για τα παιδιά που έφυγαν νωρίς….
Μήπως και οι μπουλντόζες ήρθαν νωρίς;; Από τη δεύτερη κιόλας μέρα;;
Και εκείνη η μάνα πάνω από τα χαλάσματα να φωνάζει “εδώ είμαι Βασίλη”…
Καλό του ταξίδι..
μου ήρθε αυτό το άκουσμα
Αρχείο Ετικετών: Σκέψεις
Γκρεμισμένα όνειρα….
Χάθηκα χθες …
(photo from www.labradorpuppy.net)
Μοναδικό πράγμα η αγκαλιά. Και δεν μιλώ μόνο για αυτή που δεχόμαστε από τον άνθρωπό μας.
Χθες κέρδισα λοιπόν δυο μοναδικές και πολύ ξεχωριστές αγκαλιές.
Η πρώτη ήρθε νωρίς το απόγευμα από ένα απίστευτο μωρό 1,5 ετών. Μόλις είχε ξυπνήσει από τη μεσημεριάτικη σιέστα και έτυχε να ήμουν δίπλα του όταν άνοιξε τα ματάκια του. Βλεφαρίδες μακριές και πλάγιο χαμόγελο που προσκαλούσε για χάδια και αγκαλιές. Άντρες παιδί μου, από μικρά ακόμα μες τα νάζια και τις γαλυφιές! Φυσικά και ενέκυψα! Δεν υπάρχει ωραιότερη αίσθηση από ένα αγουροξυπνημένο ζεστό μωρό στην αγκαλιά. Οσοι είστε γονείς ή έχετε πετύχει αντίστοιχες σκηνές ξέρετε για τι ομιλώ! Τύλιξε τα χεράκια του γύρω από το λαιμό μου και εγώ χάθηκα σε ένα σύννεφο talk, Johnson’s baby και γενικότερης μωρουδίλας! Για να μην μιλήσω για τα γυμνά πατούσια !Αυτή ήταν η μια λοιπόν, που μου έφτιαξε τη μέρα. Μια μωροαγκαλιά από τον Νικολή μας!
Μετά ήρθε επίσης μια πολύ όμορφη και ζεστή αγκαλιά. Είδα μια φίλη μου αγαπημένη που είχα καιρό να δω γιατί περνούσε κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα. Όλα καλά επιτέλους! Τι ωραίο με έναν άνθρωπο που έχεις περάσει τόσα πολλά, που σας δένουν πολλά να βλέπεις στα μάτια αυτή τη συγκίνηση και τη χαρά…
Και να λοιπόν βροχή οι σφιχτές αγκαλιές, της κολλητής προς τη κολλητή, του δικού σου ανθρώπου. Χθες το μενού είχε λοιπόν Goodys salad bar πατάτες και αγκαλιές!
Σημαντικό πράγμα λοιπόν οι αγκαλιές απ’όπου και αν προέρχονται. Γιατί κρύβουν λαχτάρα και τρυφεράδα.
Γι αυτό είπα να υποδεχτώ τον Απρίλη αλλιώτικα! Βρείτε χρόνο λοιπόν και μοιράστε αγκαλιές. Δεν κοστίζει τίποτα όμως δίνεις και παίρνεις πολλά.
Πιστέψτε με!
Καλό σας μήνα!
(“Embrace in Paris”, Painting by Talantbek Chekirov)
O οίκος της γενιάς μου
Ο οίκος της γενιάς μου
Δηλαδή οι οικογένεια μου, δηλαδή μπαμπάς, θείοι και ξαδέρφια. Πολλά ξαδέρφια με σχέσεις τρυφερές με τα πιο πολλά από αυτά.Και με τα δεύτερα και κάποια τρλιτα στα Χανια. Γιατί όχι!
Μου λένε πολλοί τους φίλους τους διαλέγεις του συγγενείς όχι. Σωστό. Γιατί μπορεί να συμπαθείς τον θείο αλλά όχι τον ξάδερφο, να μαλλιοτραβιέσαι με τον ένα αδερφό και να τα πηγαίνεις καλά με τον άλλο. Και αν μαλλιοτραβιούνται οι γονείς , τα παιδάκια-ξαδερφάκια γιατί να μπουν και αυτά στο τρυπάκι; Μπλέξιμο μεγάλο !
Εγώ λοιπόν είχα τη χαρά να μεγαλώσω με τα ξαδέρφια μου τα πρώτα πολύ κοντά. Από την πλευρά της μητέρας μου μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί. Η ενδιάμεση εγώ στις ηλικίες, και με τις μικρότερες γενιές που τώρα ανθίζουν πόσο «τα» καμαρώνω και «τα» χαίρομαι. «Τα» ίσων 22 και 15 ετών αντίστοιχα βεβαίως βεβαίως.
Από τη μεριά του πάτερ φαμίλια εκεί τα πράγματα άργησαν λίγο να εξελιχθούν διότι ο καλός μου λόγω διαφορών που ποτέ δε κατάλαβα και που ποτέ δεν με αφορούσαν είχε ψυχραθεί ένα διάστημα με έτερο μέλος της οικογενείας με αποτέλεσμα να μην έχω ζουζουνιές με αυτά τα ξαδελφάκια εξαιτίας της μη συχνής επαφής.
Τα χρόνια πέρασαν τα δύο έτερα συμφιλιώθηκαν όταν έφυγε η γιαγιά (κρίμα που δεν έγινε νωρίτερα και τους ένωσε ο πόνος και όχι η χαρά) και από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν σταδιακά. Χαμένος χρόνος . Που αναπληρώνεται πολύ όμορφα και με γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια με τα πολύ-πολύ αγαπημένα μου ξαδερφάκια, και που μαζευόμαστε 1-2 φορές το χρόνο και οι δύο οικογένειες μαζί, και σχηματίζουμε την “ευρύτερη οικογένεια” όπως λέει ένα από τα μικρά μου! Και είναι τόσο ωραίο αυτό! Εμένα τουλάχιστον με γεμίζει πολύ αυτό το συναίσθημα. Γιατί τα ξαδέρφια μου είναι και φίλοι και αδέρφια μου και ξέρω ότι και αν γίνει θα είναι κοντά μου , ότι και αν γίνει θα είμαι κοντά τους.
Λοιπόν μικρά? Κανονίστε , όταν με το καλό αποκτήσουμε όλοι τα δικά μας «μικρά» να είναι σαν και εμάς ε?
Και κάτι στιχάκια αφιερωμένα στα 2α μικρά και ελπίζω να πιάσουν το υπονοούμενο και να κάνουν κάτι
«Στην Κοξαρέ κουφοβροντά
και στ’Ατσιπάδες βρέχει
μανούλα μου πως σ’αγαπώ
κανείς δεν το κατέχει..»
(κλείσε τραπεζάκι !!!!)
F1 why not??
Γιατί όχι?
Δεν με εξιτάρει να βλέπω ποδόσφαιρο και μπάσκετ εκτός αν είναι κανένας τελικός. Ειδικά με το Euro.
Δεν μπαίνω στα χωράφια σας, απομακρύνομαι όταν βλέπω ανδροπαρέα να παρακολουθεί αγώνα, εγώ φτιάχνω μόνο τα ενισχυτικά σας (σπιτικά hamburger, πατάτες και μπίρες) και ακολουθώ τη γυναικοπαρέα!
Όμως με τη Formula 1 έχω ένα θεματάκι. Και αυτό δεν είναι με τους πιλότους, δεν μου λένε κάτι σαν άντρες! Με εξιτάρει όμως η όλη διαδικασία. Της προετοιμασίας, αν κατεβάσει βροχή τι θα γίνει με τα λάστιχα, πόσα pit stop θα κάνει κάθε ομάδα, πόσο καύσιμο και πόσο γρήγορα θα βάλει το μονοθέσιο,ποια η στρατηγική και όλα τα συναφή. Θα είναι ομαλή η εκκίνηση ή θα έχουμε καραμπόλα.
Με τη διαφορά ώρας έχω επίσης ένα θεματάκι γιατί όταν το live είναι Κυριακή πρωί είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα, αλλά όταν είναι Κυριακή μεσημέρι, μετά το φαγητό μια χαρά είναι.
Βέβαια δεν έχω συνηθίσει τη μετά Summi εποχή σαν κάτι να λείπει, λίγο αυτό το φλεγματικό τσαγανό…. Αλλά και οι καινούριοι δεν είναι κακοί και το enfant gâté ο Hamilton μια χαρά τα πάει.
Καλά σταματώ εδώ. Δεν θα σας κάνω και ολόκληρη ανάλυση μη φοβάστε. Απλά να όπως μου αρέσει η μαγειρική, και τα παραμυθάκια μου αρέσει και η φόρμουλα γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?
Μαλαισία σήμερα λοιπόν ( δεν υπάρχει πια η Suzuka γρουμφ) και καλή τους επιτυχία!
Ένα Μονακό πάντως θα το΄θελα κάποια στιγμή!
Η νοικοκυρά
Σύμφωνα με το αμερικάνικο βιβλίο οικιακής οικονομίας του 1950, ξέρετε τότε που οι γυναίκες ήταν ντυμένες στην τρίχα με τα φορεματάκια και τις γοβίτσες τους, όλος ο κόσμος γύρναγε γύρω από την ικανοποίηση του άντρα και την άπταιστη εκτέλεση των οικοκυρικών καθηκόντων.
1)Λέει λοιπόν το βιβλίο ότι η γυναίκα πρέπει πάντα να έχει έτοιμο το φαγητό στην ώρα του και να το διατηρεί ζεστό σε ωραίο στρωμένο τραπέζι.
2)Δεκαπέντε λεπτά πριν την άφιξη του συζύγου προτείνει να γίνει ένας τελευταίος έλεγχος του make up. Η γυναίκα πρέπει να έχει χαρούμενη όψη γιατί ο άντρας μπορεί να είχε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά.(Θυμήστε μου άλλη φορά να φοράω αδιάβροχη μάσκαρα όταν καθαρίζω κρεμμυδάκια!)
3)Όλα πρέπει να είναι τακτοποιημένα και καθαρά έτσι ώστε ο άντρας να αισθάνεται ότι μπαίνει σε ένα παράδεισο τάξης και ηρεμίας.
4)Οταν φτάσει θα πρέπει να έχει μειωθεί στο ελάχιστο κάθε πιθανός θόρυβος από οικιακές συσκευές .Προτρέψτε τα παιδιά να είναι φρόνιμα και καλωσορίστε τον με ένα ζεστό χαμόγελο.
Και το τελευταίο και θεϊκό που βαριέμαι να σας το μεταφράσω και το κάνω copy paste
5)”Listen to him
You may have a dozen of things to tell him but the time of his arrival is not right. Let him talk first. Make the evening his. Never complain if he does not take you out for dinner. Instead try to understand his world of stress and pressure, his need for relax”
Μμμμ. Γελάκια ειρωνικά βλέπω από τους κυρίους και λίγο «τα νεύρα μου τσατάλια» από τις κυρίες!!
Δύσκολοι καιροί για τις νοικοκυρές ειδικά όταν η γυναίκα είναι εργαζόμενη και υπάρχουν ένα σωρό ανάγκες και υποχρεώσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να συμβάλλουν και οι δύο γιατί αλλιώς δεν βγαίνει.sorry gys! Και αφήστε τα “η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά” και τη Μαίρη Παναγιωταρά!
Το θέμα είναι να το έχεις το μικρόβιο και να σε κάνει ο άλλος να το βγάζεις. Να θες όσο κουρασμένη και αν είσαι να έχεις ζεστάνει το φαγάκι, να έχεις ανάψει το θερμοσύφωνα, να χωθείς στην αγκαλιά του.
Oσο για την αφεντιά μου, προσπαθώ το κατά δύναμη αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα με τα ωράρια που έχω!
Έτσι λοιπόν λέω αυτό το σ/κ να βάλω τα καλά μου,να σουλουπωθώ και να σερβίρω δείπνο με γόβες!
Το Σ/Κ του Μορφέα και της Ο-Μορφούλας!!
Πάει ……
Τέλειωσε…..
Έφυγε…….
Και η υποχρέωση του Σαββάτου του χρόνου πάλι! Γύρισα πτώμα στο σπίτι για να συναντήσω τον Μορφέα όπου είχαμε δώσει το πολυπόθητο ραντεβουδάκι. Μια χαρά το παλικάρι, ξεκουράστηκα λίγο αλλά δεν το χάρηκα όσο θα ήθελα γιατί, την Κυριακή το πρωί έπρεπε να τον συνοδέψω σε δενδροφύτευση στα καμένα της Καισαριανής. Και ναι μου αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά αλλά με την κούραση όλης της εβδομάδας απορώ πως δεν φυτεύσανε και εμένα εκεί πάνω.
Ήταν όμως πολύ όμορφα. Καισαριανή είχα να πάω από το σχολείο και πότε τόσο ψηλά επάνω. Ανεβαίνοντας όλα ήταν όμορφα, πράσινα και δροσερά .Φτάνοντας όμως στο λόφο… η τέφρα και καμένοι κορμοί γινόντουσαν ένα με το γκρι σκηνικό της απλωμένης Αθήνας από κάτω. Πολύ γκρι και καθόλου πράσινο. Και αυτό που έχει μείνει αντί να το έχουμε σαν το πιο μεγάλο θησαυρό πάμε και το καταληστεύουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι από τον εαυτό μας το αφαιρούμε.
Την πρωτοβουλία μαζί με την εταιρεία του καλού μου, είχε αναλάβει η Φιλοδασική Αθηνών. Ομολογώ ότι δεν την ήξερα. Μίλησα όμως εκεί με τους ανθρώπους, μπήκα και στην ιστοσελίδα τους και πραγματικά εντυπωσιάστηκα, γιατί το έργο τους είναι πραγματικά μεγάλο και μοναδικό. Για περισσότερα δείτε εδώ
Και δεν αρκεί να πας μια μέρα και να βάλεις μερικά δενδράκια και τέλειωσε. Για να επιβιώσουν όλα αυτά πρέπει να υπάρχει και νεράκι και μας έλεγαν πόσο δύσκολα καταφέρνουν να πάρουν τις σχετικές άδειες για να ανοιχτούν περάσματα και να ανέβουν τα βυτιοφόρα !!Έλεος δεν το κάνουν για τον εαυτό τους . Για όλους εμάς το κάνουν αλλά φαίνεται ότι το «εμάς» αφορά «μερικούς».
Ο Μορφέας και η 0-Μορφούλα φυτέψανε που λέτε τρία δενδράκι από τα 150 που υπήρχαν, πήραμε τα εύσημά μας και έτσι όπως είμαστε σκονισμένοι και κουρασμένοι (είπαμε όχι από τα τρία δενδράκια αλλά από όλη αυτή τη περίοδο και το πρωινό Κυριακάτικο ξύπνημα) κατηφορίσαμε για να πάρουμε…….. δυνάμεις σε κουτουκάκι της Καισαριανής!
Αμ πως! Βρήκαμε και τη παρέα μας και χωθήκαμε-χαθήκαμε στους καλούς μεζέδες και στο κρασάκι!
Όμορφα πολύ αυτά τα μικρά ταβερνάκια, «καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία». Πριν καθίσουμε, κάναμε μια βόλτα στα στενάκια. Με λύπη μου είδα ότι τα χαμηλά σπιτάκια με τις εσωτερικές αυλές ένα ένα χάνονται και δίνουν τη θέση τους σε τεράστιες πολυκατοικίες. Κρίμα. Γιατί αυτά τα παλιά προσφυγικά και κατόπιν σπίτια του μεσοπολέμου έδιναν και δίνουν χρώμα στη περιοχή και αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Ας γίνουν κουτούκια, ας γίνουν μαγαζάκια ας δοθούν κίνητρα τέλος πάντων για να διατηρηθεί αυτό το «χρώμα».
Ουφ αυτά τα ολίγα για το σ/κ που πέρασε!
Μεγαλώνει τώρα και η μέρα και είναι ωραία. Το Σάββατο έχουμε προγραμματίσει δενδροφύτευση και γενικότερο σουλούπωμα του δικού μας κήπου. Κάηκαν τα λέλουδά μας με το χιόνι και πρέπει να τον ομορφύνουμε και αυτόν τον παντέρμο μια και την Κυριακή μάλλον θα οργανωθεί ψητό-κατάσταση οπότε επιβάλλεται να είναι νοικοκυρεμένο το σκηνικό!Καλά ξεκινάμε! Φτου φτου να μην το ματιάσω!
Άντε καλή μας εβδομάδα λοιπόν!
Αναξ
Άρχοντας μεγάλος
Υποκλινόμαστε καθημερινά και σε αναμένουμε να έρθεις να μας πάρεις και να μας ταξιδέψεις σε άλλη γη σ’άλλα μέρη. Να μας πας ως τη Χαβάη, κάπου που δεν έχουμε πάει!
Μακάρι να ερχόσουν πάντα όποτε το θέλουμε και να μην μας ταλαιπωρείς και μας κάνεις ασκήσεις υπομονής. Και να μένεις λίγο παραπάνω σε παρακαλώ, μην φεύγεις τόσο γρήγορα το πρωί!! Νυστάζουμε !!
Μμμμ δεν έχετε καταλάβει για ποιον άρχοντα ομιλώ ε; Μα για τον Ύπνο φυσικά!Τον πιο δυνατό από τους θεούς που κατάφερε μάλιστα να κοιμίσει και τον Δία ύστερα από τις πιέσεις της Ήρας η οποία ήθελε να επηρεάσει την εξέλιξη του Τρωικού πολέμου!
“Ύπνος άναξ πάντων τε θεών πάντων τ’ ανθρώπων”
Όμηρος, Ιλιάδα, Ξ 224-291
Η Ήρα επισκέπτεται τον Ύπνο στη Λήμνο πού κατοικούσε. Τον προσφωνεί «άνακτα» (άρχοντα, βασιλιά) όλων των θεών και των ανθρώπων, για να τον πείσει, αλλά ο Ύπνος το σκέφτεται να τα βάλει με τον Δία, διότι είχαν προηγούμενα από το παρελθόν. Πείθεται να το κάνει, αφού όμως πρώτα η Ήρα του ορκίστηκε να τον παντρέψει με μία από τις νεότερες Χάριτες, την γλυκιά Πασιθέα, πού τόσο επιθυμούσε. Ο Ύπνος με την Ήρα αναχωρούν μαζί για να βρουν το Δία. Η Ήρα σκορπάει στην καρδιά του Δία «γλυκιά αγάπη και επιθυμία» και ο Ύπνος μεταμορφωμένος σε πουλί, τον αποκοιμίζει. Άτιμη γυνή!!
Η δε Πασιθέα είναι η θεά της χαλάρωσης και της ξεκούρασης, και έτσι καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο πολύ επιθυμητή στον θεό Ύπνο !
Ο Ύπνος με τη Πασιθέα, έκαναν παιδιά τους Όνειρους: ο Μορφέας, ο Ίκελος, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος. Όλοι μαζί ονομάζονται “Όνειροι” και είναι οι θεοί των ονείρων. Κατοικούσαν στις ακτές του ωκεανού, στη Δύση, σε ένα σπήλαιο κοντά στα σύνορα του Άδη. Οι Ονειροι, έστελναν τα όνειρα στους θνητούς, μέσα από δύο πύλες που βρίσκονταν εκεί. Η μία πύλη ήταν φτιαγμένη από Κέρατο, και με αυτή έστελναν τα αληθινά όνειρα (προμηνύματα), ενώ με τη δεύτερη που ήταν φτιαγμένη από Ελεφαντόδοντο, έστελναν τα ψεύτικα όνειρα.
Ο πολυαγαπημένος μας Μορφέας είχε την ιδιότητα να στέλνει εικόνες στα όνειρα ή στα οράματα των ανθρώπων, να τα διαμορφώνει, και να μορφοποιεί τα όντα που κατοικούν σε αυτά.
Όπως έχετε ήδη διαπιστώσει αυτές τις μέρες τρέχω πολύ με τη δουλειά. Και ο Ύπνος δεν στρογγυλοκάθεται στο κονάκι μου. Ο δε Μορφέας ο παντέρμος κάτι προσπαθεί να κάνει, με παίρνει στην αγκαλιά του, προσπαθεί να με κοιμίσει και μου στέλνει όνειρα εξωτικά να δω αλλά δεν τα χαίρομαι όπως θέλω.
Άνακτα Ύπνε την Κυριακή που όλα θα έχουν τελειώσει σε προσκαλώ! Έλα και δεν θα χάσεις! Άντρα-Μορφέα λίγη υπομονή ακόμα και θα ανταμειφθείς καταλλήλως!
Πατάτες και salad bar
«Δες τώρα δεξιά. Σε κοιτάει πάλι»
«Το είδα. Μου ζήτησε και σημ. Hypol. χτες!»
« Του αρέσεις, στο είπα!»
«Οχιιιι! Ζεν σέλο!!»
« Θα πάμε μετά για μπυρίτσα;»
« Ναι, για να πιω πάλι και τη δική σου;;!Goodys»
« Οχ, έλα μας κοιτάει η Ros, γράφε»
« ζζζ νυστάζωωωωω»
Το έχω ακόμα αυτό το μπλοκάκι. Εκείνο που έγραφα τα καθημερινά devoirs μας στη σχολή. Κοιτώ ακόμα τα σχόλιά μας την ώρα του μαθήματος, στις πίσω σελίδες. Πειραχτήρια φοβερά.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πως γνωριστήκαμε. Που μιλήσαμε για πρώτη φορά, σε πιο μάθημα. Πάνε και κοντά δώδεκα χρονάκια ξέρεις. Θυμάμαι όμως το μετά. Που αρχίσαμε να κάνουμε κολλητή παρέα, τα πείραγματά μας σε γνωστή συμμαθήτριά μας και συμμαθητή μας, που μοιραζόμασταν τις ανησυχίες και τα όνειρά μας. Πάντα ήξερες τι ήθελες στη ζωή σου. Από νωρίς. Εγώ μόλις είχα επιστρέψει από Βέλγιο και ψαχνόμουν ακόμα.
Μετά βρήκες τον καλό σου, και να το κλάμα εγώ στην εκκλησία από τη συγκίνηση. Πω πω ρεζίλι είχα γίνει!Εμ ήσουν η πρώτη μου φίλη που παντρεύτηκε, τι ήθελες να κάνω παιδί μου??
Και μετά ήρθε και η μικρή σου πριγκίπισσα και έγινες η πιο γλυκιά μανούλα. Θυμάσαι που ερχόμουν στο πρώτο σας σπίτι? Συνταγές να ανταλλάζουμε θυμάμαι μεταξύ άλλων. Δεν μου λες; Το έχεις ακόμα εκείνο το ιστορικό σπιράλ τετράδιο που τις συγκέντρωνες όλες?
Μου άρεσε που όταν κανονίζαμε να συναντηθούμε εκτός σπιτιού, οι μισές ήταν στα Goody’s , ξέρεις για το γνωστό μενού μας, πατάτες και salad bar με μπόλικα κρουτόν από πάνω. Έτσι, για να θυμόμαστε τα παλιά!!
Και μετά… μετά ήρθε το δεύτερο αγγελούδι! Το βαφτιστήρι μου. Το είχαμε πει αυτό. Χρόνια σου έλεγα , άντε να κάνεις ένα δεύτερο, να γίνω νουνά να το γεμίζω με πολλώ λογιώ καλούδια, όπως λέμε και στα μέρη μου. Και πάλι συγκίνηση πιο πολύ και πιο βαθιά αυτή τη φορά .Εκεί στο εκκλησάκι στο νησί, χωρίς πολύ κόσμο, με πολύ κατάνυξη. Και μετά; Χιχιχ επίσημη πλέον νουνά, να οι χειροποίητες λαμπάδες, και τα σοκολατένια αυγά, και τα δωράκια και…. και…. μα πιο πολύ αγάπη. Άσε που ήσασταν από τα πιο ωραία παρανυφάκια από το team!!
Ξέρω ότι δεν τα λέμε συχνά από κοντά λόγω υποχρεώσεων, μα είμαι εδώ και το ξέρεις, ναι; Στο είπα και προχτές. Θαυμάζω το κουράγιο και την επιμονή σου. Όλα θα πάνε καλά.
Καλά παιδί μου, δεν γίνομαι άλλο μελό. Σταματώ εδώ.
Να σου πω όμως;
Πότε θα πάμε για πατάτες και salad bar? Σαν να τις πεθύμησα λίγο.
……………………………….
Το παρόν ποστ όπως καταλάβατε είναι αφιερωμένο σε πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Άλλο ποστ ήθελα να κάνω παιχνίδι για τραγούδια και βιβλία αλλά αυτό μπορεί να καθυστερήσει λιγουλάκι!
……….
Στις φιλίες λοιπόν, αυτές που κρατάνε!
Αγκαλιά μεγάλη και ζεστή.
Oil on canvas… dreams on canvas
Lord Frederique Leighton (1830-1896)
“Flaming June”
” The painter’s Honeymoon”
“The Fisherman and the Sirene”
“Leda”
“Mother and child”
It smells like spring spirit!
Δουλειά πολύ από το πρωί
Τηλεφώνα και φαξ
Μισό λεπτό δεν είμαι βλαξ
Μια υπογραφή, μια επιστολή
δεν έχω υπολογιστή
Ψάξε στο αρχείο
εδώ μουρλοκομείο
Αχχ…
Άντρα είσαι σπίτι;
Όπως καταλάβατε διανύω μια περίοδο ιδιαίτερης έντασης στη δουλειά και όταν ακούω το «Παμε για Χαβάη»
κλείνω τα μάτια και πάω όπου με πάει…..
Μμμ άντρα είσαι σπίτι;
Πειράζει που θέλω να χωθώ σε μια παραλία
Χαμένη στην άμμο
σε πλήρη αναισθησία
να πίνω ουζάκια
φέρτε χταποδάκια
με καλή παρέα
όλα είναι ωραία.
Θέλω να νοιώσω τον ήλιο στα μαλλιά
Να διαβάζω βιβλίο στην αμμουδιά
Και το βράδυ στο μπαράκι
Για κανά ποτάκι
Να χορέψω λίγο
χαλαρά
Να ταξιδέψω
όπως παλιά
σε μια μελωδία.
Να ακούσω και Πυροβολάκη
Γιατί
«Αν η αγάπη είναι αυτό που λένε
Τα δάκρυα που καίνε χείλη δροσερά
Όσοι αγαπάνε κάτω δεν πατάνε
Νοιώθουν πως πετάνε ανοίγουνε φτερά»
Εγώ θα μεθύσω με κρασί
και θα βγω στης αγάπης το νησί
με βάρκα το φιλί.
…..
Εγώ πάντως στο προηγούμενο ποστ σας προειδοποίησα! Εσείς γιατί με διαβάζετε δεν ξέρω ακόμα!
Ποιός είναι εδώ;
