Xαμένη Γεύση

Δεν θυμάμαι αν έχω ξαναγράψει ποστ με αυτόν τον τίτλο. Λογικό αφού ήμουν μακριά από τη μπλογκόσφαιρα τόσο καιρό….

Και δεν είναι μόνο το ξέφτισμα της μνήμης αλλά και μια σύγχυση. Ένας καταιγισμός ιδεών και συναισθημάτων, θέλω να τα γράψω και να τα πω όλα. Με μία πρόταση , με μια λέξη, σε ένα ποστ, σε ένα μπλογκ, σε αυτό το μπλογκ, σε πολλά….

Ψάχνω να βρω τον τίτλο και μου έρχονται στο μυαλό χιλιάδες. Με παιδεύει η πρώτη πρόταση, η πρώτη σκέψη . Αφήνω τα δάχτυλα να κυλήσουν στο πληκτρολόγιο και τότε μαγικά βρίσκουν τον ρυθμό τους. Το κείμενο παίρνει σάρκα και οστά, μερικά delete και undo,λίγη μορφοποίηση και μετά μια φωτό, ίσως και ένα τραγούδι για επένδυση, ένας στίχος , δικός μου , ξένος , τι σημασία έχει αρκεί να κολλάει. Αρκεί κάτι να λέει σε μένα, ένα άυλο εισιτήριο για να με πάει μακριά, σε εκείνο το ταξίδι που μου αρέσει αλλά μου κοστίζει τόσο…. όχι υλικά γιατί τα καλύτερα ταξίδια δεν χρειάζονται χρήματα, είναι ταξίδια του μυαλού και της ψυχής και σε πάνε πιο μακριά από τα άλλα. Μια που μιλάγαμε και για ταξίδια στο προηγούμενο ποστ…. Σε χρόνο μου κοστίζει. Που δεν έχω  και που έχω τόσο ανάγκη. Για να ρουφήξω λίγο ανμελα τις σελίδες  ενός βιβλίου  (βιβλίων μάλλον) που αγόρασα πριν μήνες. Για να δω μια θεατρική παράσταση ή να πάω σε μια συναυλία. Για να βοηθήσω εθελοντικά αυτούς που έχουν ανάγκη. Για να φτιάξω ένα νέο μπλογκ ,για να γράψω στο παλιό, για να …..

Οχι δεν θα πάω πουθενά φέτος, εδώ θα μείνω, εν μέσω μετακόμισης, ευκαιρία να παλέψω λίγο με τον χρόνο. Κάτι να του κλέψω και εγώ, όχι μόνο εκείνος. Λίγο χρόνο ζητάω για να βρω τις χαμένες γεύσεις που τόσο μου έχουν λείψει. Ενα βλέμμα κλεφτό από το παράθυρο.

 

Μια τζούρα από το ταξίδι σου

 

Μια τζούρα από το ταξίδι σου

αυτό θέλω μόνο δεν νομίζω να σε πειράζει ε ; Εξάλλου δεν θα σου κοστίσει και τίποτα. Ούτε  σου ζήτησα να με πάρεις μαζί.

 Αφού δεν θα πάω διακοπές ούτε εντός ούτε εκτός ας πάω τουλάχιστον με το μυαλό και τη καρδιά. Διάλεξε εσύ τον προορισμό και άσε με να  ταλαιπωρήσω τον γούγλη ψάχνοντας.

Γιατί αυτό είναι που μου αρέσει πιο πολύ απ’όλα.  Η προετοιμασία του ταξιδιού … με εξιτάρει. Σαν ένα παιχνίδι χαμένου θησαυρού μου μοιάζει όπου πρέπει πάση θυσία να ανακαλύψω το μη προφανές, το άγνωστο εκείνο τοπίο που πολύ προσπαθούν να το κρατήσουν μακριά από τα μάτια του κόσμου  αόλο και κάποιο  ηλεκτρονικό αποτύπωμα θα έχουν αφήσει δεν μπορεί… 

Θέλω την γεύση εκείνη τη μοναδική  που αναδύεται από ένα συγκεκριμένο,χαμένο, κρυμμένο ταβερνάκι

Θέλω τον ήχο εκείνο από τη θάλασσα που μπερδεύεται με την τοπική ντοπιολαλιά

Θέλω να πάρω ένα ποδήλατο και να χαθώ στα λιθόστρωτα καλντερίμια

Θέλω να γνωρίσω τον άγνωστο καλλιτέχνη , εκείνο τον γέροντα πάνω στο χωριό

Για όλα τα παραπάνω θέλω και πολλά ακόμη , έπαψα να αγοράζω ταξιδιωτικούς οδηγούς. Χρόνια τώρα. Γιατί αυτό που πάνε να πασάρουν ως κρυμμένο θησαυρό έχει γίνει πια γνωστό τοις πάση και μετά όλοι κοκορεύονται  στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα λες και ανακάλυψαν την Αμερική. 

Το μόνο που δεν μπορώ να κάνω νοερά είναι να αποτυπώσω τα ευρήματα με το φακό.  Όλο αυτό το μη προφανές για το οποίο έχω σπαταλήσει ώρες ψάχνοντάς το,  θέλω απεγνωσμένα να το κλειδώσω μέσα σε μια  Nikon. Να αποτυπώσω τη στιγμή και να τη φέρω  πίσω μαζί μου.  Γι΄αυτό και πριν βγει η βαλίτσα από το σπίτι έχει ξανανοιχθεί τουλάχιστον δέκα φορές. Η μηχανή είναι μέσα; Η έξτρα μνήμες; Ο φορτιστής για τις μπαταρίες;

 Οι σημειώσεις του ταξιδιού και η φωτογραφική

 Τις πρώτες σου τις παραδίδω. Τις άλλες τις περιμένω.