” Mια στιγμή την έχουμε και αν…”

Νωρίς το πρωί, που δεν έχει φύγει η πρωινή υγρασία, τα κίτρινα κεχριμπαρένια χόρτα, σε καλωσορίζουν με το ιδιαίτερο άρωμά τους. Όσο ανηφορίζει ο ήλιος τόσο αυτά εξαϋλώνονται και περιμένουν την νύχτα να τα υγράνει πάλι. Πιο δίπλα το γιασεμί σκορπά το δικό του διακριτικό άρωμα. Κρατά όλη του την ένταση και αυτό για τη νύχτα. Γιατί οι νύχτες του καλοκαιριού είναι διαφορετικές. Είναι αχόρταγες όπως και οι αισθήσεις. Το μυαλό φεύγει, το σώμα ξυπνά και βρίσεις τη χαμένη σου γεύση. Αυτή που σου έσβησε η καθημερινότητα.

 Και εκτός από τα αρώματα που σε περιτριγυρίζουν έχεις και άλλο σύμμαχο. Τη θάλασσα. Αυτή και αν ξεπλένει το μυαλό. Το χειμώνα είναι αλλιώς. Την κοιτάς και σε ηρεμεί. Το καλοκαίρι όμως χάνεσαι μέσα της, ψήνεις σε κρούστα αλατιού ,όπως κάνουν και οι έμπειροι μάγειρες, αυτούς που σου έχουν ψήσει το ψάρι στα χείλια τον τελευταίο καιρό και τους το ανταποδίδεις με δάφνες και τιμές.

 Στο  πρώτο συρτάρι κοιτάς τα εισιτήρια που έχεις βγάλει και μετράς ανάποδα τις μέρες. Η ντουλάπα έχει αλλάξει εδώ και καιρό διακόσμηση. Ρούχα σχεδόν διάφανα, απαλά βαμβακερά, όλα σε έντονα χρώματα, σου ανεβάζουν τη διάθεση και μόνο που τα βλέπεις. Στο αποθηκάκι έχεις ετοιμάσει από καιρό τα απαραίτητα για την παραλία. Η ομπρέλα ακόμα αντέχει, η ψάθα έχει λίγο ξεφτίσει αλλά δεν πειράζει, δεν θες να την αλλάξεις γιατί κουβαλάει άμμο από τις προηγούμενες διακοπές. Το μαγιό το πήρες πέρυσι και δεν χρειάζεσαι άλλο. Το μόνο αναλώσιμο που χρειάζεσαι είναι ένα φρέσκο αντηλιακό για να παραμείνεις και εσύ φρέσκος και όχι ξεροψημένος. Αγοράζεις με μεγάλο δείκτη γιατί έχεις σκοπό να  αφήσεις σωματικό αποτύπωμα στην άμμο. Ένα όμως αντηλιακό σου θυμίζει καλοκαιρινές διακοπές. Ακόμα  και χειμώνα να το  μυρίσεις, σε πάει χρόνια πίσω και ανασκαλεύει τις αναμνήσεις σου. Το Coppertone. Κάποτε ήταν στο φόρτε τώρα μοιάζει πιο πολύ μουσειακό είδος.

Από το περβόλι του μπάρμπα Τάσου, αγοράζεις φρέσκα λαχανικά. Τα προτιμάς από αυτά της λαϊκής και του σουπερμάρκετ. Πιο νόστιμα σου φαίνονται. Άντε να βγουν και τα σταφύλια αλλιώς δεν καταλαβαίνεις καλοκαίρι. Σταφύλια και βιβλίο ξαπλωμένο στη κούνια της βεράντας ή στην  ξαπλώστρα  της παραλίας. Κάθε ρόγα και σελίδα ή το ανάποδο.

«Θπύρο ο Τάκης α έρτει α παίξουμε;» φωνάζει το μικρό γειτονόπουλο στο άλλο και σκας στα γέλια. Όλα τα υπόλοιπα που σε απασχολούσαν μέχρι τότε κάπου έχουν χαθεί, εγώ στο είχα πει…

Και έφτασε το βραδάκι. Ο αέρας κόπασε. Οι γείτονες στρώνουν να κοιμηθούν στη βεράντα. Δεκαπέντε νοματαίοι σε σαράντα τετραγωνικά ,που να χωρέσουν. Κάνεις χάζι όλο αυτό το παιδομάνι και στεναχωριέσαι όταν φεύγουν και ας σε πονοκεφαλιάζουν με τις φωνές τους.

Μεσάνυχτα.  Ήχος από απλωμένα ρούχα μαζί με γρύλλους. Στο βάθος οι βάρκες έχουν  βγει για πυροφάνι και γαζώνουν τη θάλασσα. Ε και αν έχει και φεγγάρι και μια αγκαλιά να χωθείς,τι άλλο να ζητήσεις! Μια στιγμή είναι, ζήσε την  και μάζεψε πόντους για να έχεις. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φαλιρίσει η μπάνκα. Αλλαξε και λίγο τον στίχο στο τραγούδι και θα είσαι μια χαρά!

«Μια στιγμή την έχουμε και αν δεν τη γλεντήσουμε…»

…………………………..

 Ενα μικρό οδοιπορικό στη γειτονιά μου για καλό καλοκαίρι. Οχι δεν θα είναι το τελευταίο ποστάκι αλλά ο χρόνος πιέζει. Να περνάτε καλά σας φιλώ πολύ όλους! Και να ψήσετε τις σκέψεις που σας απασχολούν και να χαλαρώσετε όμορφα!

Ορίστε η πρώτη φουρνιά:

Βαζάκι με χαλικάκι , κοχύλια και αστερίες. Κουφέτο πιτσιλωτό μέσα ροζ-κίτρινο τούλι!