Δώρο γεννεθλίων

Σάββατο βράδυ

 -Μα καλά, τι δώρο είναι αυτό που πήρατε στον πατέρα σας;

-Μα δεν έχει πολύ γέλιο!! Η Ελένη το σκέφθηκε πρώτη και θυμήθηκα που είχα δει ένα στο Octopus και ορίστε !

-Μόνο που θέλουμε τη βοήθειά σου!, είπε η Ελένη χαμογελώντας πονηρά στη μητέρα της!

-Συνωμοσία μου μυρίζει….για ν’ακούσω!

-Λοιπόν, θέλουμε όταν θα κοιμηθεί ο μπαμπάς να το βάλεις δίπλα του.

-Μα είσαστε στα καλά σας ;;; Θα τρομάξει!!Και εγώ μαζί του!

-Έλα βρε μαμά, τα γεννέθλιά του είναι ,ε…και  αν σας ενοχλεί, το παίρνουμε εμείς μετά!Ασε που νομίζω, θα του αρέσει του μπαμπά!

-Καλά……. Θα το βάλω , το πρωί όμως  σας θέλω εδώ για τις ευχές και για την πρωινή κατσάδα!

-Όχου καλά βρε μαμά., μην ανησυχείς, είχαμε σκοπό να μπουκάρουμε στο δωμάτιό σας για να δούμε την έκφρασή του! Πάμε πλατεία τώρα με τα παιδιά. Τα λέμε το βράδυ!

 Ξημερώματα Κυριακής

 Δεν είχε πολύ ύπνο σήμερα. Όχι επειδή η μέρα θα τον έβρισκε κατά ένα χρόνο  μεγαλύτερο, αλλά επειδή δεν μπορούσε ακόμα να πιστέψει  ότι  είχαν περάσει κιόλας πέντε μήνες από τότε που ήρθαν να εγκατασταθούν μόνιμα στο χωριό. Το είχε συζητήσει και παλιότερα με τη Δέσποινα και δεν είχε πρόβλημα, εφόσον, θα φτιαχνόταν το παλιό σπίτι του παππού και  θα έβρισκαν και οι δυό τους απασχόληση στο αντικείμενό τους.  Μερικές φορές όμως χρειάζεται και λίγη τύχη. Έτσι όταν τους τηλεφώνησε ο αδελφός του ότι κάποιοι γνωστοί του θέλουν να αναβαθμίσουν την οικογενειακή επιχείρηση και ζητάνε λογιστή αλλά και άτομο με διοικητικές ικανότητες, δεν το σκέφθηκαν και πολύ. Τα λεφτά που είχαν  στην άκρη έφταναν και με το παραπάνω για τις βασικές μετατροπές. Έμενε μόνο να κοιτάξουν από πλευράς σχολείων τι γινόταν και όταν βεβαιώθηκαν  ότι όλα ήταν εντάξει και σε αυτόν τον τομέα, τους το ανακοίνωσαν με φόβο θεού και πίστεως! Τα παιδιά τέλειωναν το Γυμνάσιο και ενώ στην αρχή είχαν αμφιβολίες κατά πόσο θα τους έκανε καλό μια τέτοια αλλαγή αρχές λυκείου, όταν τους  ρώτησαν πως θα τους φαινόταν αυτή η  μετακόμιση, εισέπραξαν ένα μεγάλο χαμόγελο. Εξάλλου οι πιο πολλοί φίλοι τους είναι κάτω, όπως επίσης και τα ξαδέρφια τους, θα είχε ο καθένας δικό του δωμάτιο, και ειδικά για το Μιχάλη  μια μεγάλη μπασκέτα στο πίσω μέρος του κήπου για να προπονείται όποτε θέλει.

Και τώρα…..

Ξαπλωμένος στο διπλό σιδερένιο κρεβάτι, δεν ξέρει τι να πρωτοκοιτάξει. Μήπως ονειρεύεται; Η Δέσποινα δίπλα του έχει χωθεί στην αγκαλιά του. Η αλλαγή αυτή αναθέρμανε τη σχέση τους και αισθανόντουσαν και οι δυο όπως νιόπαντροι , τότε που ξεκίναγαν να γεμίσουν το πρώτο τους σπίτι στο Μοσχάτο με όνειρα.  Απέναντι το παλιό τζάκι περιμένει τα πρώτα κρύα για να τους ζεστάνει. Στο δωμάτιό τους όπως και  σε όλο το σπίτι, προσπάθησαν να διατηρήσουν ακέραια όλα τα παραδοσιακά στοιχεία που υπήρχαν , τόσο αρχιτεκτονικά όσο και από πλευράς επίπλων. Το παλιό λαβομάνο δίπλα στο παράθυρο, δώρο γάμου της γιαγιάς Μαρίκας , οι χτιστοί καναπέδες στον οντά με το χαμηλό μπακιρένιο τραπεζάκι μπροστά, τα πλεκτά κουρτινάκια πάνω από το παράθυρο της κουζίνας, φαινόντουσαν σαν να ξεπηδούσαν από  κάποιo μακρινό παραμύθι.

Σηκώθηκε απαλά για να μην ξυπνήσει τη καλή του και πήγε προς το παράθυρο. Σε λίγο θα ξημέρωνε και θα κυριαρχούσε η πρωινή καλημέρα του Στρατηγού. Έτσι είχαν βαφτίσει τα παιδιά τον κόκορα του κυρ Νίκου , του γείτονά τους. Περπατούσε τα πρωινά καμαρωτός καμαρωτός με το μεγάλο κόκκινο λοφίο του και από πίσω σε παράταξη τα γυναικόπαιδα.  « Κι κι ρικούυυυυυυυυυυυυυυυ», μια, δυο, τρείς στις τέσσερις φορές σταματούσε όταν έβλεπε να ξυπνά ο αφέντης τους .

Νοιώθει τα βλέφαρά του βαριά. Ξανακλείνει τα μάτια και περιμένει το σύνθημα του Στρατηγού. Μα πολύ αργεί σήμερα, τι να συμβαίνει;;

 Δεν της χόρταινε τις Κυριακές στο χωριό.  Έτσι όπως είναι χωμένο ανάμεσα στις πορτοκαλιές και τα αμπέλια και πιο πέρα η θάλασσα να απλώνει το γαλάζιο σεντόνι της. Ήθελε από τη μια να ξημερώσει η μέρα και από την άλλη να μην τελειώσει γρήγορα. Είχε μια όμορφη ιεροτελεστία που άρεσε σε όλη την οικογένεια. Θα σηκωνόταν συνήθως πρώτος το πρωί και θα πήγαινε να ανάψει ένα κεράκι και μετά στο φούρνο για τυρόπιτες και  ζυμωτό ψωμί. Θα έπαιρνε το πιο μακρύ δρόμο γιατί του άρεσε η πρωινή βόλτα ανάμεσα στα σοκάκια, έκλεβε που και που κανένα κλωνάρι μαντζουράνα και το  έβαζε στη τσέπη του. Μια τελευταία στάση στο περίπτερο του Μιχάλη για εφημερίδα και μετά πάλι στο σπίτι όπου θα τον περίμενε ένα μοσχομυριστό καφεδάκι κάτω από τη κληματαριά. Αφού θα χαλάρωνε με τη καλή του, θα πήγαινε στο παλιό κατώι του σπιτιού που το είχε διαμορφώσει σαν κελάρι, για να το συμμαζέψει λίγο και να ανεβάσει στη Δέσποινα λίγο λάδι καθώς και τη πήλινη γάστρα για το κυριακάτικο ψητό. Χοιρινό με πατάτες, ψημένο αργά, αργά στο παλιό χτιστό φούρνο  της αυλής, και σερβιρισμένο σε λεμονόφυλλα! Θυμόταν μικρός να περιμένει με αγωνία τη γιαγιά του να ανοίξει το φούρνο για να δοκιμάσει πρώτος από το περίφημο καρβέλι της και μετά να βουτήξει κλεφτά μια μπουκιά στη σάλτσα από το μαγειρευτό της.

………………………….. 

«Κυρ, κυρ κυρ κιρίκουυυυυυυυυυυυυυ», μια , δυο, τρείς, τέσσερις, πέντε, ανοίγει τα μάτια με δυσκολία, έξι, επτά φορές, μα τι συμβαίνει;;

Η  Δέσποινα αλαφιασμένη, έχει απλώσει το μπράτσο της από πάνω του τεντώνεται να φτάσει για κάποιον άγνωστο λόγω στο κομοδίνο του  ενώ η πόρτα ανοίγει ξαφνικά και τα παιδιά ορμάνε πάνω του.

- «Χρόνια πολλά μπαμπάααααα»! Του λένε ταυτόχρονα ενώ ήδη χοροπηδάνε πάνω στο κρεβάτι λες και είναι πέντε χρονών.

-Για πες σου άρεσε το δώρο μας;;;;;; Σου φέραμε τον Στρατηγό!!!!

-Μα τι είναι αυτά που λέτε; Δέσποινα τι  συμβαίνει;

-Χρόνια πολλά αγάπη μου, η ιδέα ήταν των παιδιών …. Για κοίτα λίγο στο κομοδίνο σου.

 Με το κεφάλι ακόμα θολωμένο από το απρόσμενο ξύπνημα, γυρνά και βλέπει αυτό που προσπαθούσε να φτάσει με το χέρι της  η Δέσποινα πριν λίγο.  Έχει ψηλό κόκκινο λοφίο , καφέ σώμα και  φουντωτή ουρά, να και λίγο πράσινο στο πλάι, η αλήθεια είναι αυτό το ηλεκτρονικό ξυπνητήρι του μοιάζει αρκετά!

Όλα ήταν ένα όνειρο λοιπόν; Είναι ακόμα στην Αθήνα στο διαμέρισμά τους. Κι όμως όλα όσα ονειρεύτηκε είναι εδώ δίπλα του. Στην αγκαλιά του… Για τα άλλα έχει ο θεός!

 …………………………………….

 Και μερικές φωτογραφίες από ένα σύντομο αλλά όμορφο διήμερο στην Επίδαυρο.

Βόλτες ανάμεσα στις πορτοκαλιές, ζυμωτό ψωμί, ουζάκια, θάλασσα , μαγειρευτά στου “Λεωνίδα” και το βράδυ…. Ένα ονειρεμένο « Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Shakespeare, σε μια  πρωτοποριακή σκηνοθεσία του Sam Mendes  με τον Ethan Hawk μεταξύ άλλων  ηθοποιών.

 

(οι δυο πρώτες φωτό από τον Ξενώνα ” Στρατής” στον Αποκόρωνα Χανίων, από τους πιο όμορφους, δείτε εδώ,

η γάστρα, δική μου , το νέο μου απόκτημα από τα χανιά, και τα απομεινάρια από το μοσχαράκι με τα λαχανικά!)

 Kαλό μήνα σε όλους!

 

 

 

 

 Σοκολατένια βότσαλα σε ένα μικρό απόμερο κολπίσκο

 

      Με ένα εκκλησάκι από πάνω….

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγο πριν….

 

 

 

 

 

Κατά τη διάρκεια…

 

 

 

 

 

 

 

 

 στο πέμπτο χειροκρότημα!