Xαμένη Γεύση

Δεν θυμάμαι αν έχω ξαναγράψει ποστ με αυτόν τον τίτλο. Λογικό αφού ήμουν μακριά από τη μπλογκόσφαιρα τόσο καιρό….

Και δεν είναι μόνο το ξέφτισμα της μνήμης αλλά και μια σύγχυση. Ένας καταιγισμός ιδεών και συναισθημάτων, θέλω να τα γράψω και να τα πω όλα. Με μία πρόταση , με μια λέξη, σε ένα ποστ, σε ένα μπλογκ, σε αυτό το μπλογκ, σε πολλά….

Ψάχνω να βρω τον τίτλο και μου έρχονται στο μυαλό χιλιάδες. Με παιδεύει η πρώτη πρόταση, η πρώτη σκέψη . Αφήνω τα δάχτυλα να κυλήσουν στο πληκτρολόγιο και τότε μαγικά βρίσκουν τον ρυθμό τους. Το κείμενο παίρνει σάρκα και οστά, μερικά delete και undo,λίγη μορφοποίηση και μετά μια φωτό, ίσως και ένα τραγούδι για επένδυση, ένας στίχος , δικός μου , ξένος , τι σημασία έχει αρκεί να κολλάει. Αρκεί κάτι να λέει σε μένα, ένα άυλο εισιτήριο για να με πάει μακριά, σε εκείνο το ταξίδι που μου αρέσει αλλά μου κοστίζει τόσο…. όχι υλικά γιατί τα καλύτερα ταξίδια δεν χρειάζονται χρήματα, είναι ταξίδια του μυαλού και της ψυχής και σε πάνε πιο μακριά από τα άλλα. Μια που μιλάγαμε και για ταξίδια στο προηγούμενο ποστ…. Σε χρόνο μου κοστίζει. Που δεν έχω  και που έχω τόσο ανάγκη. Για να ρουφήξω λίγο ανμελα τις σελίδες  ενός βιβλίου  (βιβλίων μάλλον) που αγόρασα πριν μήνες. Για να δω μια θεατρική παράσταση ή να πάω σε μια συναυλία. Για να βοηθήσω εθελοντικά αυτούς που έχουν ανάγκη. Για να φτιάξω ένα νέο μπλογκ ,για να γράψω στο παλιό, για να …..

Οχι δεν θα πάω πουθενά φέτος, εδώ θα μείνω, εν μέσω μετακόμισης, ευκαιρία να παλέψω λίγο με τον χρόνο. Κάτι να του κλέψω και εγώ, όχι μόνο εκείνος. Λίγο χρόνο ζητάω για να βρω τις χαμένες γεύσεις που τόσο μου έχουν λείψει. Ενα βλέμμα κλεφτό από το παράθυρο.