Μικρό διάλλειμα για κουζινικά και μαγειρική

Μη σας φαίνεται περίεργος ο τίτλος, μια χαρά συνδέονται όλα, ειδικά τα δύο πρώτα!

Θυμάστε (τα κοριτσάκια) που όταν ήμασταν μικρά, παίζαμε με τα κουζινικά μας ; Να σου φτιάξω λίγο τσαγάκι, να σου μαγειρέψω λίγο κρεατάκι, μα που είναι το μαχαίρι μου;;; Αυτά και άλλα πολλά λέγαμε με τις φιλενάδες μας όταν απλώναμε στο πάτωμα την προίκα μας. Εγώ θυμάμαι είχα ένα κόκκινο σετ, σερβίτσιο, φαγητού ,τσαγιού κομπλέ, μαχαιροπήρουνα, ένα μικρό καμινέτο και ψεύτικο αβγουλάκι και μπριζολίτσα! Τώρα βέβαια υπάρχουν ολόκληρες κουζίνες, κομπλέ για να παίζουν οι μικρές μαγείρισσες και να καμαρώνουν οι μεγάλες! Που τα θυμήθηκα όλα αυτά θα μου πείτε και δίκιο θα έχετε!

Εδω και δύο μέρες με χαρά και καμάρι σας ανακοινώνω ότι αρχίσαμε να τρώμε κρεμούλα, και φυσικά όταν η χαζομαμά πήρε το πράσινο φως από τη παιδίατρο, έτρεξε να προμηθευτεί τα λιλιπούτεια κουζινικά της κόρης τα οποία και σας   παρουσιάζω.

Η πρώτη δοκιμή ξεκίνησε με γκριμάτσες αποδοκιμασίας, και ξινισμένης φάτσας τύπου «μια χαρά ήμουν με το μπιμπερό ,τι είναι αυτό που μου βάζετε στο στόμα και περιμένετε κιόλας να το καταπιώ». Έτσι φάγαμε ας πούμε 3 κουταλάκια και το υπόλοιπο το μοιράσαμε στη μύτη, στο λαιμό, στο χεράκι και από εκεί στα μαλλιά. Και εγώ να της εξηγώ ότι δεν είναι ενυδατική κρέμα προσώπου ούτε μαλακτική αλλά που να με ακούσει! Θεώρησε ότι είναι καλύτερα να πηγαίνει στο πρόσωπο παρά στο στόμα και μάλιστα για να μην μείνω παραπονεμένη , μου έβαλε και έμενα μια μικρή ποσότητα στο μάγουλο! Τη δεύτερη μέρα, φάγαμε με όρεξη δέκα κουταλίτσες χωρίς γκριμάτσες αλλά πέφταμε με φόρα στο κουτάλι και κάναμε άσπρες μύτες! Χθες που δοκίμασε να τη ταΐσει ο μπαμπάκας, έφαγε σχεδόν το μισό μπολ και εγώ καμάρωνα για τα κατορθώματα πατέρα και κόρης και τα αποθανάτιζα με κάθε τρόπο. Φυσικά το υπόλοιπο το μοιραστήκαμε διότι  δεν υπήρχε λόγος τέτοιο έδεσμα να πάει χαμένο! Εξάλλου τη περιμέναμε πολύ καιρό αυτή τη στιγμή!!

Μέσα λοιπόν  σε αυτή τη χαρά, η συνέχεια της «Αποκλίνουσας Συμπεριφοράς» θα μείνει 1-2 μέρες πίσω ελπίζοντας έτσι να αυξήσω την αγωνία σας!! Παράλληλα με τα κρεμομαγειρέματα της μικρής προσπαθώ να βάλω σε τάξη και τα δικά μου παραμυθομαγειρέματα. Κάπως τα διορθώνω, κάπως ξαναγράφω τα συστατικά, κάπως τα παντρεύω ανά κατηγορίες , να και ένα παραμύθι αντί εισαγωγής, να και η αφιέρωση στη κόρη και τις μαγείρισσες της καρδιάς μου, και λέω μήπως , μήπως ,ίσως, ίσως, «ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό» γίνει πραγματικότητα και βρεθεί σε κανένα ράφι γενικότερα εκτός από τα δικά μου. Σημαντικό και καθοριστικό ρόλο έπαιξε βέβαια και η δική σας αγάπη για αυτό το περίεργο είδος των παραμυθοσυνταγών και ελπίζω ειλικρινά να τις απολαμβάνετε όσο και εγώ γράφοντάς τες. Σας ευχαριστώ λοιπόν μέσα από τη καρδιά μου για την υποστήριξή σας και σας υπόσχομαι να σας μαγειρεύω όσο πιο συχνά μπορώ με τον δικό μου τρόπο!

Αυτά ήταν τα νέα μας εν συντομία. Σας εύχομαι καλό μήνα με χρώματα και αρώματα γεμάτο με ένα αγαπημένο και …..μυρωδάτο τραγούδι από τους συμπατριώτες μου , τους ¨Χαίνηδες”

 ”Συνταγές μαγειρικής”

Από μικρή της άρεσε μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνειμε τη μαγειρική
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και δίναν στο φαΐ της μιά γεύση μαγική.

Κύμινο μοσχοκάριδο και κόκκινο πιπέρι
ποτέ δεν είχε ταίρι ν’ αλλάξει μιά ευχή
να χαμηλώσειs τη φωτιά μετά την πρώτη βράση
να γίνονταν η πλάση ξανά από την αρχή.

Ψιλοκομένος μαϊντανός και σκόρδο μιά σκελίδα
νά ‘φεγγε μιά ελπίδα στα μάτια τα μελιά
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι
νά ‘νοιωθε ένα χάδι μιά μέρα στα μαλλιά.

Μιά νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της
πού ‘κανε το φευγιό τηςνα μοιάζει με γιορτή
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα
ολόιδια με κείνα που είχε ονειρευτεί.

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη
μας κάνανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή
κι αθόρυβα διαβήκανε απ’ της ζωής την άκρη
χωρίς ν’ αφήσει δάκρυ σε μάγουλο γραμμή.