθμούς για 20-25 λεπτά περίπου. Το γλυκάκι μας είναι έτοιμο να λειώσει στο στόμα μας όταν απέξω έχει κάνει μια κρούστα που μερικές ρωγμές και όταν βυθίζουμε στα σπλάχνα του το μαχαίρι βγαίνει καθαρό. Προσοχή δεν θέλει παραπάνω ψήσιμο από 25-30 λεπτά μάξιμουμ.