“-Ε λα ντε τι άλλο;”

Ο Ρούλης το σκεφτότανε εδώ και καιρό. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να αλλάξει τα δεδομένα. Δεν πήγαινε άλλο αυτή η ιστορία! Γκρίνια , γκρίνια από το πρωί ως το βράδυ και μάλιστα εις διπλούν! Γιατί δεν του έφτανε αυτή της γυναίκας του αλλά είχε και δωράκι αυτή της κουνιάδας του! Και όποτε πήγαινε να αρθρώσει λέξη, άλλαζαν χίλια χρώματα, ορθώνονταν πάνω από το κεφάλι του σαν μεγάλες πράσινες κατσαρίδες και του έπαιρναν το μυαλό με το μπούρου μπούρου και ο Ρούλης ο Μικρούλης πήγαινε να χωθεί στη κουζίνα να διαβάσει την εφημερίδα του.

 Η κουζίνα …..το καταφύγιο και η φυλακή του ταυτόχρονα….  Για  την γυναίκα του ήξερε και πριν παντρευτούν ότι δυο τρία πιάτα ήξερε να φτιάχνει, τα συνηθισμένα, κανένα κοτόπουλο στο φούρνο, κανένα μπιφτέκι, γεμιστά ενίοτε αλλά αυτή η κουνιάδα του…. Χριστέ μου, ήταν καταστροφή σκέτη! Και ειδικά στα γλυκά ο διάολος ο ίδιος! Ο πάγκος της κουζίνας ήταν γεμάτος με σιδερένια κουτιά που κρύβανε χίλια δυο μπισκοτάκια και κουλούρια. Με ζάχαρη κρυσταλλωμένη και κανέλλα, με σοκολάτα και πορτοκάλι, με φρούτα αποξηραμένα και ξηρούς καρπούς σε σχήματα μυστήρια και παράξενα που σε τραβούσαν να τα περιεργαστείς με τις ώρες, να τα μυρίσεις  και μετά να τα καταβροχθίσεις με βουλιμία!Στο ψυγείο είχε κάθε μέρα και δυο διαφορετικά γλυκά, άλλο για το μεσημέρι, άλλο για το βράδυ. Άσπιλο Μιλφείγ και κολασμένο προφιτερόλ σημειώσατε χι. Ήταν σίγουρος ότι κάτι έβαζε μέσα στα γλυκά, γιατί όλη την ώρα έτρωγε, έτρωγε και ούτε νερό δεν έπινε, έτσι λίγο βρε αδερφέ να ξεπλυθεί λίγο η γλύκα. Τίποτα αυτός….την ήθελε αυτή τη γλύκα, την αποζητούσε γιατί άλλου είδους γλύκα δεν είχε καπούτ, γιοκ, νιχτσ, πως το λένε αυτοί οι ξενόγλωσσοι.

 Ώσπου  μια  μέρα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και τρόμαξε! Έκλεισε τα μάτια, τα άνοιξε πάλι, τίποτα. Που πήγαν τα πυκνά ξανθά μαλλιά του; Δυο τρείς γουρουνότριχες δεξιά και αριστερά πάνω από τα αυτιά και αυτό ήταν όλο. Και μετά άρχισε να μετράει, μια ,δυο, τρεις, τέσσερις στο πέντε σταμάτησε…δεν άντεχε άλλο να βλέπει τις δίπλες στο σώμα του. Αυτό δεν ήταν κορμί ήταν ακορντεόν! Έμεινε με το στόμα ανοιχτό να κοιτάζει τον άλλο του εαυτό χαμένος… Το στόμα είπα; Αμέσως το έκλεισε για να μη βλέπει τα κιτρινισμένα και φαγωμένα του δόντια, όσα του είχαν απομείνει δηλαδή.

 

 Ως εδώ ήταν! Αναφώνησε με όση δύναμη του είχε απομείνει. Έδωσε μια και πέταξε κάτω τον καθρέφτη να μην τον βλέπει. Θα αγόραζε άλλο, σάματις δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, από πλαστικό πλαίσιο γύρω γύρω, από αυτούς που βρίσκεις στις λαϊκές.

 Άκουσαν το σαματά οι κοκόνες και κλιτσ κλιτσ έφεραν τα πασουμάκια τους μέχρι υπνοδωμάτιο. Πρώτη και καλύτερη η δικιά του. Το εμπριμέ φορεματάκι σήμα κατατεθέν της -από το πρωί ως το βράδυ το ίδιο φορούσε, το έπλενε, το έβαζε, το έπλενε, το έβαζε- με τις μεγάλες πορτοκαλί μαργαρίτες, στάθηκε μπροστά του και κοίταζε μια τον άδειο τοίχο, μια τον καθρέφτη στο πάτωμα. Από πίσω και η κουνιάδα, με τα φιστίκια στο χέρι και εκείνο το ενοχλητικό τσίκι τσίκι όλη την ώρα που του έσπαγε τα νεύρα γιατί δεν σταματούσε ούτε όταν μίλαγε.

-Τσικι τσικι τσικι, τι έγινε γαμπρέ μου, τι σου έφταιξε τσικι τσικι ο καθρέφτης;

-Τον βαρέθηκα, θα πάρουμε άλλον καλύτερο. Και βγάλε πια και αυτά τα φιστίκια από το στόμα σου όταν μιλάς, έλεος πια. «Τσικι , τσικι το φιστίκι σαν Αρμένισσα κυρά», για σένα νομίζεις το έγραψε ο Νταλάρας;;

-Μα τον είχα συνηθίσει , δεν θέλω άλλον!! Πετάχτηκε η δικιά του, χτυπώντας το  πορτοκαλί ασορτί πασουμάκι της στο πλακάκι.

Και μη μου ξαναυψώσεις τη φωνή εμένα γιατί……

-Γιατί τι;;; Δεν κατάλαβα! Που δεν πετάς ποτέ τίποτα και ότι παλιό βρίσκεις το κουβαλάς και το έχεις κάνει εδώ μέσα λαϊκή αγορά!  Αντί να έχουμε κάτι μοντέρνο στο σπίτι! Από εδώ και στο εξής όλα αλλάζουν! Άντε μπράβο! Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια! Φεύγω πάω για δουλειά,και όταν επιστρέψω το νου σας! Να φροντίσετε να αλλάξετε κάτι γιατί και εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω!

Πήρε παραμάσχαλα τον καθρέφτη και έδωσε μια στη πόρτα και έφυγε.

-Όχου κακό που μας βρήκε,τσίκι, τσίκι καλέ αδελφούλα μου τι έπαθε τούτος; Τι θα κάνουμε τώρα, τη βολή μας θα χάσουμε!, αναφώνησε η αρμένισα κυρά.

-Βαι, βαι, βαι, και τι να αλλάξουμε μέχρι το μεσημέρι. Το σπίτι θέλει λεφτά. Το φουστανάκι μου εγώ πάντως δεν το βγάζω. Το έχω συνηθίσει και με βολεύει. Να αλλάξουμε τα μαλλιά μας;

-Απαπα, καλύτερα πιασμένα σε κότσο ψηλά, τσίκι,τσίκι, άμα τα λύσουμε θα πρέπει να τα χτενίζουμε κιόλας.

-Να του φτιάξουμε  άλλα γλυκά; Βρε συ; Μπας και δεν τα φτιάχνεις καλά τώρα τελευταία; Παλιά μπουκωνόταν στη κουζίνα και δεν μίλαγε.Είχε μια ωραία ησυχία το σπίτι. Άντε  να τη βρεις τώρα!

-Α για σε παρακαλώ, μια χαρά είναι τα γλυκά μου. Τσίκι, τσίκι, τσίκι.Το μπολ με το προφιτερόλ ήταν άδειο σήμερα το πρωί. Να φτιάξω άλλο γλυκό λες;

-Α όχι γιατί έχω συνηθίσει μετά το φαγητό να τρώω κανένα ψυχαλάκι μιλφειγ και το βράδυ ένα μπαλάκι προφιτερόλ. Αλλιώς δεν κοιμάμαι.

-Ε τι να αλλάξουμε τότε; Τσίκι, τσίκι. Κάτι πιο μοντέρνο λέει….

-Α μου ήρθε μια ιδέα! Μα ναι αυτό είναι!

-Τσίκι , τσίκι, για πες;

-Θα αλλάξουμε τα ονόματά μας

-Μα τι λες ;; Τσίκι, τσίκι. Πρέπει να πάμε στην αστυνομία για αυτό και βαριέμαι τις διαδικασίες.

-Θα τα κάνουμε πιο μοντέρνα εννοώ. Πως η Κατίνα του Θωμά έγινε Κάθριν απ’όταν γύρισε από τα ξένα;

-Και τι θα πάμε στα ξένα; Θα φύγουμε; Τσικι, τσίκι , τσίκι δεν θέλω!!

-Μα δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω. Θα κάνουμε τα ονόματά μας πιο μοντέρνα. Να εσύ για παράδειγμα από Τερηδόνα, λέω να γίνεις Ντόνα και εγώ από Συνήθεια, λέω να γίνω …. Σίνθια! Ντόνα και Σίνθια τι λες θα του αρέσει;

-Αχ τι ωραία! Πάντα ήθελα να γίνω μια Ντόνα!Τσίκι, τσίκι! Σίγουρα θα του αρέσουν. Είναι και μοντέρνα! Τι άλλο να ζητήσει; Τσίκι, τσίκι, τσίκι.

-Ε λα ντε τι άλλο;

 

………………………………………………….

 Εμπνευσμένο από μια φίλη μου που παλεύει με τη «Σίνθια» και ένα περιστατικό απίστευτης τερηδόνας που μου διηγήθηκε η κουνιάδα μου που είναι οδοντίατρος!