“το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο”- Β΄ μέρος, η λύση του γρίφου…

Η ζωή παίζει παιχνίδια και βάζει η ίδια τους κανόνες, χωρίς να μας ρωτάει. Μας κάνει να αναρωτιόμαστε  για τις επιλογές μας, ήταν, δεν ήταν οι σωστές, μήπως τις κάναμε νωρίς, μήπως αργήσαμε, μήπως πιεστήκαμε, μήπως φοβηθήκαμε, μήπως , μήπως και τελειωμό δεν έχουν τα μήπως και τα αν.

 Και καλά κάνουν και δεν έχουν γιατί άμα όλα ήταν στρωτά και καλοσιδερωμένα ή ζωή δεν θα είχε γούστο. Βέβαια ίσως μερικές φορές το παρακάνει, ειδικά όταν αποδεικνύεται -συνήθως στο τέλος-ότι οι επιλογές δεν ήταν και οι καλύτερες, και  το βάρος τους είναι   δυσβάσταχτο.

 Τότε  δεν έχεις άλλο παρά να  ξεκινήσεις πάλι από την αρχή – αν δεν είναι αργά και έχεις το κουράγιο – ή…… ψάχνεις,  να βρείς ένα αποκούμπι, να εξισορροπήσεις  τα καλώς με τα κακώς κείμενα, κάτι για να πορευτείς εν  ηρεμία το υπόλοιπο της ζωής σου αλλά και πάλι…..

 « το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο»,

 Όχι μόνο για την Ελισάβετ Παπαντωνίου,την ηρωίδα του νέου βιβλίου της Πέρσας Κουμούτση, «Καφέ Κλεμέντε» αλλά για πολλούς από εμάς. Αυτή η φράση θα μπορούσε να χαρακτηρίζει και τη Περσεφόνη, την ηρωίδα του πρώτου της βιβλίου « Αλεξάνδρεια, στο δρόμο των ξένων», απ’όπου και το 2ο απόσπασμα του προηγούμενου ποστ.

Σας έχω ξαναπεί ότι μου αρέσουν τα βιβλία που έχουν κάτι να πουν και με τρόπο σαφή χωρίς πολλές φιοριτούρες και άλλα κόλπα εντυπωσιασμού. Φέτος είχα αρκετό χρόνο να διαβάσω βιβλία. Πολλά βιβλία, νομίζω περισσότερα από  ποτέ.

Τώρα που σας γράφω έχω τη βιβλιοθήκη απέναντί μου και κοιτάω τους τίτλους. Μερικοί απλώς δεν μου θυμίζουν απολύτως τίποτα. Ένα γενικό πλαίσιο ίσως και αυτό είναι όλο. Δεν είναι όλα τα βιβλία  ίδια όπως και δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες. Άλλες φορές έχουμε ανάγκη να διαβάσουμε κάτι ποιο βαθύ, άλλες κάτι απλά για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Στην Κρήτη μέσα σε όλα αυτά που μας έτυχαν είχα την ευκαιρία να διαβάσω και να απολαύσω πραγματικά τα δύο παραπάνω βιβλία.

Δύσκολες επιλογές ανθρώπων μέσα σε ένα περίπλοκο πολιτικό κλίμα, είτε στο Παρίσι την εποχή του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Αλεξάνδρεια και τα γεγονότα που ανάγκασαν πολλούς Αιγυπτιώτες να φύγουν και να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε αυτούς και η οικογένειά της μητέρας μου. Το μικρό μπακάλικο του παππού μου κατασχέθηκε όπως και το σπίτι που έμεναν. Άλλος δρόμος από την επιστροφή στην Ελλάδα δεν υπήρχε και αυτός δεν ήταν εύκολος. Και τα δύο αυτά βιβλία λοιπόν είχαν πολλά να μου πουν και να μου θυμίσουν. Αλλά και πάλι, είναι τόσο αληθινές και απέριττες οι περιγραφές, που σε βάζουν αμέσως στο κλίμα και στην αγωνία των πρωταγωνιστών ακόμα και αν δεν υπάρχουν οικογενειακές μνήμες να τις υποστηρίζουν.

Η πλοκή είναι ξεκάθαρη και δεν σε μπερδεύει.  Οι αναφορές στα ιστορικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής γίνονται ένα  σώμα με την ιστορία και τους ήρωες και δεν κουράζουν καθόλου. Αντιθέτως  σε βοηθούν να καταλάβεις τις επιλογές τους και να συμμετάσχεις στη δική τους αγωνία. Με άλλα λόγια παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά σου και αυτό είναι που με μάγεψε στα δύο βιβλία και ειδικά στο «Καφέ Κλεμέντε». Ταξίδι, ιστορία, προβληματισμός, έρωτας, αγωνία, πόνος, λύτρωση.

 Μια γοητευτική γυναίκα που υπήρξε διάσημη ηθοποιός  την εποχή του Μεσοπολέμου, αναπολεί το παρελθόν της , τα πρώτα της βήματα στην  Αλεξάνδρεια,  τη ταυτόχρονη γνωριμία της  με δύο άντρες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, την επιλογή που πήρε και τη στιγμάτισε για πάντα, το νοσταλγικό Παρίσι των θεαμάτων και της αναπόλησης.

 «Καφέ Κλεμέντε ….. Όπως εκείνο του πατέρα της ….Ενας μικρός και εξαιρετικά κομψός χώρος όπου κορυφωνόταν η νοσταλγία της για την αγαπημένη πατρίδα. Και κάθε φορά που καθόταν εκεί, οι αναμνήσεις έστηναν τρελό χορό….

Έστριψε στο επόμενο τετράγωνο δεξιά, και σε λίγα λεπτά βρέθηκε στο αγαπημένο της στέκι.»

 

………. η συνέχεια στα βιβλιοπωλεία…… και ένα μικρό δείγμα εδώ http://www.psychogios.net/book.asp?cid=22711

                                                                                              ——————–

 Πριν κλείσω αυτό το ποστ θα ήθελα να προσθέσω λίγα λόγια για τη συγγραφέα που είχα την τιμή και τη χαρά να γνωρίσω πριν λίγο καιρό από κοντά. Που να φανταζόμουν όταν ακόμα στο Λύκειο χανόμουν στη βιβλιοθήκη του θείου μου και διάβαζα τα έργα του νομπελίστα αιγύπτιου συγγραφέα Naguib Mahfuz, ότι μετά από χρόνια θα γνώριζα τη μεταφράστρια των έργων του.

Καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο Πέρσα μου και περιμένουμε και άλλο σύντομα!

“το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο”- α΄ μέρος

“…. Θεέ μου , πόσο εύκολα ξεκλειδώνει τελικά η μνήμη… Φτάνει να την αφήσεις να πάρει την πρώτη ανάσα, την πρώτη βαθιά πνοή, και τότε ξεπετάγεται σαν το τζίνι του παραμυθιού μέσα από το σφραγισμένο της μπουκάλι. Και η μνήμη δεν είναι παρά μια άλλη μορφή αλήθειας που πάντα ξεπετιέται ολόγυμνη μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, και αυτή συνήθως η τιμωρία τους για τις προσπάθειές τους να την απαλείψουν από το μυαλό και από τη συνείδησή τους.

Επικεντρώνει πάλι το βλέμμα της στο φιλντισένιο κουτί, το σκαλίζει νευρικά, σχεδόν απελπισμένα με τα δάχτυλά της μήπως βρει και κάτι άλλο, ίσως μια φωτογραφία του Αλέξανδρου. Δε θυμάται καθόλου τα χαρακτηριστικά του. Ανοίγει όλα τα χαρτιά, τους κιτρινισμένους φακέλους, μα δε βρίσκει τίποτε που να την οδηγεί σ’αυτόν. Μόνο κάποιες φωτογραφίες της και παλιοί λογαριασμοί από φημισμένα εστιατόρια της  Ευρώπης υπάρχουν εκεί μέσα.

Η ατελέσφορη αυτή αναζήτηση φουντώνει τη λαχτάρα-μάλλον τη περιέργειά της που είχε και αυτή μουδιάσει-, μαζί με την άρνησή της να κλείσει πάλι το κουτί και να τι καταχωνιάσει εκεί που βρισκόταν θαμμένο μέχρι πριν από λίγο, για πολλά χρόνια.

«Ο, τι μας πονά, δεν είναι απαραίτητο να το θυμόμαστε», ψέλλισε μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα-ή μήπως όχι;»

———–

 « Η απόφαση του Παναγιώτη την άφησε άφωνη. Δεν περίμενε ποτέ πως ένας άνθρωπος σαν αυτόν θα εγκατέλειπε την οικογένειά του για να υπηρετήσει τα ιδανικά του, Στη μνήμη της έτρεξε η αναπάντεχη συνάντηση στο σκοτεινό σοκάκι εκείνη τη ζεστή νύχτα του ραμαζανιού πριν από περίπου έξι χρόνια και ένα δάκρυ κύλησε αργά στο μάγουλό της. Η δύναμη που ασκούσε ακόμα η θύμησή του πάνω της, ήταν  μεγάλη και ακατάληπτη. Ποια δύναμη άραγε είναι αυτή που εξουσιάζει τις ψυχές μας με τόση αυθαιρεσία και μας κάνει αιώνιους υπόδουλους μια θύμησης ενός προσώπου, μιας εικόνας, μιας ιδέας ή ακόμα μιας πατρίδας; Πως είναι δυνατόν να τον σκέφτεται με τόση συγκίνηση μετά από έξι ολόκληρα χρόνια απουσίας;»

—————-

Η δύναμη της μνήμης είναι τεράστια ειδικά όταν αφορά ένα απωθημένο, κάτι που μας στιγμάτισε έντονα και δεν πρόλαβε να εκπληρωθεί. Πως να αποδράσει κανείς από ένα άρωμα, ένα άγγιγμα, ένα χρώμα που κάπου, κάποτε  κάποιος μας μετάγγισε με θέρμη;    Μήπως   γιατί  «  το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο» ;

————-

Θα νοιώσει ξανά τη ζεστασιά της αγκαλιάς του Αλέξανδρου;

Θα καταφέρει ο Παναγιώτης να φέρει την  κρυφή αγάπη του, στη δική του;

…….. συνεχίζεται……

“Σου γράφω πάλι από ανάγκη…”

 

ή ώρα πέντε το πρωί…” τραγουδάει ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Μα η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων, ώρα δεν γνωρίζει.

Είναι πρωί, είναι μεσημέρι, είναι χαράματα,

 είναι χειμώνας , είναι καλοκαίρι,

ο παραλήπτης γνωρίζει ή αγνοεί,

αυτό που έχει όμως σημασία είναι  η λύτρωση που φέρνει μια τέτοια εξομολόγηση. Για τον γράφοντα, γιατί ο παραλήπτης μπορεί και να μην θέλει μάθει.

Βρήκα λοιπόν πριν καιρό ένα άρθρο στο ΒΗΜΑ με τίτλο “Οταν ο έρωτας κρατάει χαρτί και μολύβι” και σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα που μου άρεσαν.

 

Ερνεστ Χέμινγκγουεϊ – Μαίρη Γουέλς

«Αγαπημένη μου, αυτό δεν είναι παρά μια υπενθύμιση του πόσο σ’ αγαπώ. Δειπνήσαμε εδώ με τα παιδιά, αν και δεν υπήρχε τίποτε αλκοολούχο για να ολοκληρωθεί η βραδιά. Ο Στίβι γράφει ένα γράμμα στην κοπέλα του στην Αμερική… Μου διαβάζει αποσπάσματα και εγώ είμαι ευτυχισμένος και γουργουρίζω σαν ένα γέρικο θηρίο της ζούγκλας επειδή σε αγαπάω και με αγαπάς… Γι’ αυτό να προσέχεις τον εαυτό σου για χάρη μου και για χάρη μας και μαζί θα δώσουμε την καλύτερη δνατή μάχη ­ ενάντια στην μοναξιά, στην γκαντεμιά, στον θάνατο, στην αδικία, στην τεμπελιά (τον παλιό αυτόν εχθρό μας), στα υποκατάστατα, στους φόβους και όλα τα άλλα ασήμαντα πράγματα ­ για χάρη του τρόπου που κάθεσαι με την πλάτη ίσια στο κρεβάτι και είσαι πιο αξιαγάπητη από κάθε προτομή που στόλισε ποτέ την πλώρη καραβιού ή έγειρε στο πλάι από το φύσημα του αγέρα ­ και για χάρη της καλοσύνης, της σταθερότητας, της αγάπης μας και των αγαπημένων μερόνυχτων που περάσαμε στο κρεβάτι…» (13 Σεπτεμβρίου 1944).

Πάμπλο Νερούντα – Ματίλντε Ουρούτια

«Αγαπημένη μου γυναίκα, υπέφερα όσο έγραφα αυτά τα σονέτα, μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη, η ευτυχία όμως που νιώθω τώρα που σ’ τα προσφέρω είναι τεράστια σαν μια σαβάνα. Οταν ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα, ήξερα πολύ καλά ότι πάνω στο σώμα των σονέτων οι ποιητές όλων των εποχών έχουν σμιλέψει ρυθμούς από ασήμι, κρύσταλλο ή μπαρούτι. Εγώ όμως ­ με μεγάλη ταπεινοφροσύνη ­ έφτιαξα τούτα εδώ τα σονέτα από ξύλο: τους έδωσα τον ήχο αυτής της στέρεης, αγνής ύλης και με αυτόν τον τρόπο πρέπει να φθάσουν στα αφτιά σου. Περπατώντας μέσα από δάση ή σε παραλίες, δίπλα σε κρυμμένες λίμνες, εσύ κι εγώ έχουμε κατά καιρούς μαζέψει κομμάτια από φλοιούς δένδρων, κομμάτια ξύλου που έχουν υποστεί τις μεταβολές του νερού και του καιρού. Πήρα αυτά τα μαλακά λείψανα και χρησιμοποίησα το τσεκούρι, τη ματσέτα και το σουγιά και έκοψα δεκατέσσερις σανίδες για το καθένα, για να χτίσω μικρά ξύλινα σπιτάκια, ώστε τα μάτια σου που λατρεύω και τους τραγουδάω να μπορέσουν να κατοικήσουν μέσα τους…» (Οκτώβριος 1959)

Πηνελόπη Δέλτα-Ιων Δραγούμης

«Μένω ακόμη ένα χρόνο, σου το έγραψα· αν με θέλεις ύστερα, αν δεν αλλάξεις, Ιων μου, αν θέλεις τότε, πάρε με… Και τώρα όμως αν με ήθελες δεν θα μπορούσα να σου πω πια όχι· τώρα δεν ξέρω πια τι θα πει τιμή και λόγος και όρκος· ξέρω πως στον κόσμο κάπου ζεις εσύ, πως μ’ αγαπάς ακόμη, πως εσύ μπορείς να γίνεις δικός μου όποταν σε φωνάξω. Ιων μου, δεν σε φωνάζω· μα αν με θελήσεις ποτέ, ξέρεις πού είμαι· σε περιμένω πάντα και σ’ αγαπώ σαν Μήδεια, είσαι το μόνο δίλημμα που ζει μέσα μου με φρικτή ένταση· τ’ άλλα όλα πέθαναν, η αγάπη σου τα σκότωσε! Μη με φοβηθείς· αγαπώ άγρια, μα αγαπώ με φοβερή tendresse το χλωμό παιδί που με φίλησε στο στόμα εκεί στα πεύκα. Ιων μου, θα πεις πως είμαι τρελή, και το ξέρω, μα όπως εκείνο το βράδυ, που πρώτη φορά με ξανάβλεπες, ύστερα από την πρώτη απόπειρα, ήσουν “τρελός για μένα”, έτσι κι εγώ είμαι τρελή για σένα… Και μεθώ και δεν ξέρω πια να λογαριάσω τι θα πει “τιμή” και “λόγος”. Ξέρω μόνο πως σ’ αγαπώ, τ’ ακούς, Ιων; σ’ αγαπώ άγρια και θέλω την αγκαλιά σου και το στόμα σου που φιλεί φρικτά, σε θέλω όλον, όλον, δικό μου για πάντα, και πονώ αλύπητα και ανυπόφορα, και μ’ έρχεται να φύγω απόψε, πριν από το γράμμα μου, να μη σου μιλήσω πια, να μη σου γράψω “σ’ αγαπώ”, μόνο να έλθω εκεί, να ορμήσω στο σπίτι σου, να χυθώ στο λαιμό σου, και χωρίς λέξη, να πνίξω την αναπνοή σου, φιλώντας σε στο στόμα, ως που να κλείσεις τα μάτια σου και να πέσει το κεφάλι σου στον ώμο μου, χλωμό και αποκαμωμένο, μισοπεθαμένο από συγκίνηση και πόνο και χαρά που σκοτώνει. Το ξέρω πως είμαι τρελή· μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει…»

Αγγελος Σικελιανός-Αννα Σικελιανού

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτου από το χώμα κι ολοένα μπλέχονται και σμίγουνε κι αναζητιώνται και τυλίγονται και πιάνονται κι ένας χυμός μονάχα ανηφορίζει βουίζοντας στις φλέβες μας κι ένας καημός ανοίγει αδιάκοπα σ’ αυτό το χωρισμό την αγκαλιά μας!

Α, πώς δουλεύει μέρα – νύχτα μέσα μου, στο σώμα μου όλο, από τα νύχια στην κορφή, αυτή η αδιάκοπη αναζήτηση του νου μου για το νου Σου, των ματιών μου για τα μάτια Σου, της πνοής μου για την πνοή Σου, των ριζών μου για τις ρίζες Σου. Ούτε δευτερόλεπτο δεν σταματά η αδιάκοπη, η ακοίμητη αίσθησή της. Και μήτ’ έχω μέσα μου άλλη αίσθηση ζωής! Να Σε ζητώ μ’ όλες τις ίνες μου όλες τις στιγμές, να κολυμπάω αντίστροφα στο ρέμα της απόστασης για να Σε ‘γγίξω. Αυτή είναι τώρα η φοβερή, η ακοίμητη, η απόλυτη ζωή μου. Και θα τη ζήσω, όσο που ρίζες, κλώνοι και κορμός θα γίνουν αιώνια Ενα κι η πνοή του Σύμπαντος στα φρένα μας μια μόνη Μουσική…» (2 Ιουλίου 1939, Αθήνα).

 

Πηγή : ΤΟ ΒΗΜΑ

Η λατρεία των εσπεριδοειδών και των μπαχαρικών

 στην οικογένειά μου ξεκίνησε πριν από πάρα πολλά χρόνια, η πρώτη στη Κρήτη και η δεύτερη στη Λήμνο και στην Αίγυπτο. Απ’οπου δηλαδή και οι δυο ρίζες μου. 

Στη Κρήτη όπως έχω ξαναπεί και μπορείτε να δείτε και φωτό στην σελίδα «Ο Πορτοκαλανθός μου», το χωριό μου είναι από τα πιο γνωστά και μεγάλα πορτοκαλοχώρια του Νομού Χανίων. Δε φαντάζεστε πόσο λυπάμαι που δεν θα κατέβω φέτος το Πάσχα για να ζαλιστώ λίγο από «τη μεθυστική μυρωδιά των ανθών». Απ’οπου κι αν κοιτάξεις βλέπεις πορτοκαλιές, από την Αγυά μέχρι τα Μεσκλά. Και όσο προχωράς τόσο το άρωμα γίνεται πιο έντονο. Καλλιεργούνται κυρίως τα ομφαλοφόρα , μεγάλα σε μέγεθος και με γλυκιά σάρκα. Αλλιώς, πορτοκάλια Μέρλιν. Δεν είναι τυχαίο που έχουν το όνομα του μάγου….

Παλαιότερα όμως εκτός από τα πορτοκάλια, στη περιοχή υπήρχαν πολλές κιτριές. Τώρα ελάχιστες. Ο προπάππος μου λοιπόν ο Νικόλας (βλ.φωτό), εκτός από τα πορτοκάλια, ασχολούνταν και με το κίτρο. Στις αρχές του 20ου αιώνα η παραγωγή κίτρου και η εξαγωγή του σε Αγγλία, Αμερική και Αίγυπτο ήταν στο φόρτε της.

Αφού μάζευαν λοιπόν τα κίτρα, τα έκοβαν στη μέση και τα έβαζαν σε μεγάλα ανοιχτά βαρέλια γεμάτα θαλασσινό νερό. Οι κιτρόκουπες έμεναν μέσα στην άλμη για ένα με δύο μήνες, εκτεθειμένες στον αέρα, κι ύστερα εξάγονταν στην Αίγυπτο στην Αγγλία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο παππούς απ’ότι έμαθα τα πήγαινε στην Αίγυπτο.

Όπως καταλαβαίνεται τα πορτοκαλάκια και γενικά όλα τα εσπεριδοειδή τα αγαπάμε ιδιαιτέρως στην οικογένειά μου. Θυμάμαι έναν άλλον θείο μου που μου εξηγούσε μικρή τις ποικιλίες και πως να ξεχωρίζω το καλό πορτοκάλι, να μου λέει να τα αγγίζω για λίγο «με κλειστά μάτια και να κοιτάω να είναι μαγληνά», δηλαδή απαλά στη αφή, με λεία επιφάνεια.

Είναι λοιπόν δυνατόν να μην τα χρησιμοποιούμε πολύ και στη μαγειρική;

Αν και έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια, μου κάνει εντύπωση που το πόστ που είναι πρώτο σε αναγνωσιμότητα είναι αυτό της Πορτοκαλόπιτας της Donas Dulci. Ούτε και εγώ ξέρω πως ξεκίνησα να μιλάω για τις διάφορες ποικιλίες και μετά εξελίχθηκε στην πρώτη παραμυθοσυνταγή. Και από τότε….

Πορτοκαλάκι μπόλικο και γλυκό λοιπόν, και στις «Πλεξίδες της αγαπώς», και στο απλό παραδοσιακό κέικ πορτοκάλι  και στο……. Σιγά μην αποκαλύψω μια άλλη παραμυθοσυνταγή! Βάλτε βιταμίνη C στη καθημερινότητά σας λοιπόν κάνει καλό!

 

 

 

Αν πάμε τώρα στην πλευρά της Αιγύπτου, μαγείρεμα χωρίς μπαχαρικά  απλά δεν υπάρχει ! Πιπέρια σε όλα τα χρώματα και αρώματα, χουσμπάρα (ή αλλιώς κόλιανδρο), κύμινο, γαρύφαλλο και μπόλικη κανέλα.  

Το αγαπημένο μου αιγυπτιακό φαγητό (εκτός από τα φαλάφελ και τις ταμίες) το οποίο έχω χρόνια να φάω, είναι η μουλουχία. Ακούγεται περίεργο το ξέρω , όμως πρόκειται για μια πεντανόστιμη ας πούμε χορτόσουπα με ζωμό από ουέζα (αλλιώς χήνα) αλλά επειδή λίγο δύσκολο να τη βρούμε εδώ και το κοτοπουλάκι μια χαρά μας πέφτει. Η μουλουχία είναι ένα χόρτο, που παλιά το έβρισκα στη λαϊκή και το οποίο ο παππούς ο Παύλος αφού το καθάριζε το περνούσε από το μύλο του κρέατος. Μετά το έδινε στη γιαγιά Ευρυδίκη να ετοιμάσει τη σουπίτσα. Έπαιρνε το ζωμό από το κοτόπουλο και έριχνε μέσα τη μουλουχία να βράσει. Εν τω μεταξύ ετοίμαζε τη τααλέεια, δηλαδή μπόλικο σκόρδο πολτοποιημένο, πιπέρι και κόλιανδρο, καβουρντισμένα με λίγο φρέσκο βούτυρο στο τηγάνι. Έριχνε μετά τη τααλέεια στη σούπα, ανκάτεμα, μια βράση ακόμα και  κατευθείαν στο πιάτο. Λίγο λεμονάκι και αραβικά πιτάκια από δίπλα. Δυνατή γεύση για λίγους!

Oπότε ,το να  χρησιμοποιώ και να  συνδυάζω τα εσπεριδοιειδή με τα μπαχάρια , είναι αναπόφευκτο για μένα, αλλιώς σαν κάτι να μου λείπει.  

 

Μάτια μου

Αγαπώ  το καθαρό βλέμμα, το ζεστό βλέμμα που  μιλά κατευθείαν στη ψυχή . Που λέει όσα χρειάζεται, μα φανερώνει τα πάντα.

Με αφορμή  το βιβλίο  ”Μάτια μου” της Μαρίας Τζιρίτα, που διαβάζω αυτές τις μέρες και  επειδή το δώρο της όρασης δεν το απολαμβάνουν όλοι, σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, καθώς και μερικά αγαπημένα τραγούδια!

 ”Eκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα.

“Ο ουρανός έχει πάρει ένα χρώμα πορτοκαλί προς το ρόδινο.Ο ήλιος γέρνει αργά προς το νησί απέναντι και είναι τεράστιος σαν πύρινος δίσκος. Η θάλασσα έχει άπνοια. Από την άλλη μεριά, ο ουρανός είναι σκούρος, σχεδόν γκρί, αλλά εδώ μπροστά όσο πάει γίνεται πιο πορφυρός. Δεν έχει σύννεφα σήμερα. Κρίμα. Ο ουρανός είναι σαν τη ζωή μας : Πρέπει να υπάρχουν τόσα σύννεφα, όσα χρειάζονται για ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.»

“Πόσο ωραία τα περιγράφεις, Λουκά! Θα έπρεπε να γράφεις βιβλία!»

“Είδες πόσο καλό μου έχεις κάνει; Διαβάζω σε σένα και μαθαίνω κι εγώ! Από εκεί τα ξεσηκώνω, μη νομίζεις!»

” Εσύ τα λες πιο ωραία κι από τα βιβλία που μου διαβάζεις, αλήθεια!»

” Να, βούτηξε ο ήλιος πίσω από το νησί! Τώρα αλλάζει το χρώμα, πάει προς το μοβ. Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ…»

” Το βλέπω Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου.»

————————————————-

 Μάτια φεγγάρια

Μάτια που αφήνουν

ανεξίτηλα σημάδια

Μάτια βεγγαλικά

Μάτια θαλασσινά

Μάτια που δεν είναι ποτέ ψεύτες

Μάτια της ψυχής καθρέφτες.

Στη ποίηση, στο τραγούδι, στη τέχνη, τα συναντάμε παντού.
Μάτια μικρά, Μάτια μεγάλα, Μάτια μπλέ, , Μάτια καστανά, Μάτια πράσινα

Μάτια μου και Ματάκια μου

Όπως λέμε «αγάπη μου».

Αφιερωμένο στα μάτια που αγαπάτε

Και στα ματάκια τους  τα γαλαζοπράσινα που λατρεύω  τόσο ν’ αγαπώ!

(τα ματάκια του μπαμπά της, τα μαλλάκια του μπαμπάς της και όλα τα υπόλοιπα από εμένα και τα jumbo bebe!)

 

Στίχοι: Μέθυσος
Μουσική: Μέθυσος
Πρώτη εκτέλεση: Stavento

Μάτια μου όμορφα μη ρίχνετε ψιχάλες
είναι μικρή η ζωή και οι χαρές δεν είναι πολλές
πήρε ο χρόνος μαύρη κλωστή κεντάει
αυτόν τον δύσκολο τον κόσμο με μαύρες στιγμές

Λίγα τα όμορφα λίγα τα μαγεμένα
τις πίκρες ξέχασε ψάξε βρες τα και δες
πως πάνω απ’ όλα μονάχα μετράει
να μου χαμογελάς καθώς περνάει το χθες

Στα όμορφα μάτια σου το γκρίζο μην το βάζεις
δεν σου ταιριάζει σου λέω δεν είναι καλό
το φως σου αγάπη μου μην θες να το σκιάζεις
με παραμύθια που ‘χουν τέλος κακό

Κοίτα ματάκια μου τον ήλιο που ξυπνάει
κι ανάσα δίνει στου κόσμου αυτού τα νεκρά
σε τούτη την ζωή που μας κακογερνάει
σκούπισε τα μάτια σου και κοίτα ψηλά

Μάτια λουσμένα με του ουρανού το χρώμα
τα γκρίζα σύννεφα διώξτε μακριά
διώξε μαζί κι όλα τα πικραμένα
που σου ματώνουν τόσο καιρό την καρδιά

Μάτια μου όμορφα μάτια μου μαγεμένα
που από τα βλέφαρα σου κρέμομαι σαν φύλλο ξερό
μην μου τα κλείσεις γιατί μπορεί να πέσω
και να με σύρει ο άνεμος στης μοναξιάς το κενό.

Oι τσακισμένες μου σελίδες -Jacques Prevert

Λατρεύω εκείνο το κλικ

που γίνεται ξαφνικά

και σου θυμίζει πράγματα αγαπημένα και ξεχασμένα

χρώματα και αρώματα

παλιά γράμματα ερωτικά που τα έχεις σχεδόν αποστηθίσει.

Και έρχεται ένα κλικ για να ξεκιτρινίσουν οι σελίδες και όλα να ζωντανέψουν πάλι.

Γιατί κάποια πράγματα αγαπημένα

μπορεί να είναι κλειδωμένα από τον χρόνο

αλλά ποτέ ξεχασμένα.

Κάπως έτσι ένα Σάββατο βράδυ έγινε ένα κλικ

και πήγα πήγα πίσω πολύ σε ένα ανέμελο καλοκαίρι στα Χανιά, κάπου μέσα Λυκείου, τότε που ανακάλυψα τον Jacques Prevert. Ποιος να το έλεγε οτι οι σελίδες από εκείνη τη πρώτη συλλογή , τη χιλιοσημειωμένη, θα έχαναν και τα τελευταία κενά πεδία τους μερικά χρόνια αργότερα στο πανεπιστήμιο.

Αρνιόμουν πεισματικά να τον μελετήσω σε ένα καινούριο κολλαριστό βιβλίο. Ηθελα το παλιό μου, με τα αγγίγματα του τότε. Κάθε σημείωση και μια ανάμνηση, μια ανάσα. Μια τσακισμένη σελίδα στη ζωή. Μια στιγμή της ζωής.

Για αυτό αποφεύγω να δανείζω αγαπημένα βιβλία μου. Οι τσακισμένες μου σελίδες είναι για πολύ λίγους…μόνο για αυτούς που μου έχουν χαρίσει ένα αντίστοιχο κομμάτι τους.Οι στιγμές τους στιγμές μου και στιγμές μου στιγμές τους.

 

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΡΟΜΠΟΤ

Ένας άντρας γράφει στη γραφομηχανή ένα γράμμα ερωτικό και
η μηχανή απαντά στον άντρα και με το χέρι και στη
θέση της παραλήπτριας
Είναι τόσο τελειοποιημένη η μηχανή
η μηχανή που πλένει τα τσεκ και τα ερωτικά γράμματα
Και ο άντρας άνετα εγκατεστημένος στη μηχανή όπου μένει διαβάζει στη
διαβαζομηχανή του την απάντησή της γραφομηχανής του
Και στην ονειρομηχανή του με την αριθμομηχανή του αγοράζει μια
ερωτομηχανή
Και στη μηχανή για να πραγματοποιεί τα όνειρά του κάνει έρωτα στη
γραφομηχανή στην ερωτομηχανή
Και η μηχανή τον απατά με ένα μαραφέτι
ένα μαραφέτι να πεθαίνεις στα γέλια.

 ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΦΥΛΛΑ

Ω! πόσο θα ήθελα να θυμάσαι
Τις ευτυχισμένες μέρες που ήμαστε φίλοι.
Εκείνο τον καιρό η ζωή ήταν πιο ωραία,
Και ο ήλιος πιο καύτός από το σημερινό.
Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι.
Βλέπεις, δεν ξέχασα…
Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι,
Οι αναμνήσεις και οι νοσταλγίες επίσης
Και ο βοριάς τα παρασύρει
Στη κρύα νύχτα της λησμονιάς.
Βλέπεις, δεν ξέχασα
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες.

Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει.
Εσύ, μ’ αγαπούσες και σ’ αγαπούσα
Και ζούσαμε μαζί οι δυο μας,
Εσύ που μ’αγαπούσες, εγώ που σ’αγαπούσα.
Μα η ζωή χωρίζει εκείνους που αγαπιούνται,
Σιγά-σιγά, χωρίς να κάνει θόρυβο
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
Τα βήματα των χωρισμένων εραστών.

Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι,
Οι αναμνήσεις και οι νοσταλγίες επίσης
Μα η αγάπη μου σιωπηλή και πιστή
Χαμογελά πάντα και ευχαριστεί τη ζωή.
Σ’αγαπούσα τόσο, ήσουνα τόσο όμορφη.
Πως θέλεις να σε ξεχάσω;
Εκείνο τον καιρό, η ζωή ήταν πιο ωραία
Και ο ήλιος πιο καυτός από το σημερινό.
Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη
Μα δεν έχω ανάγκη τις νοσταλγίες
Και το τραγούδι που τραγουδούσες,
Πάντα πάντα θα το ακούω!

Μαντινάδες vs Fortune Cookies?

Θα μου πείτε τι σχέση έχει το ένα με το άλλο και όμως..Το Σάββατο τα χαράματα περιμένοντας το επόμενο τάισμα στο καναπέ γιατί ο ύπνος δε με έπαιρνε, άρχισα να (ξανά)ξεφυλλίζω δυο αγαπημένα βιβλία παραδοσιακών συνταγών. Ενεκα εορτών να πάρουμε και καμιά ιδέα! Είχα από τη μια λοιπόν το « Κρητική παραδοσιακή κουζίνα « της Μαρίας και του Νίκου Ψυλλάκη και από την άλλη το « Γεύσεις Μάνης» της Κατερίνας Εξαρχουλέα-Γεωργιλέα. Αγαπημένα και τα δυο γιατί δεν παρουσιάζουν απλά μια συνταγή αλλά και τα λαογραφικά στοιχεία που κρύβονται μέσα της. Αφού λοιπόν συνειδητοποίησα ότι και οι δυο κουζίνες έχουν πάρα πολλά κοινά, έφτασα στη σελίδα 407 της Κρητικής Κουζίνας και βρήκα το επόμενο θέμα για ποστ!

Ψάχνωντας λοιπόν βρήκα ότι στον 14ο αιώνα, στη μακρινή Κίνα ο επαναστάτης Chu Yuan Chang προσπάθησε να ρίξει τη κυβέρνηση των Μογγόλων διανέμοντας κρυφές επιστολές μέσα σε mooncakes.Από εκεί ξεκίνησε σιγά σιγά και η παράδοση των fortune cookies, σίγουρα όχι με επαναστατικά μηνύματα μέσα, αλλά με παροιμίες, γνωμικά και τυχερούς αριθμούς που υποτίθεται κάτι έχουν να πουν σε όποιον τα ανοίξει.

Στη Κρήσσα γη όμως βρήκαμε ένα πρωτότυπο τρόπο να συνδυάσουμε το «γλυκό» με τα του ωφέλιμου!

Ένας λαός που εκφράζεται με τη μαντινάδα, δε μπορούσε παρά να βρει τρόπο να περάσει το δεκαπεντασύλλαβο σε όλες τις εκδηλώσεις του βίου του. Έτσι δημιουργήθηκε η παράδοση με τα ζαχαρωτά που περιέχουν μαντινάδες.
Σε μικρά παραλληλόγραμμα χαρτάκια τύπωναν μαντινάδες, ύστερα τύλιγαν το χαρτί μέχρι να γίνει πολύ λεπτό και έβαζαν γύρω από αυτό μια πάστα ζαχαρωτού φτιαγμένη από ένα ειδικό κόμμι το δραγάντε. Το ανακάτευαν με άχνη ζάχαρη και το χρωμάτιζαν με φυτικά χρώματα. Το έκοβαν σε μικρά κομμάτια όσο έφτανε για να γίνει ένα χοντρό δαχτυλίδι γύρω από τη μαντινάδα.
Αυτές οι μαντινάδες ήταν περιζήτητες στα πανηγύρια.

 

 

Κανείς δε γνώριζε ποια μαντινάδα θα του τύχαινε και από το περιεχόμενό της (ερωτική, χαρούμενη κλπ) οι νεαροί και οι κοπελιές έβγαζαν τα συμπεράσματά τους.

Μια που πλησιάζουν μέρες εορτών, είπα να σας στείλω ευχές με ένα πρωτότυπο τρόπο. Διαλέχτε λοιπόν τη δική σας ζαχαρωτή μαντινάδα:

«Σ όποιο ποτάμι της ζωής σκεφτείς να κολυμπήσεις
Θάλασσα κάνω τη καρδιά για να με συναντήσεις»

« Το γιασεμί το κλάδεψα κι άφησα ένα κλώνο
Μα΄χε καρδιά μου υπομονή ακόμη ένα χρόνο»

«Δε τοχω εγώ για το φιλί , πετώ το και τ’αέρα
Μα τόχω πως γλυκαίνεσαι , και θες το κάθε μέρα»
«Δυο χιλιάδες και εννιά
Χαρές θέλω να ρθούνε
Όλους τσ’ανθρώπους π’αγαπώ
Να τους επισκφθούνε»

Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΡΧΕΤΑΙ
ΧΑΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΚΑΙ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΛΙΓΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ
ΝΑ ΣAΣ ΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ!

Χρόνια σας πολλά με υγεία , αγάπη και χαρά!!

υγ. Μωροπατουσοευχές σε επόμενο ποστ! Είπαμε αφρατεύουμε!

Bρεγμένο φεγγάρι

-Φοβάσαι;
-Για αύριο φοβάμαι. Τώρα που είμαι μαζί σου όχι.
-Είμαστε μόνοι μας στο τώρα και δε φοβόμαστε. Παράξενο δεν είναι;
-Αύριο όμως;
-Αύριο. Άγνωστο, ελπίδα, έκπληξη, συνέχεια, επόμενη μέρα, καινούριος ήλιος, ερωτηματικό, συνέπεια του σήμερα….
- Αύριο θα είσαι η συνέπειά μου, της είπε και χαμογέλασε.
-Και η δική μου. Είμαι στ’αλήθεια ευτυχισμένη που σε συνάντησα, ευτυχισμένη μετά από πολύ καιρό.
-Κι εγώ.
Χωρίς να το καταλάβουν, τα χέρια και τα μάτια τους έσμιξαν. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει πυκνό, μα ανάμεσά τους κυκλοφορούσε αθέατο φως. Δυο ψυχές τόσο κοντά, και τόσο μακριά, ζητούσαν λόγο να υπάρξουν μέσα από μια ματιά, από ένα άγγιγμα και ένα ταίριασμα τυχαίο. Οι σταγόνες της βροχής έγιναν πολλές. Τα ενωμένα χέρια χώρισαν και υψώθηκαν στον ουρανό για να πιάσουν όσο πιο πολλές μπορούσαν πριν πέσουν στα βότσαλα και χαθούν.
-Πάμε στη ταβέρνα ; τη ρώτησε.
-Όχι. Θέλω να βραχώ. Από παιδί ήθελα να περπατήσω στη βροχή, αλλά ποτέ δε τόλμησα. Πάντα πρόσεχα τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου. Αλήθεια, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τη βροχή;Απόψε έχω ανάγκη να κάνω κάτι ακραίο, μια πράξη ανεξάρτητη, μόνη, ελεύθερη και παράλογη, μια πράξη χωρίς λόγο, μια πράξη ολότελα δική μου.
[...]
Σε μερικά λεπτά το νερό είχε περάσει ως μέσα στη καρδιά τους και ξέπλενε και γέμιζα τα κενά με διαφανή υγρή αλήθεια. Η θάλασσα, λίμνη ακίνητη σαν λίμνη, δεχόταν τη θεϊκή σπατάλη στωικά και ξεχείλιζε κι ανέβαινε έρποντας για να κλέψει μερικά βότσαλα και να τα κρύψει βαθιά της.
[...]
Το νερό έπεφτε δυνατά χωρίς να ξεχωρίζει σε σταγόνες. Δεν μπορούσαν να ανοίξουν τα μάτια. Δεν έβλεπαν μπροστά τους. Ο Στέφανος την έψαξε κάνοντας τα χέρια του προφυλακτήρα κάτω από τα μάτια. Της έπιασε το χέρι καθώς εκείνη έτρεχε πάνω κάτω στα κύματα. Τα μάτια της έλαμπαν σαν σκούρα διαμάντια και μια αύρα φωτεινή διέγραφε το σχήμα της μες τη νύχτα. Την τράβηξε πάνω του, την αγκάλιασε από τη μέση, κι εκείνη τύλιξε τα χέρια της στο λαιμό του σαν ναυαγός. Το φιλί ήταν βρεγμένο και ατελείωτο σαν την ελευθερία, την αλήθεια και το ταίριασμα της βροχής. Λύγισαν στην άμμο και στάθηκαν στα γόνατα. Το νερό κυλούσε ανάμεσά τους και τους ένωνε και τους παρέσυρε στο ίδιο εσωτερικό ποτάμι του άγνωστου κόσμου που άθελά τους είχαν ανακαλύψει. Η χώρα του δικού τους φιλιού ήταν ζεστή, ορμητική και επιτακτική. Τα φιλιά μετρούσαν στιγμές και χρόνια πολλά, πιο πολλά απ’όσο είχαν ζήσει πριν συναντηθούν στον αέρα και καταλήξουν γονατισμένοι στη γή.
Η βροχή σταμάτησε απότομα. Νικημένη, έκανε έκτακτη οπισθοχώρηση για να μετρήσει τις απώλειες σε κυβικά ωκεανού. Τα σύννεφα άρχισαν να τρέχουν άτακτα εδώ κι εκεί τρομαγμένα από ένα βρεγμένο φεγγάρι. Το φιλί στέγνωσε, μα δε τέλειωσε. Συνέχισε να ανθίζει κι να γεμίζει το χώρο με λουλούδια ανοιξιάτικά, ποτισμένα , προκλητικά.

——————–
Από τις καλοκαιρινές μου αναγνώσεις, διάλεξα ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίνας Πετροπούλου « Ενα πρωινό». Διάλεξα μια δική της έκφραση ως τίτλο αυτού του ποστ. Δεν ξέρω μου άρεσε, μου ταίριαζε πιο πολύ….. Δεν αντιγράφω τη περίληψη της ιστορίας από το οπισθόφυλλο…

Το πριν και το μετά στα βιβλιοπωλεία!

Καλή σας εβδομάδα!

” Yγρός Χρόνος” – ” Maybe”

  

Aπό εκεί που δεν το περιμένεις καταφθάνει. Το ξεκλείδωμα. Κουτάκια του μυαλού που ανοίγουν και βγαίνουν τα κομμάτια σου. Μπαίνουν κομμάτια άλλων. Ένα δούναι και λαβείν απρόσμενο.Το κομμάτι του puzzle που λείπει εκείνη τη στιγμή. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Εσύ ξέρεις καλά, μαντεύεις  τι υπάρχει μέσα αλλά ότι σε φοβίζει δεν το αφήνεις να ξεμυτίσει. Δεν το προφέρεις καν. Μήπως γίνει η αλήθεια σου. Αν τ’ακούσεις όμως από άλλους; Αν το διαβάσεις; Αν αν….. αυτά τα αν που βασανίζουν και μέχρι να τα αποδεχθείς έτσι θα’ναι.

Η αίθουσα είναι μικρή αλλά πολύ ζεστή. Ξύλο παντού, ξύλινα δοκάρια στο ταβάνι, μπορντό κουρτίνες, ένα μαύρο πιάνο με ουρά αριστερά. Ήρθα νωρίς και κάθομαι στη 2^η σειρά. Περιμένω τη φίλη μου να έρθει. Μπροστά μου κάθεται η κα Λαμπαδαρίου-Πόθου, ακριβώς δίπλα η κα Λίτσα Ψαραύτη. Όλα μου φαίνονται «σαν» ψέμα. (η συνέχεια του προηγούμενου ποστ θα περιμένει). Βουλιάζω στη καρέκλα μου.

Η Ελένη αγχωμένη αλλά πάντα χαμογελαστή σκορπά την αύρα της στο χώρο.

Είμαι στον Εκδοτικό οίκο Άγκυρα στη παρουσίαση των βιβλίων της Ελένης Γκίκα «Υγρός χρόνος» και του Χρήστου Παπαμιχάλη «Maybe». Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω .Κλεφτές ματιές εδώ και εκεί. Σκόρπιες και ρευστές που μου μοιάζουν τόσο αληθινές. Τα κουτάκια έχουν αρχίσει να ανοίγουν αλλά  εγώ ακόμα δεν έχω πάρει χαμπάρι για το τι με περιμένει.

Για το έργο της Ελένης Γκίκα δεν μπορώ , δεν τολμώ να γράψω κάτι γιατί θα είναι πραγματικά λίγο και μικρό. Για δυνατούς λύτες λέει κάποιος καλεσμένος, θέλει παίδεμα , τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Λόγος βαθειά ποιητικός, τονίζει η κα Λαμπαδαρίου. Το ένα βιβλίο μοιάζει να είναι συνέχεια του άλλου, αναφέρει η κα Ψαραύτη. Ο συγγραφέας ψάχνει, αναζητά, το εκφράζει με διάφορους τρόπους αλλά το αίνιγμα που τον απασχολεί είναι ένα απαντά η Ελένη.

Ακολουθεί η ανάγνωση αποσπασμάτων και από τα δύο βιβλία από τη Ντανιέλα Κράλλη. Τα κουτάκια  ανοίγουν κι άλλο.

 Στο οπισθόφυλλο  η Ελένη Γκίκα γράφει: «ένα  βιβλίο για τον φόβο και τις επιδιώξεις, για την επιθυμία και τις ενοχές, για τον έρωτα που καταστρέφει και την αγάπη που σώζει, για τον θάνατο που είναι και ο μεγάλος ερωτικός, για τα βιβλία που κρατούν τα κλειδιά και λύνουν το αίνιγμα.»

 Εγώ διαλέγω:

 «Χρόνια κόμπαζα πως δεν υπήρχε εικόνα, τρέλα που να μην γνωρίζω. Ονειρευόμουν σταυροφορίες, ταξίδια εξερευνητών που χάνονται τα ίχνη τους, δημοκρατίες έξω από την ιστορία, θρησκευτικούς πολέμους που καταπνίγηκαν πριν ξεσπάσουν, επαναστάσεις ηθών, μετακινήσεις ηπείρων και φυλών: σ’όλα τα μάγια πίστευα.

Και τώρα το  μόνο που ονειρεύομαι είναι ο ανοιχτός ωκεανός. Ψάρι να γίνω, δελφίνι. Φάλαινα.Φύκι, κοράλλι στα βαθιά, όστρακο,τίποτα.

Ο Κανένας.

Να γίνω επιτέλους ότι υπόγραφα στο λεύκωμα. Να επαληθευτεί και η εφηβεία»  Ελένη Γκίκα, «Υγρός Χρόνος» σ. 57

Ακολουθεί η παρουσίαση του Χρήστου Παπαμιχάλη. Του Χρήστου που είναι το πρώτο του βιβλίου και δεν θέλει να πει κάτι παραπάνω για τον εαυτό του. Έχει ξεδιπλώσει τα κομμάτια στο βιβλίο και  τα υπόλοιπα μας τα χαρίζει απλόχερα μέσα από τα τραγούδια που διαλέγει στον Μελωδία FM 99,2.

Από το οπισθόφυλλο:

 « Ψάχνω, ρε γαμώτο, μια ζωή ψάχνω, μια εικόνα.. Μια εικόνα να μας θυμηθώ και τους  5 πραγματικά  ευτυχισμένους. ¨Όλες οι στιγμές, όμως, μου καταλήγουν σε κλάσματα.Ευτυχία των 3/5, των 2/5, του 1/5 …. Αυτό δεν ήταν οικογένεια. ¨Όλη η ζωή μας κλάσματα!

Και αυτό το τραγούδι πια, από το πρωί μου έχει κολλήσει.

«Γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια»

Γιατί, υπάρχουν κι άλλα που δεν γίνονται , δηλαδή;»

 Εγώ διαλέγω:

 « – Εμένα δεν μ’αγάπησε κανένας.

Κανένας μ’ακούς;

Κοίτα με όταν σου μιλάω.

-Τι ζητάς πάλι; Η ζωή έφυγε.Διορθώσεις δεν γίνονται. Τι κοιτάς τώρα να τη μαντάρεις; Τι είναι η ζωή Μαριώ μου; Άντε, έτσι μου’ρθε τώρα και τα επιδιορθώνω όλα. Δεν έχει στρίφωμα.Τσίμα-τσίμα το έχουν το ύφασμα. Τσιγκούνηδες!» , Χρήστος Παπαμιχάλης, «Μaybe» σ.75

 Σειρά έχουν οι φίλοι του Χρήστου. Να ερμηνεύσουν με κομμάτια που διάλεξε ο ίδιος τα δικά του κομμάτια. Χωρίς μικρόφωνο. Η ξύλινη αίθουσα ζεσταίνεται κι άλλο. Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γιάννης Χαρούλης, ο Απόστολος Ρίζος, ο Νίκος Ζούδιαρης και ο Θέμης Καραμουρατίδης είναι μπροστά μας. Δίπλα μας. Η μελωδία μέσα μας.

Αισθάνομαι να ταξιδεύω σε χρόνο υγρό. Όλα είναι ρευστά. Τα πρέπει και τα θέλω μου. Αυτά που έχω πει και αυτά που φοβόμουν να ομολογήσω. Τα κουτάκια μου διάπλατα ανοιχτά. Τα βλέφαρα βαριά κλείνουν και προσπαθούν  να συγκρατήσουν ένα δάκρυ. Μάταια. Η αίθουσα δεν με χωρά. Θέλω να φύγω και να μείνω ταυτόχρονα.

Χαιρετώ την Ελένη και το Χρήστο. Δίνω στον καθένα να μου υπογράψει το βιβλίο του. Δεν θέλω στη πρώτη σελίδα. Δυο πολύ γλυκές αφιερώσεις κάπου στη μέση. Ένας μικρός θησαυρός που θα αναζητώ όταν φτάνω σε εκείνες τις σελίδες. Μια έκπληξη αν το βιβλίο μου πάει σε άλλα χέρια.

 Ήταν πραγματικά μια υπέροχη βραδιά.

 Ελένη , Χρήστο,  καλοτάξιδα και τα δυο. Σίγουρα πράγματα  όχι «maybe».

 …………………….

  Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο. Καλό σας Σ/Κ!! 

Tαξίδια με άρωμα πορτοκάλι

 

Tαξιδεύει συνέχεια  σε  χώρο και χρόνο. Μας παίρνει μαζί του και μας ανοίγει την ψυχή του. Για όσους και όσες έχουν είδη διαβάσει κείμενά του, ξέρουν τι εννοώ. Ο λόγος για τον Πορτοκαλένιο, έναν πολύ καλό φίλο και συνταξιδιώτη. Την Κυριακή που μας πέρασε η κα Ελένη Γκίκα παρουσίασε το blog του στο Εθνος μέσα από ένα κατά δικό του κείμενο. Το πιο « ταξιδιάρικο ερωτικό και ευαίσθητο παιδί», μας κερνά ένα κομμάτι από τον εαυτό του: 

«Αναιρώ το επώνυμό μου, χωρίς να χάνει το γνήσιο και την αυθεντικότητα η νέα μου υπογραφή, και δημιουργώ το Get a life στη διεύθυνση www.vasilis67. wordpress.com. Αφήνω την αστυνομική μου ταυτότητα έξω και μαζί αποχωρίζομαι όλα αυτά που με κάνουν να συμβιβάζομαι, να εκνευρίζομαι και να υποχωρώ. Λέω πάρε ζωή πρώτα στον εαυτό μου, ξεκινώ και γίνομαι γνωστός στην μπλογκογειτονιά με τον κωδικό vasilis. Την ίδια ώρα παίρνω αγκαζέ και ερωτεύομαι ξανά τη ζωή, την πηγαίνω στα μπαράκια χορεύοντας μάγουλο με μάγουλο μαζί της μπλουζ με μουσικές από τα πιο ρομαντικά της χρόνια.

Τη συναντώ κρυφά τις νύχτες, στην πιο ανιδιοτελή, στην πιο αγνή της μορφή. Θα με βρεις να συχνάζω στα καμπαρέ του Παρισιού, στους πύργους της Μάνης, στο κανάλι του Σουέζ, στα φτηνά μοτέλ του Πειραιά και στα πορτοκαλοχώρια της Κρήτης.

Να γυρεύω τις πορτοκαλένιες νεράιδες του παραμυθιού μου ανάμεσα στο φεγγάρι και στη θάλασσα και κάποια πρωινά Μαγιού στο Φραγκοκάστελλο. Θα δεις να με παίρνουν αεροπλάνα, καράβια και τρένα κι εγώ να τους φεύγω από τα παράθυρα και τις κουπαστές. Τις μέρες γράφω νουβέλες και τις νύχτες στίχους ερωτικούς. Με τον καιρό ξαναγεννήθηκα. Απέκτησα χρώμα, άρωμα, σχήμα και χαρακτήρα. Κάποιοι φίλοι με βάφτισαν πορτοκάλι κι έτσι πορτοκάλι έμεινα και μάλιστα μισό, για να χω λόγο να διεκδικώ συνέχεια. Το άλλο μου μισό. Δεν νοείται έρωτας ξέρεις χωρίς διεκδίκηση. Κερνώ στον πύργο μου τους επισκέπτες φρεσκοστυμμένο χυμό και γλυκιά πορτοκαλόπιτα και επικοινωνώ στους σχολιασμούς των κειμένων και στο μέιλ. Μαγειρεύω με τις λέξεις.»

 Αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο  θα το βρείτε εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11619&tag=8757

Αν πάλι θέλετε να γευθείτε τα δικά του μαγειρέματα κάντε μια στάση εδώ.

Καλό σας ταξίδι!