Oil on canvas… dreams on canvas

Lord Frederique Leighton (1830-1896)

“Flaming June”

” The painter’s Honeymoon”

“The Fisherman and the Sirene”

“Leda”

“Mother and child”

La vida es sueno

 

“Qué es la vida? Un frenesi?
Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra une ficcion?

y el mayor bien es pequeno

que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.”

«Τι είν‘ η ζωή; Mια τρέλα ;Τι είν’ η ζωή;

Μια αυταπάτη, μια χίμαιρα, μια σκιά.

Όπου το μεγαλύτερο καλό φαίνεται μικρό.

Γιατί η ζωή είν’ ένα όνειρο, και τα όνειρα, όνειρα μένουν.» 

Αυτά έγραψε ο Pedro Calderon de la Barca το 1643 στο θεατρικό έργο « Η ζωή είναι ένα όνειρο».  Το έργο αυτό  πραγματεύεται την ιστορία του πρίγκιπα Σιγισμούντου τον οποίο ο πατέρας του έκλεισε σε μια φρικτή φυλακή επειδή φοβόταν ότι ο γιος του θα ήταν η αιτία της δικής του καταστροφής. Μια μέρα, ο βασιλιάς τον μεταφέρει ναρκωμένο στο ανάκτορο, αλλά ο νέος φανερώνει τόσο άγρια ένστικτα, που το ίδιο κιόλας βράδυ, πάλι ναρκωμένος, μεταφέρεται αμέσως στην απάνθρωπη φυλακή του. Όταν ξυπνάει τον κάνουν να πιστέψει ότι η μέρα που πέρασε στο παλάτι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα όνειρο.Ο λαός όμως ξεσηκώνεται και ελευθερώνει τον πρίγκιπα. Ο βασιλιάς Μπαζίλιο ηττάται και ταπεινώνεται αλλά ο Σιγισμούνδος που κατάλαβε ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα όνειρο διαψεύδει μάντεις και προβλέψεις και συμπεριφέρεται σαν καλός και σοφός βασιλιάς.

Έτσι λοιπόν ο πρίγκιπας βρέθηκε στο μεταίχμιο του ονείρου και της πραγματικότητας μην μπορώντας να τα ξεχωρίσει. Η ζωή είναι όνειρο; Το όνειρο ζωή; Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, αυτό που αγγίζουμε,αυτό που αισθανόμαστε,αν είναι αληθινό. Είτε αυτό πηγάζει από κάτι ευχάριστο είτε από κάτι δυσάρεστο. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει με εφιάλτης.

Ας αφήσουμε όμως αυτή περίπτωση και ας δούμε τη φωτεινή πλευρά του ονείρου. Αυτή που μας κάνει να ταξιδεύουμε σε έναν άλλο κόσμο, χρωματιστό και μυρωδάτο. Με αισθήσεις έντονες που μας γεμίζουν  τόσο ώστε ν’αναρωτιόμαστε  που σταματά το όνειρο και που αρχίζει η πραγματικότητα.

Και τα έχουμε ανάγκη τα όνειρα. Για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε κάτι να  περιμένουμε, αυτή τη μια και μοναδική στιγμή όπου ένα όνειρο μπορεί να πλησιάσει την πραγματικότητα. Αν το προσπαθήσουμε ίσως. Αν  είναι γραφτό θα πουν μερικοί. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να ονειρευόμαστε, να πιστεύουμε και να ελπίζουμε. Γιατί το όνειρο είναι ελπίδα.

Περί ονείρου λοιπόν αυτό το ……… blogoπαίχνιδο γιατί εκεί το πήγαινα! Το τρίτο που ξεκινώ μετά την ιστορία της «Μυράνθης» και το «Μεθώ»(Νατασσάκι περιμένω αλλά έχεις και εδώ πρόσκληση!).Προσκαλώ λοιπόν τους Μαρία(Ηλιαχτιδα), Βασίλη, Νατασσάκι,Ρίτσα,Ειρήνη, Γλαρένια, Ωκεανό, Αθανασία, Σταχτοπούτα,Nεραιδόσκονη,Zoυζουνα, Δηιάνειρα, Αντώνιο gk, Αντώνη και Μελωμένο (και όσους άλλους εμπνέει το θέμα, δεν πιέζω καταστάσεις αν δεν σας βγαίνει) να γράψουν κάτι -γνώμη, εμπειρία, ποίημα, διήγημα –πάνω στον ονειρικό χαρακτήρα της ζωής ή στο  γήινο των ονείρων.

………. 

Για τον συγγραφέα λίγα λόγια του  οποίου το έργο έτυχε να μελετήσω στο πανεπιστήμιο. Μαζί με τον Lope de Vega  άσκησαν σημαντική επιρροή στο ευρωπαϊκό θέατρο. Έγραψε περίπου 200 έργα, τα καλύτερα από τα οποία χρονολογούνται μεταξύ 1625 και 1640. Μετά τη χειροτόνησή του σε ιερέα το 1651, έγραψε κυρίως autos sacramentales, καθώς και θεαματικά έργα το θέατρο της Αυλής στο ανάκτορο του Μπουέν Ρετίρο, με το οποίο συνεργαζόταν από τότε που το ίδρυσε ο Φίλιππος ο Β΄. Τα γνωστότερα από τα πρώιμα θρησκευτικά έργα του ήταν το “La cena del Rey Baltasar” (περ. 1634) και το “El gran teatro del mundo” (“Το μεγάλο θέατρο του κόσμου”) (περ. 1641). Από τα κοσμικά έργα του, το ωραιότερο και γνωστότερο είναι το “La vida es sueno” .     

Painting by Virgil Elliott ” The Dreamer”

Μέσα στο εκράν

 

Μέσα στο μεγάλο εκράν  –ecran στα γαλλικά αλλά πως να αποδοθεί σωστά η προφορά- χάνεσαι, βυθίζεσαι στο ταξίδι που απλώνεται μπροστά σου. Χάρη στη τεχνολογία Dolby surround φτάνουν όλοι ήχοι τόσο κοντά λες και όλα εκτυλίσσονται σε απόσταση αναπνοής. …Σσσς κάποιος έρχεται …. ακούω βήματα από πίσω…. όχι δεν είναι βήματα είναι ο ήχος της καρδιάς του πρωταγωνιστή που περιμένει την αγαπημένη του, ο ήχος της ανάσας τους φτάνει σε μας, το δάκρυ  που πέφτει στο πάτωμα το  βουβό αχ… Είναι η μαγεία της  μεγάλης οθόνης ειδικά όταν βλέπεις κάτι καλογυρισμένο και προσεγμένο.

Το ιδανικό βέβαια για μένα είναι να βρίσκεσαι μπροστά στο εκράν μόνος ή έστω με τη κατάλληλη παρέα και κανέναν άλλο. Τσάντες που πέφτουν, κινητά που χτυπούν, πατατάκια, άτσαλα ρουφήγματα αναψυκτικού σε τεχνολογία Dolby surround και αυτά. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Μόνο στο θερινό σινεμά ευχαρίστως δέχομαι μερικούς εξτρά  ήχους-αισθήσεις  που όμως πάλι δεν έχουν να κάνουν με τους γύρω. Αν είναι  κοντά σε  θάλασσα (εδώ στην Αθήνα να πάτε στο Cine Φλοίσβος είναι πολύ όμορφο) ευχαρίστως να αισθάνομαι την αλμύρα και ίσως κανένα  βουβό κύμα ανακατεμένο με τη φωνή από τα γλαροπούλια. Αν είναι σε παλιά γειτονιά (βλ.Cine Θησείο) άρωμα γιασεμιού και το τραγούδι από τα τζιτζίκια. 

 

Επειδή όμως αργεί η ώρα για θερινό  σινεμά, χτες σε χειμερινό. Είδαμε το «Αtonement» με την Κίρα Νάιτλι. Μια βαθειά ερωτική ιστορία που ξεκινά το καλοκαίρι του 1935 και την οποία οι ήρωες δεν θα προλάβουν να τη γευτούν εξαιτίας μιας παρεξήγησης.Εντονο ξεκίνημα με μοναδικές εικόνες, και δεν μιλώ μόνο για τα τοπία, αλλά γι ατην “εικόνα” που αποτυπώνει τον πόνο, τον έρωτα, τον θυμό. Μια μικρή κοιλιά κάνει το έργο στο δεύτερο μέρος αλλά το τέλος είναι  μοναδικό.

Οι σκηνές και τα συναισθήματα μου θύμισαν μια άλλη πολύ αγαπημένη ταινία  « Enemy at the Gates»  με τους Jude Law, Joseph Feines  Rachel Weishz. Πιο ανθρωποκεντρική ταινία βασισμένη πάνω στον Ρώσο σκοπευτή Vasilii Ζaitchef.H δράση τοποθετείται στο Στάλιγκραντ, σε μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Β’Παγκοσμίου Πολέμου. Μια εξίσου μεγάλη μάχη θα δώσουν και οι πρωταγωνιστές ανάμεσα στα σκοτεινά και υγρά χαρακώματα, προσπαθώντας να προφυλάξουν, την ελευθερία, τη φιλία και τον έρωτα. Η ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Jude Law και την Rachel Weishz από τις πιο έντονες που έχουν αποτυπωθεί κατά τη γνώμη μου στο εκράν.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για δυο εξαιρετικές ταινίες με αρκετά κοινά στοιχεία και σας τις προτείνω εξίσου με μια μικρή προτίμηση στη δεύτερη…. για την οποία θα σας εγκαταλείψω σε λίγο για την πήραμε σε dvd!  

Eνα βουνό σ΄ένα ποτήρι

 

Δεν χρειάζονται μαγικά καλοί μου φίλοι για να γίνει αυτό. Λοιπόν σας φτιάχνω κατάσταση, σας δείχνω τα υλικά και μετά κλείστε τα μάτια  και απολαύστε τις μυρωδιές.

Είναι χειμώνας και έξω κάνει πολύ κρύο. Ακούω τον αέρα που χτυπά τα παντζούρια. Η θάλασσα αγριεμένη και αν ανοίξω το παράθυρο είμαι σίγουρη πως  θα φτάσει ως εδώ η αγριεμένη φωνή της. Τα ξύλα στο  τζάκι  καίγονται αργά μια αγριελιά και λίγο πεύκο.  Ο καναπές φαίνεται έτοιμος να με καταπιεί ή ιστορία του βιβλίου που διαβάζω; Πεινάω και διψάω ταυτόχρονα.

Ότι πρέπει για ένα βραστάρι όπως λέμε στα μέρη μου.  Ανοίγω το μικρό ξύλινο ντουλαπάκι και βγάζω τους θησαυρούς μου . Δίκταμο, μαλοτύρα και φασκόμηλο από την Κίσσαμο, μαζεμένα λίγο πιο έξω από τα Παλιά Ρούματα.. Μέλι σφακιανό με χρώμα  βαθύ και ζεστό. Στο κατσαρολάκι λίγο παραπάνω νερό από αυτό που χωράει μια μεγάλη κούπα που έχω. Παίρνω ένα ένα τα βότανα, τα μυρίζω , τα μελετώ προσπαθώ να θυμηθώ που ήταν ριζωμένα, που γεννήθηκαν και τα ρίχνω με ευλάβεια στο νερό.  Δίκταμο βάζω πιο πολύ. Το βότανο με τις θαυματουργικές ιδιότητες, γνωστές από την αρχαιότητα.

Ο δίκταμος (Origanum Dictamum L) φυτρώνει άφθονος στις απότομες πλαγιές του Αγιερινιώτικου φαραγγιού, καθώς και στα γκρεμνά πάνω από το χωριό Κουστογέρακο, που βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του φαραγγιού ακόμη και στους βράχους της παραλίας της πανέμορφης Σούγιας που είναι και το τέλος αυτής της χαράδρας.

Η συλλογή του είναι δουλειά επικίνδυνη και γίνεται κυρίως τον Αύγουστο που είναι ανθισμένος από ανθρώπους που έχουν εξοικειωθεί στην αναρρίχηση με σκοινιά. Λόγω αυτής της επικινδυνότητας πήρε και το όνομα “Eρωντας”, γιατί πρέπει να ‘χει κανείς το πάθος του έρωτα για ν’ αποφασίσει να διακινδυνέψει τη ζωή του για να το μαζέψει. Οι παλαιότεροι το χρησιμοποιούσαν με τη μορφή καταπλάσματος σαν αιμοστατικό και επουλωτικό, γι’ αυτό ακούγεται και με το όνομα Σταματόχορτο. Διηγούνται ιστορίες γι’ αγρίμια, που λαβωμένα από ία βέλη κυνηγών, έτρωγαν δίκταμο κι η ακίδα του βέλους έπεφτε από το σώμα τους.

 Σύμφωνα με τη  λαογράφο Ευαγγελία Φραγκάκη, “ο δίκταμος συλλέγεται μετά του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου), για να είναι “λαδωμένος”. Την ημέρα της Αγίας Μαρίνας ο Ερωντας έχει πολύ “θυμό” κι’ ο αέρας που τον περιβάλλει “αρπά κι’ ανάφτει κι’ όποιος θωρεί τη λάμψη” . Λένε πως αν ανάψεις ένα σπίρτο κοντά σε δίκταμο τις ημέρες αυτές, πιάνει αμέσως πυρκαγιά.

Σήμερα οι κάτοικοι της Δυτικής Κρήτης που υπάρχει και περισσότερος, χρησιμοποιούν τον δίκταμο για παθήσεις του ήπατος, τους στομάχου, κατά των νευραλγιών και πονοκεφάλων και σαν επουλωτικό, αλλά φυσικά και σαν θερμαντικό ρόφημα, βραστάρι.

Το νερό χοχλάζει βγάζω πάλι απαλά απαλά τα φύλλα. Το βραστάρι πέφτει  κελαρυστό πάνω στο μέλι και γίνεται το πιο ωραίο νέκταρ. Μόνο μια συνοδεία του πρέπει. Ένα κρίθινο παξιμάδι και ένα καλό κομμάτι γλυκιά γραβιέρα. Ο αγαπημένος μου συνδυασμός. Όλα τα αρώματα και οι γεύσεις της Κρήσσας Γης  μαζί.

Τα βότανα κουβαλούν τον μοναδικό τους άρωμα αυτό που μπολιάζει τις Μαδάρες, εκεί ψηλά όπου βρίσκονται τα μιτάτα και ετοιμάζουν τη γραβιέρα. Το σιτάρι από τη γη αλεσμένο.

Αν κλείσετε τα μάτια μπροστά στο ταπεινό αυτό γεύμα είμαι σίγουρη ότι θα βρεθείτε κάπου ψηλά , εκεί στις Μαδάρες, στο οροπέδιο του Ομαλού.

Αν πάλι τα ανοίξετε, και επειδή και εγώ ταξίδεψα μαζί σας στο νησί μου, σας χαρίζω μια φωτογραφία από το Ελαφονήσι και την περίφημη ροζ άμμο, από τρίμματα κοραλλιών και κοχυλιών. Μακάρι η μεγάλη τουριστική ανάπτυξη να μην καταστρέψει αυτό το μαγικό μέρος  και να μπορούν όλοι οι επισκέπτες να θαυμάζουν κάθε χρόνο αυτά τα  κοραλλένια φιλιά στην  άμμο…..

O Μπάλος στη Γραμβούσα εξίσου παραμυθένιος, σαν να βρίσκεσαι σε άλλο πραγματικά κόσμο…..

“Πόσο σ’αγαπώ”… “Χειμωνανθέ”

Ένα μουσικό ταξίδι σας παρουσιάζω σήμερα με δυο διαφορετικά μεταφορικά μέσα αλλά με ίδια αφετηρία και προορισμό: την καρδιά και το μυαλό μας. 

Το πρώτο ταξίδι ξεκινά από την Κρήτη που τόσα έχουν ακουστεί τώρα τελευταία. Ένα δημιουργικό κομμάτι της και ο Γιάννης Χαρούλης και το cd « Χειμωνανθός» με το οποίο ταξιδεύω το τελευταίο καιρό. Από τον Αγιο Νικόλαο της Κρήτης,ο ” Χειμωνανθός” είναι η 2η προσωπική του δουλειά.

Η χροιά της φωνής του, αρωματισμένη με τη κρητική ντοπιολαλιά μας, σε ταξιδεύει μέσα από δώδεκα πολύ ιδιαίτερα τραγούδια. Στίχοι που σε αγγίζουν άλλοτε σαν μαχαιριά, άλλοτε σαν χάδι γλυκό.

Συμμετέχουν με τα τραγούδια τους οι: Μάνος Ελευθερίου, Κώστας Μουντάκης, Διονύσης Τσακνής, Θανάσης Παπακωσταντίνου, Μάνος Ξυδούς κ.α ενώ σε 3 τραγούδια τη μουσική έχει γράψει ο ίδιος και σ’ένα τραγούδι  φυσαρμόνικα παίζει ο Πάνος Κατσιμίχας. 

Σας αφήνω να ταξιδέψετε στο δάσος με τους Χειμωναθούς, όπου πλανιέται και ένα βοσκαρουδάκι που ‘χει σεβντά μεγάλο:

“να βρέχει να κουφοβροντά να ρίχνει κουκοσάλι

και ξεπαπούτσωτη να’ρθείς στην εδική μου αγκάλη

να’ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω

την αναπνιά σου να γρικώ τη μέση σου να πιάσω

να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου

να σε βαστώ και να γρικώ τσι χτύπους της καρδιάς σου”

Download: 06%20%D7eimonathos.wma

Download: 11%20Voskaroudaki.wma

“Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ’ της καρδιάς τ’ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει
αέρας μου σφυρίζει αν έρθεις μην αργείς

 Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθός
την λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως”

…………………………………

Το δεύτερο μουσικό ταξίδι ήταν live…. στη Μουσική Σκηνή της Αθηναίδας όπου απόλαυσα μαζί με μια καλή φίλη τη παράσταση « Πόσο σ΄αγαπώ» του Σταματάτη Κραουνάκη και της ομάδας Σπείρα Σπείρα. 

Η μια έκπληξη μετά την άλλη. Μπαίνοντας στη σκηνή μας υποδέχτηκε η γλυκιά θιασάρχισα Ελεάννα Καραντίνου, φορώντας ένα λευκό μπουρνούζι, όπως και οι υπόλοιποι ηθοποιοί.

-Μα θα κρυώσεις της λέω  με το μπουρνούζι βραδιάτικα!- Μπααα  θα με ζεστάνετε εσείς μου απαντά!  Μμμμ όμορφα αρχίσαμε. Στη συνέχεια η Πωλίνα με οδήγησε στη θέση μου (θέση 3 Α μπροστά μπροστά παρακαλώ) και αγόρασα το πρόγραμμα από τα χεράκια της. Μα τι προσωπική περιποίηση ήταν αυτή!

Παραγγείλαμε από ένα ποτήρι λευκό κρασί. Πρώτη γουλιά, δεύτερη τα φώτα σβήνουν, ο Σταμάτης και οι ηθοποιοί επί σκηνής.  Σάτιρα μπόλικη, τραγούδια πανέμορφα και οι ερμηνείες μοναδικές. Η Παρθένα Χοροζίδου στο « Φραπέ-Δουλειά-Ψυχραιμία» απόλαυση σκέτη! Μάθαμε για τον «Αι φερ», τραγουδήσαμε « τα εν δήμω τώρα εν οίκω» με τον blogger Πιτσιρίκο, συγκινηθήκαμε  με το «Μάθημα ελληνικής Ιστορίας» και τις φιγούρες της Ελλης Λαμπέτη και της Μελίνας.  Ώρα ενδέκατη νυχτερινή και είκοσι λεπτά. Τελευταία γουλιά κρασί. Κατεβαίνει στο λαιμό αργά. Τελευταίες νότες, μια ηχώ στο μυαλό μου. Φτάσαμε στον προορισμό μας . « Αυτή η νύχτα [έμεινε]. Cut!

πληροφορίες μπορείτε να δείτε και: www.kraounakis.gr      http://speira-speira.blogspot.com

 

Πες το μ’ένα φιλί

 

Το φιλί της μάνας στο μέτωπο του νεογέννητου

Το φιλί του πατέρα στο μέτωπο του νεογέννητου

Το φιλί του άνδρα προς τη γυναίκα του λίγο μετά

Το πρώτο φιλί μερικά χρόνια πριν

Τα ενδιάμεσα φιλιά  

Το φιλί ταξιδεύει στον χρόνο και ενώνει.

Σφραγίζει την στιγμή. Ίσως γι’αυτό να χρησιμοποιείται και η έκφραση « της σφράγισα τα χείλη μένα φιλί».  Εκεί που τα λόγια καμιά φορά αδυνατούν να εκφράσουν την ένταση της στιγμής, των συναισθημάτων, το φιλί δίνει τη λύση. Σε εξιτάρει, το αναζητάς, το δίνεις, το λαμβάνεις. Ποιος δεν θυμάται το πρώτο του φιλί, αυτό το ελαφρύ πετάρισμα στο στομάχι, τους παλμούς να αυξάνονται, το κοκκίνισμα, το ρίγος.  

Σημαντικός παράγοντας σε οποιαδήποτε σχέση, γονική ή ερωτική. Γι’αυτό και τα τελευταία χρόνια αποτελεί αντικείμενο μελέτης και ερευνών για την «ευεργετική του δράση».

Σύμφωνα λοιπόν με τον Dr Glenn Wilson του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του Λονδίνου  σχολιάζοντας τα αποτελέσματα μιας έρευνας στο ΒΒC επεσήμανε ότι « οι γυναίκες είναι πιο επιλεκτικές και αυτός είναι ένας από τους λόγους που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο φιλί.» Σε μακροχρόνιες σχέσεις, οι γυναίκες  όχι μόνο αξιολόγησαν το φιλί ως πιο σημαντικό συγκριτικά με τους άντρες, αλλά υπέδειξαν ότι η σημασία του αυξάνεται όσο προχωρά μία σχέση. Από την άλλη, οι άντρες με την πάροδο του χρόνου δίνουν όλο και λιγότερη.  

Τα χείλη λοιπόν φιλούν εκεί όπου αγαπά η καρδιά και η ψυχή σας. 

Και μια μαντινάδα που αγαπώ για επίλογο μαζί μ’ένα θαλασσινό φιλί: 

«Να ΄μουν αστέρι τ΄ ουρανού 

 να ΄πεφτα αυτό το βράδυ    

χίλιες ευχές να σου ΄δινα 

μ΄ ενός φιλιού το χάδι»

( πηγές:www.inout.gr , www.menshealth.gr, www.myworld.gr)

Ο αρραβών της Dulcinea – η Πορτοκαλόπιτα της Θαλασσινής

 

Citrus sinensis, Citrus aurantum, Citrus dulcis

Σαν ξόρκια μαγικά ακούγονται οι ποικιλίες των εσπεριδοειδών.  Ταξίδι μακρινό έκαναν πριν εκατοντάδες χρόνια. Από την Ινδία και την Κίνα  η μυρωδιά τους έφτασε σαν  σύννεφο γλυκόξινο μέχρι την Αφρική και την Ευρώπη. Λέγεται μάλιστα ότι έφτασε γύρω στο 1490  στις μεσογειακές περιοχές από Πορτογάλους θαλασσοπόρους και πιθανολογείται ότι σε αυτούς οφείλει το όνομα της. Στη συνέχεια από την Ελλάδα διαδόθηκε σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες και Ισπανοί ιεραπόστολοι το μετέφεραν στη βόρεια Αμερική.

Πολυταξιδεμένο και αγαπημένο. Γεύση δροσερή και ζωοδότρα. Με σάρκα τραγανή και  μυρωδιά που γαληνεύει. Αποξηραμένη φλούδα στη φωτιά. Ενας πυρωμένος ήλιος στο στόμα.  

 «Σμαραγδί» post ήθελα να ανεβάσω, συνταγή πορτοκαλί μου ζητήσατε και παρεκτράπειν. «Τα σμαραγδιά μου» θα ακολουθήσουν λίγο υπομονή. ……Προς το παρόν ένα κομμάτι πορτοκαλόπιτα κανείς; 

Ο αρραβών της Dulcinea

Όταν έφυγε ο Δον Κιχώτης η πορτοκαλένια Δουλτσινέα έμεινε καιρό μονάχη. Άλλη απασχόληση δεν είχε από το να φροντίζει τα παιδιά της τα Citrus Dulcis . Ώσπου  μια μέρα  εμφανίστηκαν στο περβόλι της δυο όμορφοι ιππότες, κρουσταλλοβραχιονάτοι και λευκοί. Ο Δον Βανίλια και ο Δον Καϊμάκης. Αρραβώνα της ζήτησαν και οι δυο. Η φήμη για τα κάλλη της είχε φτάσει λέει στη χώρα των Υπερβορείων όπου ζούσαν και ήρθαν να δουν από κοντά την ωραία Δουλτσινέα.

 Χαρά μεγάλη ένοιωσε μα ποιον να πρωτοδιαλέξει; Ζήτησε λοιπόν από τη καλή νεραΐδα να τη μεταμορφώσει σε γλυκιά πορτοκαλόπιτα, για να μπει μες την ψυχή τους και να μάθει ποιος την αγαπά καλύτερα. Ετσι λοιπόν εκεί που ετοιμαζόταν να βάλει το νυφικό της πέπλο, μεμιάς αυτό μεταμορφώθηκε σε απαλό φύλλο κρούστας για την πορτοκαλόπιτα. Τα καλλυντικά που θα χρησιμοποιούσε έγιναν τα υλικά της γέμισης και  το άρωμά της  έγινε σιρόπι.

Τα καλυντικά της Dulcineas:

3 κεσεδάκια γιαούρτι
4 αυγά
1 ποτήρι καλαμποκέλαιο
1 φλ. ζάχαρη
1-2 βανίλιες
1 φακελάκι μπεϊκιν πάουντερ
ξύσμα από 3 πορτοκάλια½ ποτήρι χυμό πορτοκάλι, λίγο κονιάκ,Κανέλα, γαρύφαλλο

Το πέπλο : 1 πακέτο φύλλο κρούστα 

Το άρωμα από σιρόπι:
3 ποτήρια νερό
2 ποτήρια ζάχαρη
ξυλάκι κανέλας (προαιρετικά)
φλούδα ενός πορτοκαλιού 

 Η ώρα του μυστηρίου:Σε ένα μεγάλο μπoλ : χτυπάμε τη ζάχαρη με το λάδι και τις βανίλιες. Προσθέτουμε τα αυγά, το γιαούρτι και όλα τα υπόλοιπα υλικά. Σχηματίζεται ένας ωραίος χυλός.  Εχουμε εντωμεταξύ  θρυμματίσει σε πολλά μικρά κομμάτια το φύλλο κρούστας. Σχίζουμε δηλαδή με το χέρι το κάθε φύλλο ξεχωριστά. Ρίχνουμε τα θρυμματισμένα φύλλα στο χυλό και ανακατεύουμε. Σε βουτυρωμένο pyrex  ρίχνουμε το μίγμα Πασπαλίζουμε με ξύσμα πορτοκάλι ,κανέλα και γαρύφαλλο. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 40-45 λεπτά στους 180-200 βαθμούς ανάλογα το φούρνο. Όταν ψηθεί το γλυκό μας, ρίχνουμε το σιρόπι.  

Σερβιρίζουμε την Dulcinea και επιλέγουμε ποιο «ιπποτικό» παγωτό θα βάλουμε δίπλα της ή την αφήνουμε να πορευτεί μονάχη!       

Kρης, Ελλην, Ανθρωπος

Αγάπησα την Κρήτη διπλά και τρίδιπλα μέσα από τις γραμμές του.

Μορφώθηκα .

Λυτρώθηκα.

Δεν μπορώ να γράψω πολλά παρά μόνο να ψάξω και να σας παραθέσω. Ετσι και αλλιώς τα  έχει πει όλα. Όπως πρέπει.

Αλλοίμονο  σ’αυτούς που δεν τον άκουσαν. Σ’αυτούς που δεν τον διάβασαν. Σ’αυτούς που τον αρνήθηκαν .

Σας παραθέτω λοιπόν την Αναφορά μου

Του καταθέτω την ψυχή μου.

…………………………………………………………………………………………..

Λόγια που είπε: «Ένας πραγματικός μυθιστοριογράφος δεν μπορεί παρά να ζει μέσα στην πραγματικότητα του καιρού του και, ζώντας αυτή την πραγματικότητα, συνειδητοποιεί την ευθύνη του. Προσπαθεί λοιπόν να βοηθά τους ομοίους του, ν’ αντιμετωπίζει και να λύνει, κατά το δυνατόν, τα πιεστικά προβλήματα της εποχής του.[…] Σήμερα ο συγγραφέας, αν είναι πραγματικά ζωντανός είναι ένας άνθρωπος που υποφέρει κι ανησυχεί βλέποντας την πραγματικότητα. Οδηγείται να συνεργασθεί με όλες τις δυνάμεις του φωτός που επιζούν ακόμη για να προχωρήσει λίγο το βαρύ πεπρωμένο του ανθρώπου. O συγγραφέας σήμερα, εφόσον μένει πιστός στην αποστολή του, είναι ένας μαχητής»

«Είναι δύσκολο να τη μασήσεις την αλήθεια. Αλλά οι Κρητικοί, σκληραγωγημένοι από τον αγώνα, λαίμαργοι για ζωή, την καταπίνουν σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. «Πώς σου φάνηκε η ζωή, παππού;» ρώτησα μια μέρα ένα γέρο Κρητικό, εκατοχρονίτη, γεμάτο παλιές πληγές, τυφλό. Ζεσταίνονταν στον ήλιο, κουκουβιστός στο κατώφλι της καλύβας του. Ήταν περήφανος στ’ αυτιά, όπως λέμε στην Κρήτη. Δεν άκουε καλά. Τού επανέλαβα την ερώτηση: «Πώς σου φάνηκε η μεγάλη σου ζωή, τα εκατό σου χρόνια, παππού; Σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό» μου απάντησε. «Και διψάς ακόμα παππού;» Σήκωσε απότομα το χέρι. «Καταραμένος αυτός που πια δε διψάει» φώναξε. Αυτοί είναι οι Κρητικοί. Πώς να μη τους κάνω σύμβολο;»

      

Aγαπημένε μου πατέρα,

Eίμαι καλά το αυτό επιθυμώ και δια Σας και όλην την οικογένεια. Ποτέ δεν έκαμα ωραιότερο ταξίδι, δυο μέρες μέσα στο σιδερόδρομο είναι αξέχαστες για μένα.
Eδώ ως έφθασα μ’ έπιασε μια στενοχώρια, γιατί ένοιωσα πόσο ήμουν μόνος μέσα σε τόσο κόσμο. ‘Άμαξες, φωνές, πλήθος, σπίτια πανύψηλα, χιλιάδες πράματα που καθίζουν στα στήθη μου …
 Eυτυχώς εβρήκα την ίδια μέρα δωμάτιο. Ένα ωραίο δωμάτιο, δίπλα στο Πανεπιστήμιο και σ’ όλα τα σχολεία, στη μέση του Παρισιού. Tο πρωί σας ετηλεγράφησα και πιστεύω τη στιγμή αυτή νάχετε λάβει το τηλεγράφημα.
Ώστε να συνειφέρω πρέπει να περάσουν μια δεκαριά μέρες. Δεν μπορεί κανείς όσο μένει στο Hράκλειο να εννοήσει τι θα πει μεγάλη πολιτεία με τριάμιση εκατομμύρια ανθρώπους.
Θα σας γράφω ταχτικά και μη στενοχωράστε αγαπητέ μου πατέρα. Tα σέβη μου στη μητέρα και στην Aνεστασία και Eλένη και σε όλους. Bάλετε την Eλένη να γράφει στο φάκελλο της επιστολής που θα μου στέλνετε την διεύθυνσή μου.
MONSIEUR
NIKOΣ KAZANDZAKIS
DOCTEUR EN DROIT
RUE DES CARMES 3 (BOULEVARD SAINT GERMAIN) PARIS    

Πηγές: 

www.historical-museum.gr/kazantzakis

www.kazantzakis-museum.gr

Σαν παλιό σινεμά…..

 

Ιστορικές, western, κοινωνικές, περιπέτειας …… και πόσες άλλες κατηγορίες  έχουν επινοηθεί από τότε που εμφανίστηκε ο βουβός  κινηματογράφος  μέχρι σήμερα.  Οι αποχρώσεις του γκρι πρώτα, τα χρώματα  μετά. Σε κάθε περίπτωση αν το έμψυχο και άψυχο υλικό είναι καλό, το αποτέλεσμα είναι μοναδικό.

Ευτυχώς  πρόλαβα την μαυρόασπρη τηλεόραση,  κάτι που για τους νεότερους μοιάζει αδιανόητο σήμερα. Εμένα το μαυρόασπρο  μου είναι πολύ οικείο όπως οικεία μου είναι και τα ονόματα των Charlton Heston, Deborah Kerr (που έφυγε αυτές τις μέρες), Errol Flynn, Cary Grant και  μερικά ακόμα ονόματα περασμένων δεκαετιών. Ηθοποιοί της εποχής των γονιών μου και λίγο πιο πίσω οι περισσότεροι, έμαθα και εγώ να τους αγαπώ και να τους ξεχωρίζω. Και αν πετύχω καμιά ταινία τους στην τηλεόραση τότε  είμαι διπλά ευτυχισμένη.

Χάνομαι στο βάθος του καναπέ – μόνη μου γιατί σε κανέναν άλλον δεν αρέσουν και τα ονόματα των ηθοποιών  αυτών δεν σημαίνουν κάτι  ιδιαίτερο- και μεταφέρομαι πότε στο παλάτι του El Cid, πότε στις περιπέτειες του Robin Hood….. και ταξιδεύω σ’άλλη γή σ’άλλα μέρη …..