Ταξιδεύοντας ανάμεσα στις εποχές-Χανιά

Μου αρέσουν οι εναλλαγές. Μου αρέσουν τα ταξίδια. Τα ταξίδια με εναλλαγές.

Με διαφορετικό μέσω μεταφοράς, με διαφορετική παρέα, στον ίδιο τόπο, σε άλλες πόλεις, σε διαφορετικές εποχές. Για να γνωρίσεις καλά ένα τόπο νομίζω ότι πρέπει να το δεις τέσσερις φορές, όσες και οι εποχές του χρόνου. Γιατί πιστέψτε με άλλη μορφή σου αποκαλύπτεται την Άνοιξη, άλλη το καλοκαίρι και ούτω κάθε εξής.

Εμένα μου αρέσει όμως πιο πολύ να ταξιδεύω ανάμεσα στις εποχές. Όταν αρχίζει και σβήνει η μία για να παραχωρήσει τη θέση της στην επόμενη. Μερικά ανοιξιάτικα λουλούδια ανάμεσα στα χιόνια. Τέλος χειμώνα, αρχή άνοιξης. Αυτό είναι το αγαπημένο μου «ανάμεσα» όταν ταξιδεύω στην Κρήτη.

Τα τελευταία χρόνια την προτιμώ έτσι. Πιο ήρεμη, λιγότερο τουριστική, πιο κοντά στην εικόνα των παιδικών μου χρόνων. Θέλω λοιπόν να κάνει λίγο κρύο. Στο βάθος τα Λευκά Όρη να είναι χιονισμένα. Και από κάτω το πράσινο να γίνεται πιο έντονο με χρωματιστές πιτσιλιές ανάμεσα. Ζεστά ρούχα και άνετα παπούτσια και καιρός να ανηφορίσουμε. Οι ορεινές διαδρομές-ομορφιές πολλές. Σε κοντινή απόσταση-και από τις αγαπημένες μου- η διαδρομή που ξεκινάει από τον Φουρνέ, ανηφορίζει στα Μεσκλά και από εκεί ακόμα πιο ψηλά στη Ζούρβα. Η θέα σου κόβει πραγματικά την ανάσα. Και μετά κατηφορίζουμε προς Θέρισσο. Το χωριό πανέμορφο και για το Θερισσιανό φαράγγι τι να πρωτοπεί κανείς….

Μια άλλη επιλογή αν υπάρχει φυσικά χρόνος είναι μια ανάβαση στο οροπέδιο Ασκύφου είναι ότι πρέπει. Πενήντα χιλιόμετρα από τα Χανιά, το οροπέδιο περιβάλλεται από τα Λευκά Όρη και μοιάζει σαν ένα γιγάντιο κύπελλο, που στα αρχαία Ελληνικά λέγεται «σκύφος». Και για τους πιο τολμηρούς, το Φαράγγι της Ίμβρου είναι στα πόδια σας, μικρό σε μήκος σε σχέση με αυτό της Σαμαριάς, γύρω στα 8χλμ αλλά πολύ όμορφο. Θέλει περίπου στις 3 ώρες για να βγείτε στην άλλη άκρη.

 Και από εκεί Σφακιά, Ανώπολη Σφακίων, Φραγκοκάστελλο. Οι επιλογές είναι πολλές. Χρόνος και διάθεση να υπάρχει. Καλή παρέα και το αυτοκίνητο φουλαρισμένο με βενζίνη. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα, από το να έχεις περπατήσει στη φύση, να έχεις γεμίσει τα πνευμόνια σου με δίκταμο, ρίγανη και μαλλοτύρα και να σε περιμένει κάπου ένα φιλόξενο κρητικό τραπέζι. Με παραδοσιακά υλικά που δύσκολα βρίσκεις στην Αθήνα. Αβρωνιές, σταμναγκάθι και δρύλλους. Παπούλες με λαδόξιδο και μερικές αγριοαγκινάρες δίπλα για συντροφιά. Ρακή, κουνελάκι με στάκα στο φούρνο, κεφαλογραβιέρα και ζυμωτό ψωμί. Για τη περίοδο της Σαρακοστής

Μαγειρεύουμε ξυνόχοντρο με πατατούλες γιαχνί.

Ο «χόντρος» ή αλλιώς τραχανάς, φτιάχνεται από ψιλοσπασμένο σιτάρι (το γνωστό πλιγούρι ή χόντρος). Ο ξυνόχοντρος βράζεται σε ξινισμένο γάλα και πλάθεται σε «χεριές». Χθες έφτιαξα τα τελευταία κομμάτια και σας παραθέτω τη παραδοσιακή συνταγή. Μοναδική δική μου προσθήκη, οι πιπεριές και οι πράσινες ελιές.

Υλικά:

10 κομμάτια ξυνόχοντρο

2-3 μεγάλες πατάτες

1 μεγάλη ντομάτα, τριμμένη

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 πράσινη πιπεριά

Μερικές πράσινες ελιές καθαρισμένες

Αλάτι, πιπέρι, 1 ποτήρι κόκκινο κρασί, λάδι

1 ποτήρι νερό

 Εκτέλεση:

Τσιγαρίζουμε το κρεμμυδάκι, με την πιπεριά και τις ελιές. Προσθέτουμε τη ντομάτα και σβήνουμε με το κρασί. Αλατοπιπερώνουμε.

Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε κατά προτίμηση σε λεπτές ροδέλες.

Βάζουμε λάδι σε μια κατσαρόλα. Τοποθετούμε στο πάτο τις πατάτες, ρίχνουμε λίγη από τη σάλτσα ντομάτα. Από πάνω τοποθετούμε τα κομμάτια του χόνδρου και περιχύνουμε με την υπόλοιπη σάλτσα. Τα κομμάτια τοποθετούνται από πάνω προσεκτικά για να μη διαλυθούν στο ψήσιμο. Τέλος ρίχνουμε και το νερό και κλείνουμε τη κατσαρόλα. Μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για 40 λεπτά περίπου. Όσο χρειάζεται για να ψηθούν οι πατάτες.

Καλή σας όρεξη! 

“Μένουμε Ελλάδα”, πάμε Χανιά;

To ότι μ’αρέσουν πολύ τα ταξίδια το έχετε καταλάβει, όπως επίσης έχετε καταλάβει την αδυναμία που έχω για ότι έχει να κάνει με τη Κρήτη και τα Χανιά ειδικότερα.

Αυτή τη περίοδο λοιπόν που είμαι στο σπίτι , έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ το μεσημέρι στη Ερτ την εξαιρετική εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα». Φρέσκια εκπομπή με φρέσκα πρόσωπα που προσπαθεί να αναδείξει το μη προφανές και μη τουριστικό, με εξαιρετικά και ψαγμένα ρεπορτάζ.

Όταν λοιπόν και εγώ οργανώνω εκδρομή ψάχνω μέρες πριν για ότι μη τουριστικό και αξιόλογο έχει κρυμμένο η περιοχή: παλιές συνοικίες , ένας γραφικός δρόμος, ένα παραδοσιακό ταβερνάκι,ανθρώπους που κάτι έχουν να πουν…

Όλα όσα δεν πρόκειται να βρει κανείς σε ταξιδιωτικούς οδηγούς τέλος πάντων.

Θα ήθελα λοιπόν σήμερα να σας πάω μια βόλτα από τα μέρη μου και εν συντομία να σας πω δυο λόγια για την πολυμορφικότητα της παλιάς πόλης των Χανίων αλλά και για το Θέρισο.

Είναι γνωστό ότι τα Χανιά και η Κρήτη γενικότερα κατακτήθηκαν από τους Άραβες, τους Ενετούς και τους Τούρκους. Και όλοι άφησαν τα σημάδια τους στην πόλη. Ο κάθε όμως κατακτητής διάλεγε και μια «γειτονιά» για να χτίσει την κοινωνική δομή του, χωρίς τα στοιχεία της μιας να μπερδεύονται με της άλλη. Τι θέλω να πω;

Τα Χανιά είναι ακόμα και σήμερα χωρισμένα σε πέντε γειτονιές. Η κάθε μια με το δικό της ξεχωριστό χρώμα και όλες μαζί να συνθέτουν ένα πολύχρωμο παραμύθι στο χρόνο. Στη  μέση ο Φάρος , πεσκέσι από τους Αραβες να φωτίζει κάθε γειτονιά και να καλεί τους επισκέπτες να την ανακαλύψουν.

Πιάστε μου το χέρι και πάμε…

Ξεκινώντας από τα δυτικά με το φρούριο του Φιρκά να δεσπόζει, ανοίγουμε τη πόρτα της Χριστιανικής συνοικίας Τοπανάς ( Τοπ Χανέ, στα τουρκικά το πυροβολοστάσιο).Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, η συνοικία έχει ωραία σπίτια και στενά δρομάκια αλλά και σωζόμενα βενετσιάνικα κτίρια. Από τη οδό Θεοτοκοπούλου, αριστερά στη λαξευτή καμάρα, στο αρχοντόσπιτο της οικογένειας Renier, μονοπάτια που διατηρούν την ατμόσφαιρα της μεσαιωνικής σιωπής και του μισόφωτου, που βοηθά σε αναδρομές και αναπολήσεις. Παρτέρια με βασιλικούς και κατιφέδες. Βουκαμβίλιες και γαζίες.

Αυτή τη συγκεκριμένη καμάρα δεν ξέρω και εγώ πόσες φορές την έχω φωτογραφίσει. Ίσως επειδή κάθε φορά που κατεβαίνω, η διαδρομή στο παραμύθι των πέντε γειτονιών ξεκινά πάντα από εκεί. Γίνομαι και εγώ μια αρχοντοπούλα που σεριανάει μέσα στα στενά σοκάκια που έχουν όλα τα χρώματα του δειλινού….

Λίγο πιο βόρεια συναντάμε την Εβραϊκή στη σημερινή οδός Κονδυλάκη, όπου υπήρχαν τα σπίτια των επιφανών Εβραίων. Σε πάροδο της οδού Κονδυλάκη σώζεται η Συναγωγή του Kehal Hayyim.

Βγαίνοντας από αυτό το παραμύθι μπαίνουμε σε αυτό της Γαληνοτάτης. Ανατολικά του λιμανιού δεσπόζει ο λόφος του Καστελίου. Που αλλού θα διάλεγαν να μείνουν οι ενετοί άρχοντες; Εδώ ήταν συγκεντρωμένα όλα τα αρχοντικά των παλαιότερων βενετσιάνικων οικογενειών. Δυστυχώς πολύ λίγα σώζονται σήμερα.

Ακριβώς μπροστά όμως συναντάμε τα Νεώρια με το Μεγάλο Αρσενάλι να ξεχωρίζει. Πόσα πλοία να φτιάχτηκαν άραγε εδώ και σε ποιες θάλασσες να σεργιάνισαν;

Η πόρτα της δύσης κλείνει και ανοίγει αυτή της ανατολής. Ο Τούρκικος μαχαλάς., η πλατεία της Σπλάντζιας, ένας μικρός λαβύρινθος από σπίτια με εσωτερικές αυλές, όλα στο χρώμα της ώχρας. Συνοικία Αγά Τζαμισί η οποία πήρε το όνομά της από το τέμενος που υπάρχει, και ένα σωρό άλλα στοιχεία που μας βάζουν βαθιά στα σπλάχνα της ανατολής. Λίγο πιο πέρα, ο προμαχώνας Porta Sabbionara για τους ενετούς, που σημαίνει Η Πύλη της Αμμου . Στα τουρκικά λέγεται Κουμ Καπί και είναι το όνομα που κρατάει η ευρύτερη περιοχή μέχρι και σήμερα.

 

Σε όλο αυτές τις γειτονιές κρύβονται απίστευτες μυρωδιές και χρώματα. Χρόνο να έχει κανείς και όρεξη να σεργιανίσει μέσα στο χρόνο και θα ανακαλύψει πολλά. Εγώ τουλάχιστον όσα χρόνια κάνω αυτή τη διαδρομή πάντα κάτι νέο ανακαλύπτω, ένα δρομάκι που δεν πέρασα, έναν τοίχο που δεν άγγιξα, ένα μαγαζάκι παραδοσιακό που δεν κεράστηκα… κάτι.

 

 

Και μετά κλείνω τα μάτια., προσπερνώ την σύγχρονη πόλη και ανηφορίζω προς Θέρισο. Τέλος φθινοπώρου. Ο διαδρομή μαγική. Μέσα από το Θερισιανό φαράγγι. Κλειδωμένη ανάμεσα σε θεόρατα βράχια. Πνιγμένη στη βλάστηση, στα ψηλά πλατάνια. Μέχρι να φτάσω στο χωριό έχω σταματήσει τουλάχιστον δυο φορές. Θέλω να πλύνω τα χέρια μου στο ρυάκι που κυλά παράλληλα με το δρόμο, να μαζέψω πλατανόφυλλα και νιώσω την υγρασία τους. Να γεμίσω τους πνεύμονές μου με αρωματικά βοτάνια. Να μαζέψω φασκόμηλο και έρωντα (ο δίκταμος αλλά προτιμώ αυτό το όνομα) για να κάνω βραστάρια το χειμώνα. Να κόψω κλωνάρια ρίγανης και να τρίψω τα χέρια μου για να κουβαλώ τη μυρωδιά και παρακάτω. Φτελάκια για το καντήλι.

Μόλις δεκαέξι χιλιόμετρα από την πόλη των Χανίων και εικόνες είναι τόσο διαφορετικές μα γεμάτες ιστορία και αυτές. Στάθηκε απόρθητο στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, τότε που ο πασάς Λατίφ, όρμησε με 5000 Τούρκους να δέσει τους επαναστάτες. Αργότερα το 1905 ο Ελευθέριος Βενιζέλος με οπαδούς του, στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, κήρυξαν επανάσταση εναντίον του πρίγκιπα Γεώργιου, ύπατου αρμοστή της Κρήτης, με αίτημα την ένωση της Κρήτης με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Οι εκκλησιές, τα παλιά σπίτια μαρτυρούν ακόμα το πολυτάραχο παρελθόν του. Οι άνθρωποι φιλόξενοι και ήσυχοι έχοντας γίνει ένα με τη φύση.

Στην πλατεία έχουν ανοίξει αρκετές ταβέρνες εγώ όμως προτιμώ τον «Αντάρτη». Πέτρινο κτίσμα, χαμηλοτάβανο, μου θυμίζει το σπίτι του προπάππου μου στο Φουρνέ. Τα τραπέζια στρωμένα με υφαντά τραπεζομάντιλα δίνουν ακόμα μια νότα ζεστασιάς . Το τζάκι αναμμένο και οι μυρωδιές σε ζαλίζουν. Ότι δοκιμάσαμε ήταν νόστιμο και «μύριζε» μανούλα! Φρεσκοκομμένες πατατούλες, χοιρινές μπριζόλες, χόρτα τσιγαριαστά,στάκα, ζυμωτό ψωμάκι και μαρουβά για να ξεδιψάσουμε και να γλυκοζαλιστούμε. Σφακιανές πίτες με μέλι για επιδόρπιο και ρακή για χώνεψη. Ένα φιλόξενο χαμόγελο για ευχαριστώ και για καλό δρόμο.

Χρειάζεται κανείς τίποτα παραπάνω;

Mένουμε Ελλάδα λοιπόν και σίγουρα πάμε Χανιά!

 ………………

υγ Μακάρι να υπήρχε τρόπος να σας πω και άλλα, αισθάνομαι οτι δεν είπα ούτε καν τα μισά. Και υπάρχουν τόσα άλλα όμορφα χωριά, χωμένα στα Λευκά όρη και στις Μαδάρες. Ακόμα πιο μακριά από τη σύχρονη ζωή .Μια άλλη φορά ελπίζω  να σας πάρω απ’το χέρι και να πάμε.

Δύο μέρες και μισή στη Τήνο αρκούν?

(Kιόνια)

Για να πάρει κανείς μια μικρή γεύση από το νησί είναι οκ. Για να γνωρίσει όλες του τις ομορφιές σίγουρα όχι.

Σίγουρα ο πόλος έλξης είναι η Μεγαλόχαρη , πόσοι όμως γνωρίζουν ότι έχει απίστευτα όμορφα χωριά και παραλίες  που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια;

 (Κιόνια)

Εμείς μείναμε στα Κιόνια, μόλις 3χλμ από τη χώρα. Παραθαλάσσιος οικισμός με μεγάλη απάνεμη παραλία. Ενοικιαζόμενa δωμάτια και 2-3 ταβέρνες. Η πιο γνωστή από όλες η «Μπουρού» , αλλά θα σας έλεγα να δοκιμάσετε και τον «Βράχο» ακριβώς δίπλα.  Φουρτάλια, λούτζα, κοπανιστή , φύλλα κάπαρης , απ΄όλα δοκιμάσαμε και αγοράσαμε για νε έχουμε να φιλεύουμε την παρέα το χειμώνα!

 (Κιόνια)

Ένα απόγευμα επισκεφθήκαμε τον Πύργο, στο βόρειο μέρος του νησιού. Η διαδρομή σου κόβει πραγματικά την ανάσα καθώς ανεβαίνεις όλο και ψηλότερα, αριστερά η θάλασσα καταγάλανο σεντόνι που αγκαλιάζει τη Σύρο.  Χώμα και πέτρα. Ερειπωμένοι  Περιστεριώνες στις στροφές.

Ο Πύργος το 2^ο μεγαλύτερο χωριό μετά τη Χώρα είναι πραγματικά πολύ  όμορφο. Τα κατάλευκα σπίτια του Πύργου είναι στολισμένα με μαρμάρινα υπέρθυρα και σκαλοπάτια. Ενώ στη πλατεία του χωριού τις εντυπώσεις κερδίζει η μαρμάρινη βρύση που κατασκευάστηκε το 1778. Όσο περισσότερο σεργιανίζει κανείς στα φρεσκοασβεστωμένα δρομάκια του, τόσο γοητεύετε από τη μοναδικότητά του.

 
Ο Πύργος είναι το χωριό των καλλιτεχνών. Εδώ γεννήθηκαν οι γλύπτες Γιαννούλης Χαλεπάς και Δημήτρης Φιλιππότης και ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας.

Στη κεντρική πλατεία  δοκιμάσαμε παραδοσιακό γαλακτομπούρεκο στο καφενεδάκι της «Αλεξάνδρας». Μπουκιά και συγχώριο! Μια ταβέρνα υπάρχει στη πλατεία αλλά εμείς προτιμήσαμε  το «Fuego» στο κεντρικό δρόμο γιατί είχε πιο ησυχία και  θέα.

Ολιγοήμερες λοιπόν διακοπές αλλά πολύ γεμάτες. Και  η Τήνος είναι ένα νησί που σίγουρα αξίζει κανείς να  προγραμματίσει τις διακοπές του.

Καλό μας φθινόπωρο και καλές εξορμήσεις να έχουμε όλοι τη χρονιά! 

Le jasmin du désert

 

(Port El Kantaoui)

Ταξίδι ονειρεμένο πριν από μερικά χρόνια. Ιούλιο μήνα. Όχι δεν καήκαμε αντιθέτως. Μπορεί να είχε 40 βαθμούς στην έρημο αλλά η άμμος δροσερή, να θες να βυθίζεσαι. Δεν χόρταινα να γεμίζω τις χούφτες μου και να τη κοσκινίζω στον αέρα.

(H λίμνη Chot el Jerid, χωρίς νερό τον Ιούλιο βέβαια, και όσο νερό υπήρχε χρωματιζόταν ανάλογα με το μεταλλικά στοιχεία που υπήρχαν.Το λευκό,αλάτι, όπως και η καμήλα που φαίνεται στο βάθος)

Ευτυχώς είχαμε  κανείς σωστή επιλογή πρακτορείου και διαλέξαμε μια εκδρομή που περιελάμβανε 4 μέρες χαλάρωσης στο παραθαλάσσιο χωριουδάκι Port El Kantaoui και μετά με τζιπ 4Χ4 φύγαμε για τις οάσεις του νότου. Το γκρουπ μας ήταν 6 ζευγάρια, και όταν συναντάγαμε άλλα πρακτορεία και βλέπαμε τον κόσμο να κατεβαίνει ταλαιπωρημένος από τα  πούλμαν, χαιρόμασταν ιδιαιτέρως που εμείς ήμασταν με τα 2 τζιπ και σταματάγαμε όπου και όποτε θέλαμε.

Όμορφη χώρα η Τυνησία, εκλεπτυσμένη λόγω της γαλλικής αποικιοκρατίας κόσμος ευγενής με ειλικρινές χαμόγελο αλλά στα παραδοσιακά souk το παζάρι παζάρι!Μπορούσες να κατεβάσεις το ¼ της τιμής.

(Tunis, Souk, photo by Cecilia)

Γυρίσαμε λοιπόν με αρκετά πακέτα χουρμάδες, κελεμπίες, μπακιρένια σκεύη, τσάι με ροδοπέταλα και δυόσμο και φυσικά μπόλικα μπαχάρια! Η κουζίνα μου άρεσε πολύ , άλλωστε λόγω Αιγύπτου, η όλη κουλτούρα δεν μου ήταν ξένη, ίσα ίσα που ένιωθα πολύ οικεία σαν να είχα ξανάρθει.

Στο Port El Kantaoui ένα αρκετά τουριστικό χωριουδάκι θα έλεγα, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν τα μπουκέτα από γιασεμί και πορτοκαλανθούς που πουλούσαν πλανόδιοι στο δρόμο. Άρωμα μοναδικό.

Για την εκδρομή στον νότο και στις οάσεις τι να πω.

Για το Κολοσσαίο του Εl Jem  το οποίο αν και μικρότερο είναι σε καλύτερη κατάσταση από αυτό της Ρώμης. Εκεί  γυρίστηκαν  μάλιστα σκηνές από τον Μονομάχο.

(El Jem)

Για τη Matmata και τα υπόσκαφα δροσερά σπίτια  όπου μένουν ακόμα άνθρωποι. Και  πάλι σε αυτό το σεληνιακό τοπίο γυρίστηκαν  σκηνές από τον Πόλεμο των Άστρων. Εμείς πάντως γνωρίσαμε μια γλυκύτατη κυρία που μας άλεσε  αλεύρι σε χειρόμυλο και μας έφτιαξε πιτούλες τις οποίες συνοδεύσαμε με παραδοσιακό κόκκινο ρουμπινί τσάι μαζί με μπόλικα μπαχάρια.

(Matmata και η συμπαθής κυρία στο σπιτικό της) 

Η έρημος.Η απόλυτη ησυχία και το βλέμμα να γεμίζει από το χρώμα της άμμου.

(Στην έρημο)

Sousse, Chebika, Tamerza , μια σειρά οάσεων με εναλλαγές τοπίων, στη  Tamerza πάλι το μοναδικό σκηνικός της χρησίμευσε για τις περίφημες σκηνές με τον Άγγλο Ασθενή.

Ανεβαίνοντας στην όαση επάνω  αξίζει να διαβάσετε ένα από τα πρώτα μου ποστ και μια σπέσιαλ φωτό που έχω (!!).Εμείς οι έλληνες είμαστε αλλού εντελώς και θέλουμε να κουβαλάμε και τις συνήθειές μας παντού!

Και βόλτες με καμήλες βεβαίως με παραδοσιακή ενδυμασία και συνοδευόμασταν από βεδουίνους που έτρεχαν σαν αστραπή πάνω σε λευκά άλογα ενώ ζαγράτιζαν  και άλλα πολλά με couleur locale.

Η επιστροφή μας βρήκε πάλι στο βορά στη Καρχηδόνα και στη Τύνιδα. Η Καρχηδόνα ειδικά σαν ζωγραφιά, ένα περίεργο κράμα μεσογειακού τοπίου  με έντονα χρώματα ανατολής.

(Sidi Bou Said)

(Kαρχηδόνα προς Sidi Bou Said, η Μεσόγειος)

Εν ολίγοις ήταν μια όμορφη απόδραση, οικονομική και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Σίγουρα δεν έχει  το μεγαλείο του Μαρόκου. Αλλά για όσους έχουν το ταξίδι και το παραμύθι  μέσα τους αξίζει.

Θέλει μόνο λίγο ψάξιμο η μορφή της εκδρομής αν  θέλετε να ευχαριστηθείτε και να νιώσετε πραγματικό άρωμα Ανατολής.

Γη Θεών

 

Πάντα με τραβούσε πολύ αυτός ο τόπος. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Με μάγευε το λακωνικό λιτό τοπίο που έβλεπα από τις φωτογραφίες. Κοινά στοιχεία  με την Κρήτη πολλά. Και μετά έμαθα ότι  κάποιες μακρινές ρίζες  με συνδέουν. Μακρινές πολύ χαμένες στους αιώνες, σαν παραμύθι. Σαν να ενώθηκε η Κρήτη με τη Μάνη ξαφνικά.

Και έτσι άρχισα να θέλω ακόμα πιο πολύ να γνωρίσω από κοντά αυτό το νέο «κομμάτι» μου. Στο γραφείο μια πολύ γλυκιά συνάδελφος με βομβάρδιζε καθημερινά με φωτογραφίες και στοιχεία για τον τόπο της. Εδώ στο απέραντο κόσμο των blog, γνώρισα έναν αληθινό Πυργοδεσπότη ο οποίος με τη σειρά του με διοχέτευε συνεχώς με  ένα σωρό εικόνες από τη «Γη Θεών» (σου έκλεψα τον τίτλο Βασιλάκη!) με τις παραμυθένιες περιγραφές του. Τι να πω εγώ μετά….

Δεν έφτασαν δύο μέρες αυτό έχω να πω.Τόσο που κανονίζουμε να ξαναπάμε σύντομα. Γιατι περάσαμε μοναδικά και δεν χορταίναμε  να βλέπουμε τη  φύση, πανέμορφη, λουλουδιασμένη και ευωδιαστή η οποία  ερχόταν σε  αντίθεση με το  πέτρινο στοιχείο. Οι παρακάτω φωτογραφίες κομμάτια μιας διαδρομής στον χρόνο. Γύθειο, Οίτυλο, Λιμένι, Πύργος Δυρού, Αρεόπολη, Κάτω Μπολάριοι, Καφιόνα, Γαρδενίτσα, Μεζάπα, Γερολιμένας, Βάθεια.

Σας αφήνω να τις απολαύσετε.

Tα Κομμάτια μου

 

Λίγο χρόνο δώστε μου να εξερευνήσω το τελευταίο μου κομμάτι και να γυρίσω γρήγορα κοντά σας με πλούσιο φωτορεπορτάζ!

Να περάσετε όμορφα πολύ!

Και αρμενίζαμε σε πέλαγα λευκά…

 

Δηλαδή εγώ φταίω που ακόμα και στα βουνά βρίσκω βαρκούλες ν’αρμενίζουν σε αφρό από χιόνι; Στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων μια βαρκούλα πολύχρωμη από τα Κουφονήσια ……. βρήκα να με περιμένει. Αυτή τη φορά όμως την άφησα για να  πάω να χωθώ μόνη μου στο χιονένιο αφρό της.

 

 

Και επειδή κάποιο προβληματάκι στη μέση μου δεν μου επέτρεψε να επιδοθώ στο χειμερινό σπορ έβλεπα τους άλλους ( άνδρα, κουνιάδα και μελλοντικό κουνιάδο) και φυσικά κατέγραφα όλες τις πτώσεις και επιπτώσεις ! Τον ρόλο του δασκάλου ανέλαβε ο άντρας μου καθότι  όλο και κάτι πλαγιές είχε  κατέβει στο παρελθόν.  Εγώ  με ένα ζευγάρι μπότες του Snowboard ανέλαβα χρέη παπαράτσι φυσικά.

Χαθήκαμε ώρες πολλές στα λευκά, ροδοκοκκινίσαν τα μαγουλάκια μας και μετά όπως ήταν φυσικό πεινάσαμε …. Στα Καλάβρυτα τιμήσαμε εις διπλούν τη ταβέρνα « Το Κουτούκι» μακράν η καλύτερη. Και να’σου οι χυλοπίτες  με κοκκινιστό,χοιρινό φρικασέ με μπόλικο σελινάκι και λεμόνι, και ζουμερό κοντοσούβλι, κόκκορας κρασάτος και μετά ……. αρκετά ποτηράκια χωνευτική Τεντούρα για να ηρεμήσει το στομαχάκι μας με γεύση κανελογαρίφαλο.

Ένας μικρός υπνάκος στο πολύ ζεστό δωμάτιο του ξενοδοχείου Ανεσις και μετά κατευθείαν στη Chocolaterie για Σουφλέ από ζεστή λάβα σοκολάτας ( μη φωνασκείτε έτσι το  έγραφε ο  κατάλογος και έτσι  ήταν!) με παγωτό βανίλια και ολίγον επιτραπέζια παιχνίδια.(βλ. Jenga)

 

   

  

…………. 

  

Γραφικά πολύ τα Καλάβρυτα, ήρεμα και περιποιημένα. Με τα πέτρινα σπιτάκια και τα καλντερίμια του. Τόπος γεμάτος ιστορία και ομορφιές πολλές που δυστυχώς δεν προλάβαμε να απολαύσουμε.

  

Σήμερα  το πρωί χαθήκαμε στα Σπήλαια των Λιμνών και μετά φτάσαμε στο Πλανητέρο, στις πηγές του Αρoανιού ποταμού. Μια πραγματική δροσιά οι εικόνες που μαζέψαμε …… για την επιστροφή μας  και όπως φωνάζαμε  παλιά στο σχολείο από τη γαλαρία του πούλμαν :

 « Ούμε ούμε ούμε, σας ευχαριστούμε, και αν μας αγαπάτε να μας ξαναπάτε»!

Blog-Ταξίδι-Ραδιόφωνο-Αλεξανδρούπολη

  

Σας ξένισε ο τίτλος ε; Δεν θα έπρεπε όμως. Αν το ξανασκεφτείτε λίγο και κάνετε τους αντίστοιχους συνειρμούς όλα μια “ευθεία” είναι.

Πριν από λίγες μέρες άρχισα να γράφω μια περιγραφή για το  blog, πως ξεκίνησε, γιατί κάποτε έγραφα, γιατί σταμάτησα. Σε εσωτερικές σκέψεις και διεργασίες με οδήγησε που φαντάζομαι όλοι εσείς οι πιο παλιοί έχετε μπει καθότι εγώ σας ήρθα τον Ιούλιο του 2007.

Κάθε  blog λοιπόν και ένας μικρός ταξιδιωτικός οδηγός. Ξέρω ποιον θα ανοίξω για ενημέρωση, ποιον για να γελάσω, ποιον για να χαλαρώσω. Ένα κομμάτι σας έχω,  ένα κομμάτι  μου έχετε. Αντανακλάσεις σκόρπιες που μέσα από τις λέξεις παίρνουν σάρκα και οστά. Τον αγάπησα αυτό τον τρόπο επικοινωνίας. 

Όπως αγαπώ και  έναν άλλο “ταξιδιωτικό οδηγό”. Αυτός δεν έχει εικόνα  έχει όμως ήχο. Αγαπώ λοιπόν το ραδιόφωνο. Με συντροφεύει το πρωί όταν ξυπνώ, όταν οδηγώ, όταν γράφω. Με ταξιδεύει η μουσική, η επικοινωνία  που υπάρχει μέσα από μια εκπομπή. Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, γνώρισα μέσω του blog και τον Polis 102,6 Fm που η καρδιά του χτυπά στην όμορφη Αλεξανδρούπολη. Κάθε Τρίτη & Πέμπτη 23:00-24:30  ξεκινά ένα άλλο όμορφο ταξίδι με καπετάνιο τον Δημήτρη ( www.polisradio.gr). Χτες μάλιστα έστειλα μήνυμα και χάρηκα που  έπαιξε ένα από τα τραγούδια που ζήτησα στο blog του. Και άκουσα και άλλες νότες ταξιδιάρικες,παραμυθένιες. Οι Χαίνηδες, ο Αλκίνοος, ο Σωκράτης Μάλαμας, όλοι ήταν εκεί. Για να μας ταξιδεύουν και να μειώνουν τις αποστάσεις με τα όνειρα που γεννούν οι ήχοι. 

Εκεί λοιπόν. Στην όμορφη Αλεξανδρούπολη που κάποτε πέρασα και εγώ φευγαλέα. Σουφλί, Διδυμότειχο, Ορεστιάδα. Δέλτα Εύρου και Δάσος Δαδιάς. Είχε μια μελαγχολία το τοπίο, μια γαλήνη που μου άρεσε πάρα πολύ. Γνώρισα ανθρώπους φιλόξενους και πολύ γλυκούς που δίκαια αισθανόντουσαν ξεχασμένοι. Δεν ξέρω αν τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, το εύχομαι.  Θα θελα λοιπόν πολύ να ταξιδέψω αυτές τις μέρες προς τα πάνω. Να πάρω το τρένο, τα βιβλία μου και τη μουσική μου και να ανηφορίσω. Να περάσω από Θεσσαλονίκη και να συνεχίσω για Ξάνθη, Σταυρούπολη, Δράμα, Καβάλα και Κομοτηνή και από εκεί να ξαναβρεθώ κοντά στο μεγάλο μας ποτάμι.  Η Θαλασσινή είμαι τι περιμένατε; Να πάω να βρω το στοιχείο μου. Καλό μου ταξίδι λοιπόν. Καλό ταξίδι και σε εσάς! 

"Το Πέτρινο Καράβι"

Σαν μαγνήτης το χέρι μου αγγίζει τα ενετικά τείχη
Και ήχους αλλοτινούς ακούω.
Μυρίζει μπαρούτι και αγιόκλημα.
Κάθε στροφή και μια εκκλησιά
Λαβύρινθος.
Η ιστορία γραμμένη σε κάθε πέτρα
σε κάθε αψίδα και πως να ξεφύγεις
Αδύνατον.

Πίσω ο Βράχος, εμπρός η Γαλάζια.
Από το Πέτρινο Καράβι του ποιητή της Ρωμιοσύνης
να κατέβεις δεν μπορείς.
Είναι μια «μόνο η έμβαση»

Μονεμβάσια, Μονεμβασιά, Malvasia, Malmsey
……………………….
Με διάθεση ολίγον ποιητική σας ταξιδεύω σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου προορισμούς. Ψιχαλίζει.Και όταν πήγα για πρώτη φορά ψιχάλιζε πάλι. Και μ’αρεσε πολύ γιατί βροχή σαν να ξέθαψε αρώματα. Και μια και τα προηγούμενα post ήταν αρωματικά, είπα να το συνεχίσω με άρωμα ελλάδας. Με άρωμα ιστορίας. Χρώματα και αρώματα.

Οταν πέφτουν οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου πάνω στο κάστρο,νομίζεις οτι τα χρώματα είναι αυτά που ζωγραφίζουν μενέξεδένιες και ρόδινες κορδέλλες στον ουρανό.

H Τριάς του Βελγίου

Ένα βροχερό ποστ σε αγαπημένο blog, μια συζήτηση, μια συνάντηση με τις κολλητές και κάποτε συμφοιτήτριες, μια επικείμενη συνάντηση την Τρίτη.

Όλα τα παραπάνω έχουν αφετηρία τα φοιτητικά μου χρόνια στο Βέλγιο όπου βρέθηκα πριν πολλά χρόνια για Οδοντιατρική. Ναι, ναι καλά ακούσατε. Ορίστε λοιπόν ένα παραμύθι αληθινό.
——————
Μια φορά και ένα καιρό, η Θαλασσινή ήθελε να γίνει Οδοντίατρος. Μετά από διπλή προσπάθεια στις Πανελλήνιες, αποφασίστηκε οικογενειακώς να ανηφορίσει προς Βέλγιο, χώρα προσφιλή μια και η μητέρα της δούλευε στη βελγική αεροπορική εταιρεία. Sabena .

Λιέγη. Πρωτεύουσα της Βαλονίας. Διασχίζεται από τον ποταμό Meuse και στο κέντρο υπάρχει ένα νησί όπου και ήταν το πρώτο της σπίτι. Νησιώτισσα στο Βέλγιο! Και όμως. Και κάθε Κυριακή στη βέλγικη λαϊκή παρακαλώ την περίφημη Batte για τις απαραίτητες προμήθειες.Ο πρώτος χρόνος την βρήκε με μια υπέροχη συγκάτοικο (η μια εκ των κολλητών). Στιγμές μοναδικές. Δικό τους σπίτι, καθημερινότητα γλυκιά με όλα τα λοξά που μπορούν να συμβούν!
Το πανεπιστήμιο στον λόφο του Sart Tilman. Τι να πρωτοθυμηθεί; Το εργαστήριο Χημείας και το πείραμα που οι φιλενάδες της νόμισαν ότι προκάλεσαν έκρηξη; Το κιτρικό οξύ που κατάπιε και ο καθηγητής την πείραζε ότι θα της πέσουν τα δόντια; Τα εργαστήρια Βιολογίας και τις μικροεπεμβάσεις; Tις ελληνικές βραδιές και τη συναυλία του Νταλάρα στις Βρυξέλλες όπου ποτάμι έτρεχε το ξενιτεμένο δάκρυ; Την έκφρασή τους όταν αγόρασαν μετά από πολύ καιρό ένα μικρό φουρνάκι και μύρισε η γκρίζα γειτονιά κοτόπουλο λεμονάτο; Eμπειρίες και στιγμές μοναδικές,στη πλειοψηφία ευχάριστες. Διάβασμα αρκετό και καθηγητές …… χμμμ. Η θα ήταν καλοί –και δεν ανεφερόμαστε στην επιστημονική τους κατάρτιση- ή θα ήταν απίστευτα κομπλεξικοί.
Ο 2ος χρόνος την βρίσκει σε άλλο σπίτι, μόνη, μια και η φίλη της αποφάσισε να μετακομίσει προς Βρυξέλλας. Στην ζωή τους όμως από το 1ο έτος είχε μπει και τρίτο πρόσωπο…. και έτσι φτιάχτηκε η θρυλική τριας η οποία σμιλεύτηκε στα δύσκολα, επέζησε αποχωρισμούς (μια και την επόμενη χρονιά η Θαλασσινή και η πρώην συγκάτοικος επέστρεψαν Ελλάδα) και συνέχισε το ταξίδι της εδώ. Τις καλές της φιλενάδες πάντρεψε φέτος το καλοκαίρι (βλ.2ο ποστ του blog) μια και εκείνη τις είχε προλάβει ένα χρόνο πριν.

Οδοντίατρος τελικά δεν έγινε, επέστρεψε στα πάτρια με δύσκολες συνθήκες. Μεταξύ Ελλάδος και κάποιων ταξιδιών στη Γαλλία, έγινε τελικά μια γαλλικού και από τα εμφυτεύματα και τα σφραγίσματα πέρασε στον Μολιέρο, και βαφτίστηκε Θαλασσινή! Ισως έπρεπε να γίνει αυτή η διαδρομή στη γκρίζα αυτή χώρα γιατί παρόλη τη μουντάδα,γέννησε μια αληθινή φιλία.

Και έτσι ζ’ήσανε αυτές καλά και εμείς καλύτερα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην τριάς!!!