Το μάτι κλείνει η ζωή απ’τον καθρέφτη
στο περιθώριο μη βάζεις την ψυχή
κι άφησε τη μέρα να σε λέει ψεύτη
που τ΄όνειρο ζητάς γι’ ανταμοιβή.
Πρέπει να φύγεις απόψε από τη δίνη
τριγύρω ένας έρωτας διψάει σαν τρελός
στη χώρα που η μέρα ξέχασε να δίνει
η νύχτα της φαντάζει μεγεθυντικός φακός.
Μια σου λέξη
βότσαλο που πέφτει γλυκά
κύκλος τον κύκλο ανοίγει
μια ζεστή αγκαλιά
ένα χάδι γλυκό στα μαλλιά
μην αργείς το ταξίδι ξεκίνα.
…….
Ξερολιθιές και θάλασσες
μενεξεδένια σύννεφα
και άγια δειλινά
μια ψυχή που αγγίζει
και τη σκέψη γεμίζει.
….
Κομμάτια από το χτες
ζωντανεύουν και πάλι
Αρώματα μεθυστικά
σε χρυσό μπουκάλι
Κομμάτια που απλόχερα αφήνεις
στο γαλάζιο σου χρόνο
στη σκιά από τ’αστέρια
φιλιά περιστέρια.
…..
Είναι μακρύ το ταξίδι
και μια στιγμή δεν ξέρω αν φτάνει
κερί αναμμένο αφήνω στο δρόμο
φως να σου δώσει
το χρόνο να σώσει
Για αυτό μην αργείς
Με μια λέξη το ταξίδι ξεκίνα
(photo by David Huffiness)
Μπλέχτηκαν
Τ’ακροδάχτυλα στις ανάσες
στην άμμο βυθίστηκαν,
τα φιλιά με τ’αστέρια
στη γη κατέβηκαν,
το νερό και η φωτιά
σ’ένα σώμα αναστήθηκαν ,
το σήμερα με το χτες
τη χάλκινη φλόγα ξύπνησαν.
Μπλέχτηκαν
(Photo by phlogthat, Starfish making love in the sand of Morro Bay Ca)
Eλα και δως μου τα χέρια
ψηλά ν’ανεβούμε στ’αστέρια
ζεστή αγκαλιά ο ουρανός μας τάζει
του πόθου θέλει να σβήσει τ’αγιάζι.
Έλα και δως μου τα χείλη
φιλί αλμυρό σαν κοχύλι
ανάσα καυτή τη σκέψη ζεσταίνει
κορμί διπλό τη νυχτιά ανασταίνει.
Έλα και δως μου το σώμα
λουλούδι μικρό πέφτει στο χώμα
με δάκρυ χαράς το’χεις ποτίσει
της στιγμής το πάντα έχεις κρατήσει.
Σαν νανούρισμα γιατί τέλειωσε σχεδόν μια πολύ δύσκολη περίοδος στη δουλειά. Αισθάνομαι εξαντλημένη και έχω ανάγκη από ύπνο πολύ αλλά και από βόλτες, ψώνια, ρομαντικές εξόδους, ταξίδια και ….. Περιμένω πως και πως το Σαββατοκύριακο για να κάνω …. αυτά που θα διαβάσετε σε επόμενο ποστ! Προς το παρόν επειδή λόγω κούρασης δεν μου έβγαινε να βάλω κάτι άλλο σας χαρίζω μερικά στιχάκια που τα εμπνεύστηκα από ένα ποίημα του καλού μου φίλου και πυργοδεσπότη Βασίλη.
«Ήλιε μου παντοκράτορα έλα και ζέστανέ τον
σ’ ένα ζευγάρι σύννεφα, γλυκά ακούμπησέ τον
τ’αστρα θα παίζουν μουσική κι εγώ θα του διαβάζω
παραμυθάκια του γιαλού σε πέλαγο γαλάζιο.
Και αν τύχει κι αποκοιμηθεί μαζί με το χρυσό αστέρι
όλου του κόσμου τις ευχές η νύχτα να του φέρει».
Τώρα που το ξαναδιαβάζω και τέτοια ώρα κιόλας, ενδέκατη νυχτερινή …. πρόσω ολοταχώς για κάτω από το πάπλωμα. Ωρα να κοιμηθούν τα τερατάκια!
Χέρια που σε αγγίζουν
Χείλη που σε δροσίζουν
Μάτια που σε βυθίζουν
Ζεστά.
Λόγια που σε γνωρίζουν
Ταξίδια που σε γυρίζουν
Τραγούδια που σε δακρύζουν
Ζεστά .
Χάδια που σε κοιμίζουν
Όνειρα που σε θυμίζουν
Φιλιά που σε ζωγραφίζουν
Ζεστά .
Η πρόταση που θα υπογραμμίσεις στο βιβλίο που κρατάς
το τραγούδι που ακούς την νύχτα όταν γυρνάς.
Η τελευταία γουλιά γλυκό κρασί
στο μάγουλό σου η βροχή
κύμα που πέφτει στη ψυχή.
Τα ασύμμετρα τα λόγια
των ονείρων σου τα όνειρα.
Ο πόνος ο κρυφός
σε μια λέξη, ο τόνος ο σωστός.
Η νότα η τελευταία
η αρχή εκείνη, η μοιραία.
Το αστέρι και η ανάσα η καυτή
ένας ψίθυρος γλυκός στ’αυτί .
Το δάκρυ που γυαλίζει
και πόθο αναβλύζει.
Χάδι σύννεφο ασημί
για ποιόν φυλάς το ένα το φιλί
εκείνο το αέρινο στη κουπαστή;
Ότι αξίζει είναι η στιγμή.
(Le poème est dédié)
