“…. Θεέ μου , πόσο εύκολα ξεκλειδώνει τελικά η μνήμη… Φτάνει να την αφήσεις να πάρει την πρώτη ανάσα, την πρώτη βαθιά πνοή, και τότε ξεπετάγεται σαν το τζίνι του παραμυθιού μέσα από το σφραγισμένο της μπουκάλι. Και η μνήμη δεν είναι παρά μια άλλη μορφή αλήθειας που πάντα ξεπετιέται ολόγυμνη μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, και αυτή συνήθως η τιμωρία τους για τις προσπάθειές τους να την απαλείψουν από το μυαλό και από τη συνείδησή τους.
Επικεντρώνει πάλι το βλέμμα της στο φιλντισένιο κουτί, το σκαλίζει νευρικά, σχεδόν απελπισμένα με τα δάχτυλά της μήπως βρει και κάτι άλλο, ίσως μια φωτογραφία του Αλέξανδρου. Δε θυμάται καθόλου τα χαρακτηριστικά του. Ανοίγει όλα τα χαρτιά, τους κιτρινισμένους φακέλους, μα δε βρίσκει τίποτε που να την οδηγεί σ’αυτόν. Μόνο κάποιες φωτογραφίες της και παλιοί λογαριασμοί από φημισμένα εστιατόρια της Ευρώπης υπάρχουν εκεί μέσα.
Η ατελέσφορη αυτή αναζήτηση φουντώνει τη λαχτάρα-μάλλον τη περιέργειά της που είχε και αυτή μουδιάσει-, μαζί με την άρνησή της να κλείσει πάλι το κουτί και να τι καταχωνιάσει εκεί που βρισκόταν θαμμένο μέχρι πριν από λίγο, για πολλά χρόνια.
«Ο, τι μας πονά, δεν είναι απαραίτητο να το θυμόμαστε», ψέλλισε μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα-ή μήπως όχι;»
———–
« Η απόφαση του Παναγιώτη την άφησε άφωνη. Δεν περίμενε ποτέ πως ένας άνθρωπος σαν αυτόν θα εγκατέλειπε την οικογένειά του για να υπηρετήσει τα ιδανικά του, Στη μνήμη της έτρεξε η αναπάντεχη συνάντηση στο σκοτεινό σοκάκι εκείνη τη ζεστή νύχτα του ραμαζανιού πριν από περίπου έξι χρόνια και ένα δάκρυ κύλησε αργά στο μάγουλό της. Η δύναμη που ασκούσε ακόμα η θύμησή του πάνω της, ήταν μεγάλη και ακατάληπτη. Ποια δύναμη άραγε είναι αυτή που εξουσιάζει τις ψυχές μας με τόση αυθαιρεσία και μας κάνει αιώνιους υπόδουλους μια θύμησης ενός προσώπου, μιας εικόνας, μιας ιδέας ή ακόμα μιας πατρίδας; Πως είναι δυνατόν να τον σκέφτεται με τόση συγκίνηση μετά από έξι ολόκληρα χρόνια απουσίας;»
—————-
Η δύναμη της μνήμης είναι τεράστια ειδικά όταν αφορά ένα απωθημένο, κάτι που μας στιγμάτισε έντονα και δεν πρόλαβε να εκπληρωθεί. Πως να αποδράσει κανείς από ένα άρωμα, ένα άγγιγμα, ένα χρώμα που κάπου, κάποτε κάποιος μας μετάγγισε με θέρμη; Μήπως γιατί « το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο» ;
————-
Θα νοιώσει ξανά τη ζεστασιά της αγκαλιάς του Αλέξανδρου;
Θα καταφέρει ο Παναγιώτης να φέρει την κρυφή αγάπη του, στη δική του;
…….. συνεχίζεται……
Όταν κοιμάται η μπουμπού έχουμε εμπνεύσεις βλέπω!
Για να δουμε τη συνεχεια…
Και λατρεύω και το ονομα “Αλέξανδρος”…
Comment από Μαρία Νικολάου — Αυγούστου 19, 2009 @ 1:20 μμ |
Μαράκι μου μμμμ όχι ακριβώς….
θα δεις στο επόμενο ποστ αφού δω σχόλια εδώ για τα δυο αυτά κειμενάκια!
φιλάκια πολλα
Comment από Τhalassini — Αυγούστου 19, 2009 @ 2:56 μμ |
Λοιπόν μπορεί και να μην κατάλαβα καλά, ή να προτρέχω, λέω όμως να ρίξω μια μαντεψιά, μπας και το πετύχω:
Σαν προδημοσίευση μου κάνει η υπόθεση…Τα δυο κειμενάκια αυτά είναι μάλλον τμήματα κάποιου μεγαλύτερου κειμένου…Ετοιμάζεις κάτι που πρέπει να ξέρουμε;
Comment από Artanis — Αυγούστου 20, 2009 @ 12:09 μμ |
Πονηρή και καλή μου Αρτάνις!! Προδημοσίευση δεν είναι.Τα κειμενάκια είναι μέρη μεγαλύτερου κειμένου.
Και σε ποιόν ανήκουν θα το αποκαλύψω στη συνέχεια.Εγω τα έβαλα για να σας ιντριγκάρω λίγο με το θέμα χεχε!
Τι μόνο συνταγές θα βάζω;;
Φιλάκια πολλά πολλά!
Comment από Thalassini — Αυγούστου 20, 2009 @ 1:56 μμ |
Θαλλασινουλα μου με την συγγραφικη σου ευαισθησια, ολο μας κεντριζεις τον ενδιαφερων.ΑΝΑΜΟΝΗ. φιλια απο ρεθυμνο
Comment από Ελευθερία — Αυγούστου 20, 2009 @ 9:44 μμ |
@ Ελευθερία μου, Που και που μου αρέσει να σας τσιγκλάω! Φιλιά στη πατρίδα!!
)
@ Αγαπητέ μου Μπάτλερ καλώς ήρθες!Το τέλειο δύσκολο να το βρούμε, να το πλησιάσουμε όμως νομίζω ότι μπορούμε,
Λάθος ο πρώτος συνειρμός σου και σωστός ο δεύτερος αλλά πρόκειται για δύο ξεχωριστές ιστορίες όμως! Σε λιγάκι θα δείς!
Φιλιά πολλά!
Comment από thalassinimatia — Αυγούστου 26, 2009 @ 4:34 μμ |
Ποιός πραγματικά μπορεί να ισχυριστεί ότι ανακάλυψε την απόλυτη ευτυχία; Πάντα υπάρχει το κάτι παραπάνω. Και όσο συμβαίνει αυτό, θα έρχεται το ανεκπλήρωτο να μας υπενθυμίζει το πώς θα έπρεπε τα πράγματα να ήταν: Τέλεια.
Διαβάζοντας έκανα τον εξής συνειρμό:
Μάλλον ο “Α” είναι ο ενεκπλήρωτος έρωτάς της.
Και μάλλον η ίδια είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας του “Π”.
Μπορεί και να διαψευστώ στο β’ μέρος.
Comment από Μπάτλερ — Αυγούστου 21, 2009 @ 7:07 πμ |
Αυτός ο Παναγιώτης θέλει πολύ ξύλο…:P
Η συνέχεια απο Σεπτέμβρη στις οθόνες μας;;
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΟΥΛΕΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΜΟΥ!
Comment από skount — Αυγούστου 21, 2009 @ 5:38 μμ |
@ Αυτός ο Παναγιώτης ο συγκεκριμένος, θέλει πάρα πολύ , πίστεψέ με και εγώ εκνευρίστηκα… με την ατολμία του!! Το πλήρωσε όμως και δυστυχώς όχι μόνο αυτός~ Ετσι δε γίνεται πάντα;
Φιλιά πολλά! Εδώ είμαι Νικολή, γύρισα!
@ Τέρας μου λίιιιιγο υπομονή και θα σας λυτρώσω!!
φιλιά πολλά
Comment από thalassinimatia — Αυγούστου 26, 2009 @ 4:36 μμ |
“Τα κειμενάκια είναι μέρη μεγαλύτερου κειμένου.[...] τα έβαλα για να σας ιντριγκάρω λίγο με το θέμα χεχε!”
Τα κατάφερες!!! Για συνέχισε…
Comment από Το τέρας της "αμάθειας" — Αυγούστου 22, 2009 @ 7:03 πμ |
αντε ντε που ειναι η συνεχεια;
αγωνιω!
Comment από αγκαλιες του φεγγαριου — Αυγούστου 23, 2009 @ 9:32 πμ |
Περιμένουμε τη συνέχεια αναπόδραστα….μόνο να σχολιάσω αυτό με τα μέχρι τώρα, κάτι το ανεκπλήρωτο αν ήταν όμορφο θα το μελετάς συνέχεια έτσι γίνεται αναπόδραστο, αλλά και η απομυθοποίησή του έχει σίγουρα μια αξία, μοιάζει σα να λύνεις ένα γρίφο που σε παίδευε.. Φιλιά πολλά δόνα μου, καλό φθινόπωρο πια με νέες εμπνεύσεις
Comment από vasilis — Αυγούστου 24, 2009 @ 6:24 μμ |
@ Στέλλα μου για λίγο ακόμα!! Φιλάκια πολλά!
@ Βασίλη μου κάπως έτσι είναι με αυτά τα πράγματα….! Η λύση τπυ γρίφου σε λίγο ελπίζω!
Φιλιά πολλά και καλώς μας ξανάρθες!
Comment από thalassinimatia — Αυγούστου 26, 2009 @ 4:37 μμ |
Περιμένω…
Comment από asterias — Αυγούστου 25, 2009 @ 2:50 μμ |
Γειάσου καλή μου…εμ,ε ωραίο θέμα έπιασες..αν κ κάπως επίπονο σε κάποιες περιπτώσεις ίσως…ε, ναί έχεις δίκιο έτσι είναι,το ‘απωθημένο’ όπως λέγεται στη ψυχολογία, το οποίο είναι ένα ‘στοιχείο’,που έχει σχέση με μας…τη ζωή μας κάτι που θέλαμε,και δε το είχαμε ποτέ κλπ,κλπ..μιά επυθυμία που έμεινε έτσι ΄μετέωρη’…μέσα μας κ που ποτέ,δεν έγινε αληθινή δεν εκπληρώθηκε να το πώ έτσι,(το απωθημένο αφορά κυρίως,ανεκπλήρωτες επυθυμίες)….και που αυτό ‘αποθηκέυεται’ σε ένα μέρος,του εγκεφάλου μας που αυτό λέγεται,’υποσυνείδητο’,κ που οι ψυχολόγοι ΔΕΝ είναι, σίγουροι για το αν υπάρχει πραγματικά….κ που αυτό βγαίνει προς τα έξω,σε συγκεκριμένες φάσεις της ζωής μας και με συγκεκριμένο τρόπο, εάν μας ‘ερεθίσει’κάτι να ‘θυμηθούμε’ (άρωμα κυρίως,αντικείμενα παλιά,κ.α,κ.α)…ε,ναί έτσι είναι βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις,δεν είναι ‘αναπόδραστο’πιστέυω είναι ιδιαίτερα βασανιστικό να θυμάσαι,και να μη σε αφήνουν ύσηχο οι ‘αναμνήσεις’…ειδικά αν θυμάσαι κάτι που ήταν ιδιαίτερα, ‘τραυματικό’για σένα..και που σου έχει αφήσει πολύ βαθιές πληγές….και αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα,ενοχλητικό και κάποιες φορές και ανηπόφορο….στο λέω,επειδή το έζησα,και το ζώ με
έναν έρωτα (που εκεί είναι,ακόμη πιό δύσκολα τα πράματα),που έμεινε πλατωνικός για 17 χρόνια,(είναι ο παιδικός,μου έρωτας)…οκ? (τώρα το πώς έγινε,αυτό μεγάλη ιστορία και το γιατί)…..και μάλλον όπως δείχνει, θα μείνει έτσι και για όλη, μου την υπόλοιπη ζωή…..δεν πρόκεται να πάψει να είναι πλατωνικός….άστα μεγάλο λούκι,μιλάμε…..φιλάκια καλή μου….
Comment από Αθανασία — Αυγούστου 26, 2009 @ 9:09 πμ |
Υπέροχη απόδοση σκέψεων και συναισθημάτων
Με κάνεις να ανυπομονώ για τη συνέχεια… Ελα .. ελα γράψε μπας και μας βγαλεις από τη μαυρίλα των ημεών με τις φωτιές !
Φιλια ακόμα ποτισμενα με αλμύρα απο το νησί σου!
Comment από Liakada — Αυγούστου 26, 2009 @ 9:45 πμ |