“-Γειάαααα σου , εσένα σε ξέρω!
-Και εγώ! Καλέ σύ ολόκληρη κοπέλα έγινες.
-Και εσύ δεν πας πίσω. Ολόκληρος άντρας! Με τα μπουτάκια σου και τις ζάρες σου με τα όλα σου.
-Κοίτα εκεί στη γωνία είναι και μια άλλη μας φίλη, τη θυμάσαι;
-Μα ναι, νομίζω ότι ήταν η πιο μικρή από όλους. Ήταν στο πρώτο διάδρομο.
-Θυμάσαι πόσο μικρά ήμασταν τότε;
-Αν θυμάμαι λέει….. Σε εκείνο το γυάλινο δωμάτιο , με τους σωλήνες και τα μηχανήματα. Τα καταφέραμε όμως, βγήκαμε νωρίς από τη κοιλιά της μαμάς μας, αλλά κοίτα μας τώρα όλο νάζι και χαμόγελο!’
Πριν δυο εβδομάδες περίπου πήγαμε τη μικρή μας για κάποιον τυπικό επανέλεγχο στο Μητέρα. Με μεγάλη έκπληξη και συγκίνηση συναντήσαμε στον χώρο αναμονής δυο «μικρά θαύματα»που όταν γεννήθηκαν ήταν ακόμα πιο μικρά από εμάς που ήμασταν 32 εβδομάδων. Με αυτούς τους γονείς περάσαμε την ίδια αγωνία, εμείς ευτυχώς για ένα μήνα, εκείνοι για πολύ παραπάνω. Δίναμε καθημερινά ραντεβού έξω από την εντατική, πλενόμασταν, γινόμασταν στρουμφάκια και παρακαλούσαμε μετά να μην τελειώσει τόσο γρήγορα το επισκεπτήριο. Και τώρα μερικούς μήνες μετά, με περηφάνια και χαρά κοιτάμε τα μικρά μας θαύματα και χαιρόμαστε τις αγκαλιές και τα νάζια τους και τα ξενύχτια τους και την ανάσα δροσιάς που έφεραν στη ζωή μας.
Η επιστήμη κάνει θαύματα πραγματικά, και πέρα από τη θέληση της μικρής αυτής ψυχούλας, σημαντικό ρόλο παίζει και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που είναι πλέον τόσο εξειδικευμένο όσο ποτέ. Έτσι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα παιδιά με βάρος ακόμα και κάτω 1κg (η δικιά μας με τα 1600 φάνταζε ελεφαντάκι δίπλα στα παραπάνω μικρούλια) βγαίνουν νικητές από αυτή τη μάχη.
Aρθρα σχετικά όπως αυτό της μικρής Αιμιλίας μπορείτε να δείτε εδώ . Επειδή η εικόνα σοκάρει, βάζω το λινκ μόνο.
Και ένα βιντεάκι που κάτι…μας θύμισε!
Αντί λοιπόν να ευγνωμονούμε το θεό που μας έκανε γονείς, με όμορφα υγιή παιδιά, γκρινιάζουμε και από πάνω και ζαλιζόμαστε, και λιποθυμάμε όταν μαθαίνουμε ότι θα κάνουμε πάλι παιδάκι του ίδιου φύλλου. Αυτό κολλάει, σε κάτι νέα που έμαθα χτες για μια παλιά γνωστή, που έχει ήδη ένα υγιέστατο αγοράκι και χτες έμαθε ότι ο υπέρηχος β’επιπέδου θα της φέρει άλλο ένα υγιέστατο αγοράκι που θα ήθελε να ήταν κοριτσάκι και αναστατώθηκε πολύ. Γίνομαι κακιά το ξέρω, αλλά εγώ θυμάμαι πως είχαμε μια αγωνία τεράστια, μήπως δείξει κάτι για σύνδρομο down, μήπως είχε δισχιδή ράχη μήπως κάτι απ’ολα τα κουλά που μπορεί να τύχουν και το φύλλο ήταν το τελευταίο που μας ένοιαζε. Δεν ξέρω, κάποιοι θεωρούν την υγεία και τη σωματική αρτιμέλεια δεδομένη ενώ δεν είναι. Μα είναι δυνατόν σε τέτοια θέματα να μας νοιάζει πιο πολύ ο εαυτός μας, από το αν το παιδάκι θα είναι γερό και δυνατό, αν θα μπορεί να παίζει με τα άλλα παιδιά, να τρέχει και να γελά, να κάνει σκανταλιές, να μας γεμίζει το πρόσωπο με κρέμα;;;;;
Λίγο από εδώ λίγο από εκεί πάλι στο μπεμπουλιό μου επανήρθα. Και όποιος ξαναπεί ότι είμαι χαζομαμά θα είναι ψεύτης!
Ζεσταίνει ο καιρός και τα μπουτάκια έξω λοιπόν, και σχεδιάζουμε τις διακοπές μας και ενα ταξιδάκι αστραπή στη Μυτιλήνη στον ΑΓ.Ραφαήλ που το έχουμε τάξει, και καλά να είμαστε και εμείς και εσείς και όλα τα υπόλοιπα παλεύονται!
Ουφ αυτά τα ολίγα, με αφορμή τα κουζινικά μας και τη γιορτή της μανούλας που έρχεται! Τα συνήθη ποστ θα περιμένουν!
