Και να που ήρθε ο καιρός να γυρίσω και εγώ στη δουλειά μου μετά από 10 μήνες, πως πέρασε ο καιρός….
Σε 2 εβδομάδες το μικρό μας γίνεται ενός και δεν το πιστεύω!
Στην ίδια δουλειά, αλλά σε νέο γραφείο, πιο άνετο, με νέο αντικείμενο πράγμα που λειτούργησε θετικά στην επιστροφή μου . Με έπιασε λοιπόν μια διακοσμητική μανία που δεν μπορώ να σας τη περιγράψω!
Εκεί λοιπόν που κοιτούσα τα κουτιά με τα υλικά μου,βλέπω δύο ξύλινα λαμπαδόκουτα, βλέπω και τα βερνίκια, παραδίπλα ένα περιοδικό, ορίστε θα τα διακοσμήσω με τη τεχνική της χαρτοπετσέτας και θα χαρίσω το ένα σε μια πολύ αγαπημένη φίλη και το άλλο στο νέο μου συνάδελφο. Βέβαια το Πάσχα αργεί, αλλά μια χαρά στολίζει ένα τραπεζάκι ή μια σιφινιέρα ή γεμίζει με αρωματικά κεριά και ποτ πουρί ή ότι ο καθένας επιθυμεί!
Ηταν να μην αρχίσω… να και ένα φαναράκι που ήθελε το κάτι της του, να και ένας δίσκος και …. χρόνο να έχω και φτιάχνω ότι θέλετε!
Ετσι λοιπόν,ξεκίνησε με δημιουργικά και καλλιτεχνικά η επανείσοδός μου στον εργασιακό χώρο και ελπίζω να συνεχιστεί έτσι!
Να περνάτε καλά!
Σας φιλώ!
υγ.update, πως καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν …… και πόσο σημαντικό είναι να έχεις εκείνη τη στιγμή καλούς συναδέλφους και φίλους , πρόθυμους να ακούσουν….
Εχει ακόμα ζέστη. Κάποιες μέρες και υγρασία. Το σώμα συνεχίζει να κολλάει στα ρούχα. Ενα πολύχρωμο δεύτερο δέρμα ξαπλωμένο στο κρεβάτι.
Παγωτό βανίλια και δροσερή σπιτική λεμονάδα.
Η παραλία ακόμα να αδειάσει και το φεγγάρι αχνοφωτίζει τα κλεμμένα φιλιά στις γωνίες. Μόνο οι Κυριακές άλλαξαν. Γιατί δεν περιμένουν πια τις ξέγνοιαστες Δευτέρες. Η μεγάλη επιστροφή έχει ξεκινήσει εδώ καιρό.
Τα πιο πολλά αμπέλια παραμένουν ακόμα ατρύγητα. Σαν το μωρό που λαχταρά το στήθος της μάνας και αυτή δεν του δίνει . Σαν τον ερωτευμένο που λαχταρά το φιλί που δεν έχει.
Και ξαφνικά ήθελα να κάνει κρύο. Να φορέσω το σοκολατί κασμιρένιο πουλόβερ και να χωθώ στη γωνιά μου δίπλα στο τζάκι.
“…. Θεέ μου , πόσο εύκολα ξεκλειδώνει τελικά η μνήμη… Φτάνει να την αφήσεις να πάρει την πρώτη ανάσα, την πρώτη βαθιά πνοή, και τότε ξεπετάγεται σαν το τζίνι του παραμυθιού μέσα από το σφραγισμένο της μπουκάλι. Και η μνήμη δεν είναι παρά μια άλλη μορφή αλήθειας που πάντα ξεπετιέται ολόγυμνη μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, και αυτή συνήθως η τιμωρία τους για τις προσπάθειές τους να την απαλείψουν από το μυαλό και από τη συνείδησή τους.
Επικεντρώνει πάλι το βλέμμα της στο φιλντισένιο κουτί, το σκαλίζει νευρικά, σχεδόν απελπισμένα με τα δάχτυλά της μήπως βρει και κάτι άλλο, ίσως μια φωτογραφία του Αλέξανδρου. Δε θυμάται καθόλου τα χαρακτηριστικά του. Ανοίγει όλα τα χαρτιά, τους κιτρινισμένους φακέλους, μα δε βρίσκει τίποτε που να την οδηγεί σ’αυτόν. Μόνο κάποιες φωτογραφίες της και παλιοί λογαριασμοί από φημισμένα εστιατόρια της Ευρώπης υπάρχουν εκεί μέσα.
Η ατελέσφορη αυτή αναζήτηση φουντώνει τη λαχτάρα-μάλλον τη περιέργειά της που είχε και αυτή μουδιάσει-, μαζί με την άρνησή της να κλείσει πάλι το κουτί και να τι καταχωνιάσει εκεί που βρισκόταν θαμμένο μέχρι πριν από λίγο, για πολλά χρόνια.
«Ο, τι μας πονά, δεν είναι απαραίτητο να το θυμόμαστε», ψέλλισε μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα-ή μήπως όχι;»
———–
« Η απόφαση του Παναγιώτη την άφησε άφωνη. Δεν περίμενε ποτέ πως ένας άνθρωπος σαν αυτόν θα εγκατέλειπε την οικογένειά του για να υπηρετήσει τα ιδανικά του, Στη μνήμη της έτρεξε η αναπάντεχη συνάντηση στο σκοτεινό σοκάκι εκείνη τη ζεστή νύχτα του ραμαζανιού πριν από περίπου έξι χρόνια και ένα δάκρυ κύλησε αργά στο μάγουλό της. Η δύναμη που ασκούσε ακόμα η θύμησή του πάνω της, ήταν μεγάλη και ακατάληπτη. Ποια δύναμη άραγε είναι αυτή που εξουσιάζει τις ψυχές μας με τόση αυθαιρεσία και μας κάνει αιώνιους υπόδουλους μια θύμησης ενός προσώπου, μιας εικόνας, μιας ιδέας ή ακόμα μιας πατρίδας; Πως είναι δυνατόν να τον σκέφτεται με τόση συγκίνηση μετά από έξι ολόκληρα χρόνια απουσίας;»
—————-
Η δύναμη της μνήμης είναι τεράστια ειδικά όταν αφορά ένα απωθημένο, κάτι που μας στιγμάτισε έντονα και δεν πρόλαβε να εκπληρωθεί. Πως να αποδράσει κανείς από ένα άρωμα, ένα άγγιγμα, ένα χρώμα που κάπου, κάποτε κάποιος μας μετάγγισε με θέρμη; Μήπως γιατί « το ανεκπλήρωτο παραμένει αναπόδραστο» ;
————-
Θα νοιώσει ξανά τη ζεστασιά της αγκαλιάς του Αλέξανδρου;
Θα καταφέρει ο Παναγιώτης να φέρει την κρυφή αγάπη του, στη δική του;
κρυμμένη σε ένα μικρό ψάθινο κουτί που μυρίζει αναμνήσεις.
Ενα αποξηραμένο κόκκινο τριαντάφυλλο – το πρώτο που πήρα-, εισιτήρια λεωφορείου με τριάντα δραχμές, το παλιό κοκαλάκι μαλλιών, ένα μισοξυσμένο μολύβι, μια κασέτα tdk με slow, ένα εισιτήριο από μια συναυλία των Πυξ Λαξ στο Καφεθέατρο στη Κοδριγκτώνος,το παλιό ρολόι που δείχνει τρείς και τέταρτο, μια φωτογραφία απο το φροντιστήριο,το πρώτο τσιγάρο, άκαυτο σχεδόν.
Ευχές αθώες , εφηβικές, άκαυτες μέσα σε ένα ψάθινο κουτί.
Γυρίσαμε για να ξεκουραστούμε στο σπίτι μας, γιατί μάλλον κάποιος μας μάτιασε και για να μην σας τα πολυλογώ, μπάνιο δεν χαρήκαμε, η μικρή άργησε να συνηθήσειτο νέο της περιβάλλον και είχε συνεχόμενη γκρίνια που οφειλόταν και οτι έβγαλε άλλα 2 δοντάκια, τροφική δηλητήριαση πάθαμε με τον άντρα μου , γεγονός που μας έριξε στο κρεβάτι δυο διαδοχικές μέρες, στο χωριό μου δεν πρόλαβα να πάω και γενικά “δεν”……
του χρόνου θα το οργανώσουμε καλύτερα και τώρα προσπαθούμε να απολαύσουμε τις αυγουστιάτικες μέρες στο σπιτάκι μας !
Τις ημέρες όπου όλα κυλούσαν πρίμα, πήγαμε σε κάποια ορεινά χωριά, κατεβήκαμε στο λιμάνι για βόλτα και βγάλαμε μερικές ωραίες φωτό.
Σε επόμενο ποστ θα σας έχω και μερικές προτάσεις για διαμονή και φαγητό, για όσους βέβαια δεν έχουν πάει ποτέ Χανιά γιατί οι μυημένοι ξέρουν!!
Νωρίς το πρωί, που δεν έχει φύγει η πρωινή υγρασία, τα κίτρινα κεχριμπαρένια χόρτα, σε καλωσορίζουν με το ιδιαίτερο άρωμά τους. Όσο ανηφορίζει ο ήλιος τόσο αυτά εξαϋλώνονται και περιμένουν την νύχτα να τα υγράνει πάλι. Πιο δίπλα το γιασεμί σκορπά το δικό του διακριτικό άρωμα. Κρατά όλη του την ένταση και αυτό για τη νύχτα. Γιατί οι νύχτες του καλοκαιριού είναι διαφορετικές. Είναι αχόρταγες όπως και οι αισθήσεις. Το μυαλό φεύγει, το σώμα ξυπνά και βρίσεις τη χαμένη σου γεύση. Αυτή που σου έσβησε η καθημερινότητα.
Και εκτός από τα αρώματα που σε περιτριγυρίζουν έχεις και άλλο σύμμαχο. Τη θάλασσα. Αυτή και αν ξεπλένει το μυαλό. Το χειμώνα είναι αλλιώς. Την κοιτάς και σε ηρεμεί. Το καλοκαίρι όμως χάνεσαι μέσα της, ψήνεις σε κρούστα αλατιού ,όπως κάνουν και οι έμπειροι μάγειρες, αυτούς που σου έχουν ψήσει το ψάρι στα χείλια τον τελευταίο καιρό και τους το ανταποδίδεις με δάφνες και τιμές.
Στο πρώτο συρτάρι κοιτάς τα εισιτήρια που έχεις βγάλει και μετράς ανάποδα τις μέρες. Η ντουλάπα έχει αλλάξει εδώ και καιρό διακόσμηση. Ρούχα σχεδόν διάφανα, απαλά βαμβακερά, όλα σε έντονα χρώματα, σου ανεβάζουν τη διάθεση και μόνο που τα βλέπεις. Στο αποθηκάκι έχεις ετοιμάσει από καιρό τα απαραίτητα για την παραλία. Η ομπρέλα ακόμα αντέχει, η ψάθα έχει λίγο ξεφτίσει αλλά δεν πειράζει, δεν θες να την αλλάξεις γιατί κουβαλάει άμμο από τις προηγούμενες διακοπές. Το μαγιό το πήρες πέρυσι και δεν χρειάζεσαι άλλο. Το μόνο αναλώσιμο που χρειάζεσαι είναι ένα φρέσκο αντηλιακό για να παραμείνεις και εσύ φρέσκος και όχι ξεροψημένος. Αγοράζεις με μεγάλο δείκτη γιατί έχεις σκοπό να αφήσεις σωματικό αποτύπωμα στην άμμο. Ένα όμως αντηλιακό σου θυμίζει καλοκαιρινές διακοπές. Ακόμα και χειμώνα να το μυρίσεις, σε πάει χρόνια πίσω και ανασκαλεύει τις αναμνήσεις σου. Το Coppertone. Κάποτε ήταν στο φόρτε τώρα μοιάζει πιο πολύ μουσειακό είδος.
Από το περβόλι του μπάρμπα Τάσου, αγοράζεις φρέσκα λαχανικά. Τα προτιμάς από αυτά της λαϊκής και του σουπερμάρκετ. Πιο νόστιμα σου φαίνονται. Άντε να βγουν και τα σταφύλια αλλιώς δεν καταλαβαίνεις καλοκαίρι. Σταφύλια και βιβλίο ξαπλωμένο στη κούνια της βεράντας ή στην ξαπλώστρα της παραλίας. Κάθε ρόγα και σελίδα ή το ανάποδο.
«Θπύρο ο Τάκης α έρτει α παίξουμε;» φωνάζει το μικρό γειτονόπουλο στο άλλο και σκας στα γέλια. Όλα τα υπόλοιπα που σε απασχολούσαν μέχρι τότε κάπου έχουν χαθεί, εγώ στο είχα πει…
Και έφτασε το βραδάκι. Ο αέρας κόπασε. Οι γείτονες στρώνουν να κοιμηθούν στη βεράντα. Δεκαπέντε νοματαίοι σε σαράντα τετραγωνικά ,που να χωρέσουν. Κάνεις χάζι όλο αυτό το παιδομάνι και στεναχωριέσαι όταν φεύγουν και ας σε πονοκεφαλιάζουν με τις φωνές τους.
Μεσάνυχτα. Ήχος από απλωμένα ρούχα μαζί με γρύλλους. Στο βάθος οι βάρκες έχουν βγει για πυροφάνι και γαζώνουν τη θάλασσα. Ε και αν έχει και φεγγάρι και μια αγκαλιά να χωθείς,τι άλλο να ζητήσεις! Μια στιγμή είναι, ζήσε την και μάζεψε πόντους για να έχεις. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φαλιρίσει η μπάνκα. Αλλαξε και λίγο τον στίχο στο τραγούδι και θα είσαι μια χαρά!
«Μια στιγμή την έχουμε και αν δεν τη γλεντήσουμε…»
…………………………..
Ενα μικρό οδοιπορικό στη γειτονιά μου για καλό καλοκαίρι. Οχι δεν θα είναι το τελευταίο ποστάκι αλλά ο χρόνος πιέζει. Να περνάτε καλά σας φιλώ πολύ όλους! Και να ψήσετε τις σκέψεις που σας απασχολούν και να χαλαρώσετε όμορφα!
Ορίστε η πρώτη φουρνιά:
Βαζάκι με χαλικάκι , κοχύλια και αστερίες. Κουφέτο πιτσιλωτό μέσα ροζ-κίτρινο τούλι!
Όπως ίσως έχετε διαπιστώσει είμαι αρκετά αμελής τον τελευταίο καιρό. Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος δεν μου φτάνει.
Από τη μια έχω πάρει λίγη δουλίτσα γραφείου στο σπίτι έτσι για να μπαίνω σιγά σιγά στο κλίμα. Από την άλλη μου φαίνεται απίστευτο που θα επιστρέψω τον Σεπτέμβριο. Σαν να μην έφυγα ποτέ . Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά και στη δουλειά και οικογενειακά κυρίως αλλά ο χρόνος σαν να έχει σταματήσει, μάλλον ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι μια ….χαζομαμά. Καλά θα μου πείτε και 7 μήνες τι κάνεις; Πως 7 μήνες;;; Κιόλας;;;
Δεν ξέρω ,αυτό λέγαμε και με τον καλό μου το Σάββατο που κάναμε την πρώτη μας οικογενειακή εκδρομή. Φορτώσαμε το αυτοκινητάκι με όλα τα σύνεργα, φτιάξαμε και τοστάκια, ο καφές έτοιμος και το κλειδί στη μίζα! Πήγαμε στη Λίμνη Βουλιαγμένης στο Λουτράκι, φτάσαμε μέχρι το αρχαίο Ηραιο και ξαναγυρίσαμε στη λίμνη, όπου αράξαμε σε ένα όμορφο ταβερνάκι. Κοιτάζαμε σαν χαζά τη μικρή να κάνει γκριμάτσες και να βγάζει τα καλτσάκια της και λέγαμε : «Αυτό το μικρό τώρα είναι δικό μας; Είμαστε στ΄’αλήθεια εμείς εδώ σαν οικογένεια πλέον με το πορτ μπαγκάζ τίγκα στον μπεμποεξοπλισμό;; Και όμως….
Κοκκίνισαν τα μαγούλια μας οικογενειακώς, ήπιαμε τα ουζάκια μας, φάγαμε τα θαλασσινά μας και γυρίσαμε στο φτωχοκαλυβάκι μας χορτάτοι από όλες τις πλευρές. Μας άρεσε δε τόσο πολύ, που κάνουμε σχέδια για τα επόμενα σ/.κ για Σαλαμίνα, Χαλκίδα, Ναύπλιο κλπ. Και μετά…
……βουρ για βουτιές! Όχι στη θάλασσα ακόμα. Είπαμε , το 1ο μπανάκι της μικρής θα είναι στα πάτρια νερά. Για τα βαφτίσια της Δημητρούλας ομιλώ !Είπαμε να τη βαφτίσουμε προ διακοπών σε οικογενειακό κλίμα γιατί ούτως η άλλως δεν είμαστε για πολλά πολλά, και ολίγον τρέχω να προλάβω. Καημό το έχω να της φτιάξω τις μπομπονιέρες και τον στολισμό της εκκλησίας. Και δως του κατάλογοι από εδώ, και Site με υλικά από εκεί. Τόσο το τούλι, τόσο η χάντρα, τόσο η κορδέλα και άλλο τόσο οι αστερίες και τα κοχύλια. Εννοείται ότι θα είναι θαλασσινό το θέμα!! Ας πάρω αυτό το σ.κ τα υλικά να κάνω ένα δείγμα και θα σας το παρουσιάσω με καμάρι!
Μέσα σε όλα όμως πρόλαβα (στο τσακ γιατί πάλι χτύπησε baby alert από το σπίτι) και πήγα την Δευτέρα στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Κατερίνας Καριζώνη «Ρεσάλτο» η οποία έγινε στον Ιανό. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα και τα ποιήματα εξαιρετικά, συνοδευμένα από τις φωνές της Σαβίνας Γιαννάτου και του Δώρου Δημοσθένους. Όλα αυτά όμως σε άλλο ποστάκι μαζί με κάποια ποιήματα που μου άρεσαν πολύ.
Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Πάω να βάλω το κλειδί στη μίζα…. για να βρω λουλούδια για το λουλούδι μας!
-Και εσύ δεν πας πίσω. Ολόκληρος άντρας! Με τα μπουτάκια σου και τις ζάρες σου με τα όλα σου.
-Κοίτα εκεί στη γωνία είναι και μια άλλη μας φίλη, τη θυμάσαι;
-Μα ναι, νομίζω ότι ήταν η πιο μικρή από όλους. Ήταν στο πρώτο διάδρομο.
-Θυμάσαι πόσο μικρά ήμασταν τότε;
-Αν θυμάμαι λέει….. Σε εκείνο το γυάλινο δωμάτιο , με τους σωλήνες και τα μηχανήματα. Τα καταφέραμε όμως, βγήκαμε νωρίς από τη κοιλιά της μαμάς μας, αλλά κοίτα μας τώρα όλο νάζι και χαμόγελο!’
Πριν δυο εβδομάδες περίπου πήγαμε τη μικρή μας για κάποιον τυπικό επανέλεγχο στο Μητέρα. Με μεγάλη έκπληξη και συγκίνηση συναντήσαμε στον χώρο αναμονής δυο «μικρά θαύματα»που όταν γεννήθηκαν ήταν ακόμα πιο μικρά από εμάς που ήμασταν 32 εβδομάδων. Με αυτούς τους γονείς περάσαμε την ίδια αγωνία, εμείς ευτυχώς για ένα μήνα, εκείνοι για πολύ παραπάνω. Δίναμε καθημερινά ραντεβού έξω από την εντατική, πλενόμασταν, γινόμασταν στρουμφάκια και παρακαλούσαμε μετά να μην τελειώσει τόσο γρήγορα το επισκεπτήριο. Και τώρα μερικούς μήνες μετά, με περηφάνια και χαρά κοιτάμε τα μικρά μας θαύματα και χαιρόμαστε τις αγκαλιές και τα νάζια τους και τα ξενύχτια τους και την ανάσα δροσιάς που έφεραν στη ζωή μας.
Η επιστήμη κάνει θαύματα πραγματικά, και πέρα από τη θέληση της μικρής αυτής ψυχούλας, σημαντικό ρόλο παίζει και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που είναι πλέον τόσο εξειδικευμένο όσο ποτέ. Έτσι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα παιδιά με βάρος ακόμα και κάτω 1κg (η δικιά μας με τα 1600 φάνταζε ελεφαντάκι δίπλα στα παραπάνω μικρούλια) βγαίνουν νικητές από αυτή τη μάχη.
Aρθρα σχετικά όπως αυτό της μικρής Αιμιλίας μπορείτε να δείτε εδώ . Επειδή η εικόνα σοκάρει, βάζω το λινκ μόνο.
Και ένα βιντεάκι που κάτι…μας θύμισε!
Αντί λοιπόν να ευγνωμονούμε το θεό που μας έκανε γονείς, με όμορφα υγιή παιδιά, γκρινιάζουμε και από πάνω και ζαλιζόμαστε, και λιποθυμάμε όταν μαθαίνουμε ότι θα κάνουμε πάλι παιδάκι του ίδιου φύλλου. Αυτό κολλάει, σε κάτι νέα που έμαθα χτες για μια παλιά γνωστή, που έχει ήδη ένα υγιέστατο αγοράκι και χτες έμαθε ότι ο υπέρηχος β’επιπέδου θα της φέρει άλλο ένα υγιέστατο αγοράκι που θα ήθελε να ήταν κοριτσάκι και αναστατώθηκε πολύ. Γίνομαι κακιά το ξέρω, αλλά εγώ θυμάμαι πως είχαμε μια αγωνία τεράστια, μήπως δείξει κάτι για σύνδρομο down, μήπως είχε δισχιδή ράχη μήπως κάτι απ’ολα τα κουλά που μπορεί να τύχουν και το φύλλο ήταν το τελευταίο που μας ένοιαζε. Δεν ξέρω, κάποιοι θεωρούν την υγεία και τη σωματική αρτιμέλεια δεδομένη ενώ δεν είναι. Μα είναι δυνατόν σε τέτοια θέματα να μας νοιάζει πιο πολύ ο εαυτός μας, από το αν το παιδάκι θα είναι γερό και δυνατό, αν θα μπορεί να παίζει με τα άλλα παιδιά, να τρέχει και να γελά, να κάνει σκανταλιές, να μας γεμίζει το πρόσωπο με κρέμα;;;;;
Λίγο από εδώ λίγο από εκεί πάλι στο μπεμπουλιό μου επανήρθα. Και όποιος ξαναπεί ότι είμαι χαζομαμά θα είναι ψεύτης!
Ζεσταίνει ο καιρός και τα μπουτάκια έξω λοιπόν, και σχεδιάζουμε τις διακοπές μας και ενα ταξιδάκι αστραπή στη Μυτιλήνη στον ΑΓ.Ραφαήλ που το έχουμε τάξει, και καλά να είμαστε και εμείς και εσείς και όλα τα υπόλοιπα παλεύονται!
Ουφ αυτά τα ολίγα, με αφορμή τα κουζινικά μας και τη γιορτή της μανούλας που έρχεται! Τα συνήθη ποστ θα περιμένουν!
Μη σας φαίνεται περίεργος ο τίτλος, μια χαρά συνδέονται όλα, ειδικά τα δύο πρώτα!
Θυμάστε (τα κοριτσάκια) που όταν ήμασταν μικρά, παίζαμε με τα κουζινικά μας ; Να σου φτιάξω λίγο τσαγάκι, να σου μαγειρέψω λίγο κρεατάκι, μα που είναι το μαχαίρι μου;;; Αυτά και άλλα πολλά λέγαμε με τις φιλενάδες μας όταν απλώναμε στο πάτωμα την προίκα μας. Εγώ θυμάμαι είχα ένα κόκκινο σετ, σερβίτσιο, φαγητού ,τσαγιού κομπλέ, μαχαιροπήρουνα, ένα μικρό καμινέτο και ψεύτικο αβγουλάκι και μπριζολίτσα! Τώρα βέβαια υπάρχουν ολόκληρες κουζίνες, κομπλέ για να παίζουν οι μικρές μαγείρισσες και να καμαρώνουν οι μεγάλες! Που τα θυμήθηκα όλα αυτά θα μου πείτε και δίκιο θα έχετε!
Εδω και δύο μέρες με χαρά και καμάρι σας ανακοινώνω ότι αρχίσαμε να τρώμε κρεμούλα, και φυσικά όταν η χαζομαμά πήρε το πράσινο φως από τη παιδίατρο, έτρεξε να προμηθευτεί τα λιλιπούτεια κουζινικά της κόρης τα οποία και σας παρουσιάζω.
Η πρώτη δοκιμή ξεκίνησε με γκριμάτσες αποδοκιμασίας, και ξινισμένης φάτσας τύπου «μια χαρά ήμουν με το μπιμπερό ,τι είναι αυτό που μου βάζετε στο στόμα και περιμένετε κιόλας να το καταπιώ». Έτσι φάγαμε ας πούμε 3 κουταλάκια και το υπόλοιπο το μοιράσαμε στη μύτη, στο λαιμό, στο χεράκι και από εκεί στα μαλλιά. Και εγώ να της εξηγώ ότι δεν είναι ενυδατική κρέμα προσώπου ούτε μαλακτική αλλά που να με ακούσει! Θεώρησε ότι είναι καλύτερα να πηγαίνει στο πρόσωπο παρά στο στόμα και μάλιστα για να μην μείνω παραπονεμένη , μου έβαλε και έμενα μια μικρή ποσότητα στο μάγουλο! Τη δεύτερη μέρα, φάγαμε με όρεξη δέκα κουταλίτσες χωρίς γκριμάτσες αλλά πέφταμε με φόρα στο κουτάλι και κάναμε άσπρες μύτες! Χθες που δοκίμασε να τη ταΐσει ο μπαμπάκας, έφαγε σχεδόν το μισό μπολ και εγώ καμάρωνα για τα κατορθώματα πατέρα και κόρης και τα αποθανάτιζα με κάθε τρόπο. Φυσικά το υπόλοιπο το μοιραστήκαμε διότι δεν υπήρχε λόγος τέτοιο έδεσμα να πάει χαμένο! Εξάλλου τη περιμέναμε πολύ καιρό αυτή τη στιγμή!!
Μέσα λοιπόν σε αυτή τη χαρά, η συνέχεια της «Αποκλίνουσας Συμπεριφοράς» θα μείνει 1-2 μέρες πίσω ελπίζοντας έτσι να αυξήσω την αγωνία σας!! Παράλληλα με τα κρεμομαγειρέματα της μικρής προσπαθώ να βάλω σε τάξη και τα δικά μου παραμυθομαγειρέματα. Κάπως τα διορθώνω, κάπως ξαναγράφω τα συστατικά, κάπως τα παντρεύω ανά κατηγορίες , να και ένα παραμύθι αντί εισαγωγής, να και η αφιέρωση στη κόρη και τις μαγείρισσες της καρδιάς μου, και λέω μήπως , μήπως ,ίσως, ίσως, «ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό» γίνει πραγματικότητα και βρεθεί σε κανένα ράφι γενικότερα εκτός από τα δικά μου. Σημαντικό και καθοριστικό ρόλο έπαιξε βέβαια και η δική σας αγάπη για αυτό το περίεργο είδος των παραμυθοσυνταγών και ελπίζω ειλικρινά να τις απολαμβάνετε όσο και εγώ γράφοντάς τες. Σας ευχαριστώ λοιπόν μέσα από τη καρδιά μου για την υποστήριξή σας και σας υπόσχομαι να σας μαγειρεύω όσο πιο συχνά μπορώ με τον δικό μου τρόπο!
Αυτά ήταν τα νέα μας εν συντομία. Σας εύχομαι καλό μήνα με χρώματα και αρώματα γεμάτο με ένα αγαπημένο και …..μυρωδάτο τραγούδι από τους συμπατριώτες μου , τους ¨Χαίνηδες”
”Συνταγές μαγειρικής”
Από μικρή της άρεσε μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνειμε τη μαγειρική
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και δίναν στο φαΐ της μιά γεύση μαγική.
Κύμινο μοσχοκάριδο και κόκκινο πιπέρι
ποτέ δεν είχε ταίρι ν’ αλλάξει μιά ευχή
να χαμηλώσειs τη φωτιά μετά την πρώτη βράση
να γίνονταν η πλάση ξανά από την αρχή.
Ψιλοκομένος μαϊντανός και σκόρδο μιά σκελίδα
νά ‘φεγγε μιά ελπίδα στα μάτια τα μελιά
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι
νά ‘νοιωθε ένα χάδι μιά μέρα στα μαλλιά.
Μιά νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της
πού ‘κανε το φευγιό τηςνα μοιάζει με γιορτή
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα
ολόιδια με κείνα που είχε ονειρευτεί.
Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη
μας κάνανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή
κι αθόρυβα διαβήκανε απ’ της ζωής την άκρη
χωρίς ν’ αφήσει δάκρυ σε μάγουλο γραμμή.
πράγματα άσχετα που μαγικά κάπως δένουν μεταξύ τους και όταν γίνεται αυτό σε ταξιδεύουν μοναδικά.
Κάτι άλλο ξεκίνησα να γράφω αλλά ακόμα δεν έχει τελειώσει. Και εκεί που το έγραφα, είπα να κάνω ένα διάλειμμα και να αρχίσω το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνουπου μου έκαναν δώρο πρόσφατα.
“Για να δει τη Θάλασσα” είναι ο τίτλος, για μαγειρέματα γράφει, εδώ είμαστε λέω. Και μαγειρέματα μυρίζει όχι μόνο από τις περιγραφές που δίνει αλλά έτυχε εκεί που είχα το βιβλίο, να εμποτιστεί και με λίγο λαδόξυδο , να κυλήσουν και πάνω στα φύλλα μερικές πεντανόστιμες ελίες και να γίνει Μυροβόλο!
Οι σελίδες στέγνωσαν μα άφησαν αριστερα, ένα πιο έντονο κίτρινο χρώμα, και πάνω απ ‘όλα το άρωμα του καρπού.Ενα βιβλίο που “μυρίζει” και στην πραγματικότητα λοιπόν και με έκανε να το αγαπήσω διπλά.
” Ετρωγε με περισσότερη όρεξη τώρα, σχεδόν κατακτώντας την τροφή του, ευγνώμων για το δώρο της γεύσης. Χωρίς να φανταστελι ότι το φαγητό, το κάθε φαγητό που τρώμε, μας φέρνει στο νου, μια αυλή, μια μάνα σκυμμένη πάνω από τηγάνια και κατσαρόλες, την ευτυχία ενός καλοκαιρινού μεσημεριού με γεμιστά, τη ζεστασιά ενός χειμωνιάτικου τραχανά με φίλους γύρω από το τραπέζι [...] Ανθρωποι, τόποι και εποχές και στιγμές που μπορούν να συνδυαστούν με αφορμή μια γεύση“
Κάθε πεφταστέρι και μια ευχή
