Του ονείρου σου το πρωινό- Breakfast in your dream bed (συνεχίζεται)

Έχεις αυτό το χαμόγελο αγαλλίασης που μου αρέσει.

Από τα παιδικά σου χρόνια. Τότε που γύριζες στα στενοσόκακα με τα υπόλοιπα χαμίνια. Τα γόνατα μονίμως γδαρμένα αλλά δε σε ένοιαζε καθόλου. Γυρνούσες στο σπίτι με κόκκινα μάγουλα και έτρεχες κατευθείαν στη κουζίνα να προλάβεις τα νέα της παρέας στη μάνα. Να την αφήσεις να μαντέψει τις σκανταλιές σου πριν τις εκμυστηρευτείς εσύ ο ίδιος με εκείνο το πονηρό γελάκι που την έκανε να προσπαθεί με κόπο να γίνει αυστηρή.

Η χαρά σου ήταν όταν μαγείρευε χοιρινό με πατάτες στο φούρνο. Σε εκείνη τη πήλινη γάστρα του παππού. Και είχε από δίπλα ζυμωτό ψωμί που άχνιζε αγάπη. Αχ αυτό το ζυμωτό καρβέλι! Εσύ ήθελες να το πρωτοκόψεις. Για να μουσκέψεις το πρόσωπό σου από τα αρώματά του. Να διαβάσεις την ιστορία αγάπης που βρίσκεται μέσα στο γλυκό αυτό νεφέλωμα.

Και μετά  χορτάτος στη ψυχή και στο στομάχι, έπεφτες για ύπνο στο παλιό ράντζο. Δεν πετούσες καν τα κόμικς κάτω , που είχες αφήσει μισοδιαβασμένα από το προηγούμενο βράδυ. Αγκαλιά με τους αγαπημένους σου ήρωες ταξίδευες στο κόσμο του ονείρου και της φαντασίας. Και είχες το ίδιο χαμόγελο όπως τώρα.

Δεν σε ξυπνώ. Κατεβαίνω αθόρυβα στη κουζίνα να σου ετοιμάσω πρωινό. Παραδοσιακό και απέριττο όπως ξέρω ότι σου αρέσει. Θέλω να ακουμπήσω το δίσκο στο περβάζι δίπλα σου. Θα σου βάλω και ένα κλώνι από βασιλικό σε ένα ποτήρι. Θέλω να ξυπνήσεις μόνος σου από τα αρώματα. Από το φρεσκοφτιαγμένο καφέ σε εκείνη τη μεγάλη πήλινη κούπα που σου αρέσει να γεμίζει τη παλάμη σου. Από το χωριάτικο ψωμί που έχω ζεστάνει λίγο για να γεμίσουν οι πόροι του πιο εύκολα από φρέσκο βούτυρο. Το τζάκι ακόμα σιγοκαίει. Ανακατεύεται  και αυτό με τη μυρωδιά του ψωμιού. Και δίπλα ανοιχτό, ένα μικρό βαζάκι μαρμελάδα μήλο από εκείνη τη παλιά συνταγή που έχω. Με μπόλικα μπαχάρια που ντύνουνε ευχάριστα τη τραγανή  του σάρκα .

Και αν τίποτα απ΄’ολα αυτά δε σε βγάλει από το όνειρο που βλέπεις, θα σε αφήσω να κοιμηθείς και άλλο. Άρωμα θα γίνω για σένα και θα ανακατευτώ με όλες τις μυρωδιές που αγαπάς. Θα χωθώ διακριτικά στο όνειρό σου για να ξυπνήσουμε παρέα …

……………………..

Ορίστε και η συνταγή της μαρμελάδας για όποιον έχει χρόνο και όρεξη να φτιάξει. Είναι εύκολη συνταγή και πολύ ιδιαίτερη σαν γεύση. Την έφτιαχνε η γιαγιά μου στην Αίγυπτο και την τροποποίησα ολίγον τι. Είχα χρόνια να τη φτιάξω και ψάχνοντας προχτές στο παλιό σημειωματάριο της γιαγιάς την ξαναβρήκα και σας την παραδίδω με αγάπη.

Υλικά για 3 βαζάκια:

8 κόκκινα μήλα (όχι πολύ ώριμα)
5 φλυτζάνια ζάχαρη
½ φλυτζάνι καστανή ζάχαρη
2 φλυτζάνια νερό
1 φλυτζάνι χυμό λεμόνι ( για να μη μαυρίσουν τα μήλα)
½ φλυτζάνι χυμό πορτοκάλι
Ξύσμα από μισό πορτοκάλι
2-3 φέτες πορτοκάλι
2 κουταλιές της σούπας κονιάκ
κανέλα σκόνη και ξυλαράκια κανέλας
γαρίφαλο.
ένα μικρό τούλι για να φτιάξουμε ένα πουγγάκι

Εκτέλεση:

Καθαρίζουμε τα μήλα και βγάζουμε από το κέντρο τα κουκούτσια. Τα κόβουμε σε μικρά κυβάκια και τα ραντίζουμε με το χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν. Το κεντρικό αυτό κομμάτι με τα κουκουτσάκια δεν το πετάτε!Προσοχή! Το βάζετε μέσα σε ένα πουγκάκι από τούλι και θα το ρίξετε μέσα στη κατσαρόλα με τα μήλα. Το μέρος αυτό του μήλου έχει πηκτίνη και τη θέλουμε για να δέσει η μαρμελάδα.

Βάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά με το νερό και ρίχνουμε τα μήλα και το πουγκάκι. Ρίχνουμε και τα μπαχαρικά μας.

Μόλις μαλακώσουν τα μήλα, τα αφαιρούμε από τη κατσαρόλα, τα αφήνουμε να κρυώσουν και τα πολτοποιούμε. Προτιμώ σιγά σιγά με το πιρούνι παρά με το μπλέντερ. Να κρατάει λίγο από τη σάρκα.
Προσοχή: Το νερό δεν το έχουμε πετάξει.! Αφαιρούμε το πουγκάκι.
Ρίχνουμε πάλι μέσα τα μήλα και προσθέτουμε τη ζάχαρη, το πορτοκάλι (χυμό, ξύσμα φέτες) και το κονιάκ. Βράζουμε,ανακατεύουμε και ξαφρίζουμε … μέχρι να δέσει η μαρμελάδα. Αφαιρούμε το ξύλο κανέλας και αφήνουμε να κρυώσει.

Μετά σειρά έχουν τα βαζάκια ( τα οποία έχουμε αποστειρώσει σε βραστό νερό)  και η διακόσμηση της συσκευασίας. Εγώ απ’έξω κολλάω συνήθως ένα ξύλο κανέλας με λίγα ξερά λουλούδια. Από πάνω πανάκι καρό και το δώρο του δώρου είναι έτοιμο!

Silver Lady

Κυριαρχούσε στο μυαλό και στο σώμα του τον τελευταίο καιρό. Την είχε ξεχωρίσει από νωρίς από τo κοπάδι των υπόλοιπων θηλυκών που έκαναν κάθε βράδυ περαντζάδα μπροστά του λαχταρώντας ένα του βλέμμα, μια λέξη.

Αυτή τίποτα. Πιανόταν αγκαζέ με τις φιλενάδες της και άλλαζε δρόμο. Μα  πριν καλά καλά ξεμακρύνει είχε προλάβει να μπολιάσει με το άρωμά της  το γιαλό του.

Ασημένια, την φώναζε γιατί τα μάτια της είχαν το χρώμα της αντανάκλασης του φεγγαριού στο νερό. Και αυτή χανόταν γρήγορα στ’ασημένια νερά πριν καν προλάβουν να ανταλλάξουν μια λέξη, ένα βλέμμα αλλιώτικο. Αυτό το βλέμμα της σιωπής που λέει πολλά. Και εκείνη ήξερε τι ήθελε. Παιχνίδι του μυαλού ήταν όλο αυτό και ήθελε να αιχμαλωτίσει το δικό του χωρίς να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι.Που να’ξερε όμως οτι θα έπεφτε στην ίδια της τη παγίδα.

Είχε πεισμώσει για τα καλά όμως τώρα εκείνος. Νάζια σ’αυτόν; Τσαλιμάκια ήθελε το θηλυκό , θα τα’χε λοιπόν! Να δούμε πόσο θα άντεχε! Δεν θα του χαλούσε μια ζωή τον ύπνο του η δεσποινίς!Να χρωματίσει ασημιά τα όνειρά του ήθελε και θα το κατάφερνε έστω και με το ζόρι!

Έβαλε λοιπόν σε εφαρμογή την επομένη το ύπουλο σχέδιό του. Πλεύρισε μια από τις φιλενάδες και την προσκάλεσε για μπάνιο. Έτσι η Ασημένια έμεινε μόνη της να παίζει στην ακροθαλασσιά με τα κύματα χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος φανερής δυσαρέσκειας, γιατί από μέσα της……. Και για τις επόμενες μέρες συνεχιζόταν  λοιπόν το ίδιο σκηνικό.

Άτιμη γυναίκα!Κάνεις την ανέμελη τάχα μου μα εγώ ξέρω ότι με την άκρη του ματιού σου ψάχνεις να μας εντοπίσεις. Μα έχουμε πάει στα βαθειά εμείς , πίσω από τα βράχια και δεν φαινόμαστε. Έτσι για να δεις πως είναι να τριβελίζεται το μυαλό από λαχτάρα και αγωνία!

Το βράδυ η Ασημένια δεν είχε όρεξη να πάει με τους υπόλοιπους. Μια η φίλη της που της έλειπε και ήταν μόνη ή …. την ενοχλούσε που ήταν μαζί του; Αυτό παραήταν! Όχι και να  τη νοιάζει τώρα και ο Μορφονιός!Και όμως. Έπιανε το νου της μερικές φορές να τον σκέφτεται. Αμάν βραδιάτικα αυτό της έλειπε τώρα! Κατέβηκε προς τη θάλασσα πέταξε τα ρούχα της και άρχισε να κολυμπάει. Δεν είχε φόβο αυτή. Η καλύτερη του κοπαδιού ήταν και βρέθηκε να κολυμπά στο δρόμο που χάραζε η πανσέληνος στο κύμα. Κουράστηκε σε μια στιγμή και κάθισε να ξαποστάσει στο αναγύρισμα ενός βράχου, σ’ένα μικρό ξερονήσι.

Εδώ θα πρέπει να φέρνει ο Μάκης τη φιλενάδα της σκέφτηκε. Ξάπλωσε στα βότσαλα και περίμενε να επανέρθει η ανάσα της. Είχε  και την επιστροφή και έπρεπε να κρατήσει δυνάμεις. Το φεγγάρι ολόγιομο απάνω της έδινε  και έπαιρνε χρώμα από  τα μάτια της.

Γέμισε τα πνευμόνια της θαλασσινό αέρα και έπεσε πάλι στη θάλασσα. Μα στο μακροβούτι της  έπεσε επάνω σε  ένα μαλακό εμπόδιο.

Βγήκε στη επιφάνεια τρομαγμένη μη μπορώντας να αρθρώσει λέξη. Αποπροσανατολίστηκε μα πριν προλάβει να κάνει οτιδήποτε βρέθηκε στην αγκαλιά του.

-Εσύ εδώ;Μα πως;

-Ασημένια μου εδώ είμαι κάθε βράδυ και σε περιμένω να φανείς.

-Εμένα περιμένεις;Και η φιλενάδα μου τότε;

-Τίποτα δεν συμβαίνει. Τα’χαμε συμφωνήσει για να σε πικάρουμε λίγο.

-Ώστε έτσι ε; Άτιμε θα… μα πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη πρότασή της είχε προλάβει  να της σφραγίσει το στόμα μ’ένα φιλί. Επιτέλους την είχε στην αγκαλιά του, στο νερό μέσα στο στοιχείο τους χωρίς να τους χωρίζει τίποτα πια. Βγήκαν πάλι έξω στα βότσαλα και άρχισε να τη γεμίζει με χάδια και φιλιά, ένα σώμα που άφηνε το δικό του μοναδικό αποτύπωμα στην άμμο. Την έκανε δική του και παντρεύτηκαν  σ’εκείνη τη αμμουδιά …..

Η Ασημένια Σαρδελίτσα με τον Μάκη Ασημάκη Σαρδελίτσα!

Έλα βρε που δεν καταλάβατε ότι πρόκειται για συνταγή όλο αυτό;Αφού ξέρετε ότι εγώ αλλιώς τις σερβίρω!!Και  τις παντρεύω!Ορίστε ένας νηστίσιμος ουζομεζές

ΣΑΡΔΕΛΕΣ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΕΣ

Υλικά

1 κιλό σαρδέλες

2 σκελίδες σκόρδο

1 πράσινη πιπεριά

Μαϊντανός

Κάππαρη

Αλάτι, πιπέρι πράσινο

Εκτέλεση

Πλένουμε καλά τις Ασημένιες μας, και αφαιρούμε τη ραχοκοκαλιά και το κεφάλι. Σ’ένα μπολάκι έχουμε ψιλοκόψει όλα τα παραπάνω υλικά.

Παίρνουμε μια μια Ασημένια την ανοίγουμε καλά και τοποθετούμε λίγο από το μίγμα των υλικών. Από πάνω της ξαπλώνουμε μια άλλη σαρδέλα.

Και έσονται εις σάρκα μιαν !

Λαδώνουμε και αφήνουμε το ζεύγος να χαρεί τον έρωτά του για 15 λεπτά περίπου και μετά βουρ για τα κάρβουνα!

Θέλει 7-10 λεπτά περίπου η κάθε πλευρά. Σερβίρουμε με ψιλοκομμένο μαϊντανό και λεμονάκι μυρωδάτο!

Να σας ζήσουν!

Ηγγικεν η ώρα

 

Ξεγλιστράς εύκολα. Δεν είναι εύκολο να σου πάρει κανείς κουβέντα αν δεν το θες πραγματικά. Πάντα το συμφέρον σου κοιτάς. Άτιμη! Μα ξέρω εγώ γιατί. Φοβάσαι. Να μην μάθουν τι κρύβεις μέσα σου, μην το ανακαλύψουν και στο κλέψουν.  Τι να σου κλέψουν την ψυχή; Δεν γίνεται έτσι εύκολα αυτό. Να  τη γνωρίσουν θέλουν,να μοιραστούν κομμάτια σου. Δώσε και εσύ τίποτα! Τι τα κρατάς όλα μέσα σου πια; Άνοιξε καμιά πόρτα να μπει λίγο φως!

Τι με κοιτάς έτσι, αφού ξέρεις ότι έχω δίκιο αλλά εσύ εκεί …. να ρίχνεις μια ματιά κάρβουνο αναμμένο, να θολώνεις τα νερά και να φεύγεις. Άντε να δω  με αυτή τη τακτική τι θα καταλάβεις. Τι έχεις να κερδίσεις  με όλο αυτό το μελανό σκοτάδι γύρω σου! Άσε αυτό το βλέμμα, δεν πιάνει σου λέω σε μένα. Να με πάρεις αγκαλιά; Όχι, βέβαια, για να με γλυκάνεις, να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά και μετά να την κάνεις; Σουπιάαα εσύ! Ατύχησες και έπεσες στα δίχτυα μου. Ηγγικεν η ώρα σου να μπεις και στο τσικάλι μαζί με πορτοκάλι! 

Υλικά: 1 κιλό σουπιές φρέσκες,λάδι,1 1/2 φλιτζάνι  ροζέ κρασί (κατά προτίμηση Μελιαστο του Σπυρόπουλου, όχι μόνο επειδή του έχω αδυναμία αλλά και επειδή έχει μια πορτοκαλένια εσάνς),1 μάτσο μάραθα, λωρίδες από φλούδα πορτοκαλιού, 1-2 φέτες πορτοκάλι, μερικές πράσινες ελιές, αλάτι, πιπέρι, κόκκους από πράσινο πιπέρι.

Εκτέλεση:Σε μια κατσαρόλα βάζουμε  τις σουπιές καθαρισμένες μαζί με δύο φλιτζάνια νερό,το κρασί και τις πορτοκαλόφλουδες, Τις αφήνουμε να βράσουν σε χαμηλή θερμοκρασία για 25 λεπτά και να πιουν το ζουμί τους. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο, τα μάραθα,το πορτοκάλι,λίγο νεράκι ακόμα αν χρειάζεται, τις ελιές και ψήνουμε για 20 ακόμα λεπτά με κλειστό το καπάκι της κατσαρόλας. Μόλις μαλακώσουν οι σουπιές αλατοπιπερώνουμε, ανακατεύουμε σκεπάζουμε με το καπάκι και σιγοψήνουμε για ακόμα 20 λεπτά.

Η συνταγή αυτή είναι αφιερωμένη σε όλους εσάς που έρχεστε στο νησί μου και διαβάζετε τις ταπεινές συνταγές μου, τις σκέψεις μου, τα θαλασσοσκορπίσματά μου.

Ενα μεγάλο μπράβο στη Μαρία Νικολάου, στη Γωγώ Πακτίτη και στους υπόλοιπους  συμμετέχοντες του βιβλίου “Εικονική λογοτεχνία και ποίηση”, του οποίου η παρουσίαση έγινε την Παρασκευή 1 Φλεβάρη στη αίθουσα Παρνασσός. Ενα μοναδικό ταξίδι στην ποίηση με υπέροχες μελωδίες για συνοδεία.Καλή συνέχεια παιδιά!

 

Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στη κα Ελένη Γκίκα για την τιμή που μου έκανε να παρουσιάσει το blog μου στο ένθετο της Εφημερίδας Εθνος.Eίμαι σίγουρη οτι πολύ από εσάς αξίζουν πολύυ περισότερο. Αλλά και στη Ρίτσα Μασούρα για την αγάπη και υποστήριξή της. Σας ευχαριστώ πολύ . (το πλήρες κείμενο θα το βρείτε εδώ)

Με αγάπη  Μαρίνα, η Θαλασσινή σας

Ηγγικεν η ώρα

μαζί με τη σουπιά  και για αυτή την αποκάλυψη!   

Ενα τραπέζι θάλασσα

 

Σας το υποσχέθηκα, σας προσκαλώ και σας το προσφέρω.

Με καταγάλανο κυματιστό τραπεζομάντιλο που ακουμπά  πάνω στην άμμο. Σας κάνω το ραέτι λοιπόν  όπως λέμε και στον τόπο μου σε μια παραλία , στην άμμο γιατί να νοστιμίσουν και αυτά που απλόχερα μας προσφέρει. Ας πούμε λοιπόν ότι είναι ο καιρός καλός και έχουμε μαζευτεί σε μια όμορφη παραλία, απάνεμη  και μακριά από κόσμο. Σαν beach party φανταστείτε το και να υπάρχει κάποιος καλλίφωνος με χαρά ας κοπιάσει με τη κιθάρα του για να συνοδεύσουμε τους μεζέδες όπως πρέπει. Μια συστάδα βλέπω έτοιμη για φωτιά, μερικές σχάρες καλά καθαρισμένες με λεμονάκι και νομίζω ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε.

« Τρώτε και πίνετε άρχοντες και εγώ θα  σας διηγούμαι»

Τα ορεκτικά που   σας έχω για προθέρμανση του ουρανίσκου σας:

Μερικά μαραθοκαλίτσουνα με μπόλικο σουσαμάκι από πάνω.

Ντάκο με  μυζήθρα από το χωριό και γλυκιά τριμμένη ντομάτα.

Κολυθοανθούς και ντολμαδάκια με μπόλικα αρωματικά και σερβιρισμένα με γιαούρτι στη μέση.

Ένα ταψί κρητικό μπουρέκι (είδος σουφλέ ας  πούμε με στρώσεις πατάτας και κολοκυθιού σε ροδέλες, μυζήθρα μπόλικο δυόσμο και από πάνω λεπτό φύλλο με σουσαμάκι

Τα ορεκτικά που θα ψήσουμε

Χταποδάκι φυσικά για το οποίο έχουμε ετοιμάσει  το κρεβατάκι του πάνω στο οποίο θα το αφήσουμε να ξεκουραστεί σε ριγανολαδόξυδο και  ψιλοκομμένο φρέσκο  κρεμμυδάκι.

Μερικές ζουμερές πορτοκαλί κυρίες. Γαρίδες μεγάλες, περπατημένες. Μόλις ψηθούν και σε αυτές ένα μικρό spa θα προσφέρουμε. Θα ξαπλώσουν  σε λεμονόλαδο και  θα τρίψουμε από πάνω λίγο πράσινο πιπέρι.

Μερικά ασημένια πουγκιά. Όχι με φλουριά φίλοι αλλά με εξίσου  πλούσιο  έδεσμα. Μερικές σουπιές έχουμε προσπαθήσει να τιθασεύσουμε αφού τις βράσουμε για 15 λεπτά περίπου να μαλακώσουν και έχουν παραδοθεί στα χέρια μας , τις γεμίζουμε με ψιλοκομμένη ντομάτα, πιπεριά και φέτα και ρίγανη. Τις ασφαλίζουμε με μια οδοντογλυφίδα και τις ντύνουμε με αλουμινόχαρτο και κατευθείαν στα κάρβουνα.

Σε βαθύ τηγάνι

Αυτό θα μεταμορφώσει μερικές πεσκανδρίτσες σε κύκνεια εδέσματα. Γιατί μπορεί να είναι άσχημες μεν αλλά πεντανόστιμες δε.Βράζουμε σε μια κατσαρόλα τα κεφαλάκια τους με μερικά ψιλοκομμένα καρότα και πιπεριές. Στο τηγάνι τοποθετούμε  λίγο λάδι, και ρίχνουμε όταν ζεσταθεί τα καρότα  τις πιπεριές που έχουν βράσει στο ζωμό ψαριού, μια σκελίδα σκόρδο και μπόλικο μαϊντανό. Σβήνουμε με 1 ποτήρι λευκό κρασί. Προσθέτουμε 1 ποτήρι ζωμό ψαριού  και μισό ποτήρι χυμό λεμόνι. Αλάτι, πιπέρι πράσινο φρεσκοτριμμένο και λίγη ρίγανη. και το αφήνουμε να χυλώσει λίγο. Τότε τοποθετούμε απαλά τα φιλέτα πεσκαδρίτσας και αφήνουμε να σιγοαχνιστούν  στη σάλτσα και στα λαχανικά για  δεκαπέντε λεπτά περίπου. Και μετά είμαστε  για έφοδο μαζί με μπόλικο ζυμωτό ψωμάκι.

Σαλάτες.Χορταράκια του βουνού (κατά προτίμηση  στίφνος και αβρωνιές) φυσικά με μπόλικο λεμονάκι. Λίγο σταμναγκάθι ωμό για να νοιώσουμε τη δροσερή πικράδα του και μια χωριάτικη με λίγο παξιμάδι.

Επιδόρπιο.

Μα φυσικά μοσχομυριστή πορτοκαλόπιτα και για χάρη σας μερικές σφακιανές πίτες με μέλι που θα ψήσουμε επιτόπου.Θα πιούμε φυσικά ρακή μπόλικη και δροσερή, θα έχουμε και μαρουβά (κρασί παλαιωμένο κόκκινο) από το χωριό και αν θέλετε κάτι πιο απαλό  και εκλεπτυσμένο  που ταιριάζει πολύ με τα θαλασσινά θα έχουμε και κρασί «Μυράνθη» 

Καλή σας όρεξη.

υγ.1 το επόμενο ταξίδι θα είναι στεριανό με ψητά και ρετσίνα!

υγ.2 η πρώτη φωτό είναι από τα ταβερνάκι “Θαλασσινό Αγέρι” στα Χανιά που είναι από τα αγαπημένα μου

Το κλεμμένο είναι πιο γλυκό;

     

  Jean Honoré Fragonard (1732-1806) “ The Stolen Kiss” 

Έχετε αναρωτηθεί γιατί;

Μήπως επειδή όταν κάτι δεν μας ανήκει, το ζηλεύουμε, το θέλουμε δικό μας και το κλέβουμε; Επειδή κρύβει μέσα του την περιπέτεια και την αμαρτία; Την προετοιμασία της κλοπής, την κρυφή αγωνία, την κατάστρωση του σχεδίου, τους συνεργάτες και συνενόχους στην κλοπή;

Φυσικά μιλάω για αθώες κλοπές και ουχί για  ποινικά αδικήματα κυρίες και κύριοι ένορκοι   που αμέσως βιαστήκατε να κατακρίνεται μια αθώα θαλασσινή ψυχή!

«Μου αρέσει πολύ το στιλό αυτό, στο παίρνω! «Το βράδυ στο πάρτι θα κλέψω το μπλουζάκι της  αδερφής μου γιατί ταιριάζει τέλεια με τη φούστα που πήρα.»

Για τέτοια κλοπές μιλώ προφανώς.

Εντάξει υπάρχουν  και  οι ρομαντικού τύπου κλοπές, τα κλεμμένα φιλιά, οι κλεμμένες κοπελιές  και  το υπόλοιπο  πακέτο. Διαλέγετε κατηγορία παρακαλώ.

Βέβαια αν πάμε ακόμα πιο παλιά και αναφερθούμε στους Κλέφτες και τους Αρματολούς της προεπαναστατικής περιόδου ε τότε αλλάζουμε δρόμο . Και που μας βγάζει αυτός ο δρόμος;

Μα φυσικά σε μια συνταγή που αγαπώ πολύ και είναι από τις σπεσιαλιτέ μου. Γιατί άλλο νομίζατε οτι σας μιλάω τόση ώρα;;

Το Κλέφτικο ή Εξοχικό φυσικά.

Βέβαια αρκετά μεταλλαγμένο, διότι δεν  με κυνηγά κανείς Τούρκος επειδή έκλεψα το ζωντανό και ούτε το θάβω στη γη και περιμένω να σιγοψηθεί (το οφτό που λέμε στα μέρη μου) μισή μέρα. Είναι λίγο πιο εκλεπτυσμένο θα έλεγα και φυσικά πεντανόστιμο. Μάρτυρές μου κύριοι ένορκοι  όσοι το δοκίμασαν προχτές και το αναζητούν ακόμα.  Ελπίζω λοιπόν στην επιείκεια σας  και σε ελαφριά ποινή.

 Υλικά: (για 10 άτομα) 

-3 κιλά χοιρινό μπούτι κομμένο σε  μικρά κομμάτια  (χονδρά κυβάκια)

-2 σκελίδες σκόρδο

-1 πράσινη πιπεριά, 1 κόκκινη, 2 καρότα (όλα κομμένα σε κομμάτια)

-1 μπολ φέτα,1 μπολ  edam  σε κυβάκια

-αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, κόκκους από πράσινο πιπέρι

-λάδι, 1 1/2 ποτήρι κόκκινο κρασί

-1 κεσεδάκι γιαούρτι

Εκτέλεση: Ξεπλένουμε το κρέας και το τοποθετούμε σε μια μεγάλη λεκάνη. Ρίχνουμε το κρασί, λίγο λάδι, το πράσινο πιπέρι και το σκόρδο και αφήνουμε να μαριναριστεί για 15 λεπτά. Μετά προσθέτουμε όλα  τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά).Σε ένα μεγάλο πυρέξ έχουμε βάλει 2 κομμάτια λαδόκολλας. Τοποθετούμε το κρέας και το δένουμε με σπάγκο σφιχτα. Ψήνουμε στους 180o C  για 3 ώρες περίπου. Σερβίρουμε όπως είναι σκίζοντας από πάνω τη λαδόκολλα με ένα ψαλίδι. Συνένοχος μερικές πατατούλες φούρνου. Ηθικός αυτουργός λευκό κρασάκι και καλή σας όρεξη!

Πέπλο απο άχνη ζάχαρη…

 

 Μια φορά και ένα καιρό σε περασμένους χρόνους, ήταν ένα αρχοντόπουλο που αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Τόσο πολύ που ο Δόγης τον φώναζε συνέχεια στο παλάτι για να του διηγείται τα ταξίδια. Άλλο που δεν ήθελε το αρχοντόπουλο να ξαναζωντανεύει τους τόπους που γνώρισε, τις μυρωδιές και τους ανθρώπους.

Και ο Δόγης του ζητούσε κάθε φορά και άλλο ταξίδι να του περιγράψει, να είναι μακρινό και να έχει χρώματα κι αρώματα. Μα τώρα τελευταία το αρχοντόπουλο σαν να άρχισε να μην καλοθυμάται. Ξεχνούσε λεπτομέρειες, γεγονότα σημαντικά. Όλα  ήταν μπερδεμένα στο μυαλό του σαν να  τα  είχε καλύψει ένα πέπλο λευκό και αέρινο, ένα πέπλο γλυκό σαν άχνη ζάχαρη….. 

Είχαν περάσει κιόλας δύο μήνες από το τελευταίο του ταξίδι, αυτό που έμελε να είναι το πιο γλυκό απ’όλα. Τον είχε στείλει ο Δόγης μακριά στην Ανατολή, εκεί που φτιάχνουν τα πορφυρά υφάσματα και τα μεθυστικά αρώματα. Πάντρευε τη κόρη του και ήθελε τα καλύτερα. Τον έστειλε λοιπόν μαζί με  ένα κασελάκι γεμάτο χρυσά νομίσματα, να πάει να βρει τα καλύτερα, τα πολυτιμότερα και να τα φέρει πίσω. 

Έτσι λοιπόν μια μέρα ζεστή του Αυγούστου  έφτασε στο παλάτι του Εμιρ Μπέη, που ήταν έμπορος ξακουστός μέχρι τη Βενετιά. Του  εξήγησε για ποιο λόγο είχε έρθει και του δείξε και το κασελάκι.

 -Δεν ξέρω αν θα φτάσουν, όλου του κόσμου το χρυσάφι να μου δώσεις και πάλι λίγο θα’ναι για αυτά που θα σου δείξω.

-Αν δε δω το εμπόρευμα Εμιρ Μπέη δεν μπορώ να κρίνω  μα έννοια σου και αν μείνω ικανοποιημένος κάτι θα κάνουμε… Μου κίνησες όμως την περιέργεια…. γιατί είναι τόσο πολύτιμα; Τα υλικά θα ‘ναι φαντάζομαι.

-Δεν είναι  μόνο τα υλικά καλό μου αρχοντόπουλο. Είναι φτιαγμένα με περίσσεια αγάπη, και οτι έχει αγγίξει η αγάπη έχει διπλή αξία.  Kάθε ύφασμα και μια δική του ιστορία, ένα παραμύθι μακρινό.Και το άρωμα το ίδιο. Λες και έχουν συγκρατήσει τα εξωτικά λουλούδια τα αρώματα των πειρατών που τα έφεραν. Μα ….. αρκετά είπαμε. Πάμε να τα δεις…. 

Κατέβηκαν με αργά βήματα σαν να έπρεπε να γίνει αργά αυτή η αποκάλυψη. Μπήκαν  σε μια μεγάλη αίθουσα . Παντού κασέλες και ακριβά υφάσματα και ράφια γεμάτα με κρυσταλλένια φιαλίδια. Ο Εμιρ  Μπέη άνοιξε μια κασέλα που βρισκόταν κοντά του και έβγαλε  προσεκτικά από μέσα ένα  υφασμάτινο τόπι τυλιγμένο με βελούδο. Ένα ακριβό ύφασμα να  προστατεύει απαλά ένα άλλο; Μόνο σαν το ξεσκέπασε ο Εμιρ Μπέη κατάλαβε το γιατί….  Γαλάζιο μετάξι ξεχύθηκε σαν χείμαρρος μπροστά του, έλαμπε μοναδικά στο φως και όταν το άγγιξε ήταν τόσο απαλό και ζεστό σαν να… 

-    …….     είναι ζωντανό, συμπλήρωσε τη σκέψη του ο Εμιρ Μπεη.

-         Μα πως; Ρώτησε το αρχοντόπουλο μη μπορώντας να πάρει το βλέμμα και τα χέρια του από το τόπι .

 - Όλα αυτά που βλέπεις, τα υφάσματα, τα αρώματα έχουν φτιαχτεί από την Αισέ χανούμ, την καλύτερη υφάντρα που υπήρξε ποτέ.

-         Υπήρξε; Δεν υπάρχει πια; Πολύ θα ήθελα να τη γνωρίσω.

-         Φυσικά και υπάρχει. Είναι η κόρη του καλύτερού μου φίλου, με την κόρη μου την Εμινέ είναι αχώριστες από μικρές. Θα τη δεις το βράδυ στο δείπνο που ετοιμάζω προς τιμή σου.

Αγαλλίασε περίεργα το αρχοντόπουλο. Δεν  ήθελε τόσο να δει το πρόσωπο της όσο να αγγίξει τα χέρια της αυτά που  ύφαιναν όλα αυτά τα πράγματα. Ήταν περίεργος να δει αν θα ένιωθε την ίδια ζεστασιά όπως όταν άγγιξε το μετάξι. 

Και όντως έτσι ήταν… Μπορεί να μην κατάφερε να την αγγίξει γιατί φυσικά δεν επιτρεπόταν,αλλά μπόρεσε και διέκρινε τα ακροδάχτυλά της μέσα από τα πέπλα. Μακριά και λευκά δάχτυλα σαν ευαίσθητοι μίσχοι  από λουλούδια. Όλο τον ρώταγε ο Εμιρ Μπέης για τη Βενετιά , για τον Δόγη αλλά το αρχοντόπουλο  δεν είχε μυαλό παρά μόνο για την Αισέ Τη φανταζόταν μπροστά στον αργαλειό να υφαίνει, να στροβιλίζει τη σαΐτα και τ’αδράχτι. 

-Σε κούρασα με τις ερωτήσεις μου καλό μου αρχοντόπουλο, να με συμπαθάς είναι που δεν έχουμε συχνά μουσαφίρηδες σαν και του λόγου σου. Αρκετά όμως, ήρθε η ώρα για το πιο ξακουστό μας έδεσμα, δεν φτιάχνουμε  μόνο υφάσματα και αρώματα μα και  μεθυστικά γλυκά.  Δυο υπηρέτες απίθωσαν μπροστά τους μια αλαβάστρινη  πιατέλα  με μακρόστενα λεπτά γλυκίσματα καλυμμένα με άχνη ζάχαρη…. 

-         Και αυτά από τα χέρια της Αισέ είναι …. τα λέμε «Δάχτυλα της χανούμισσας», άντε δοκίμασε μην ντρέπεσαι. Φοβόταν να δοκιμάσει η αλήθεια είναι.

Φοβόταν να δοκιμάσει κάτι ακόμα φτιαγμένο από εκείνη. Και αυτό ήταν άλλο πράγμα τώρα, θα το γεύονταν θα έμπαινε μέσα  του, θα θυμόταν τη γεύση του και …. 

Έτσι ακριβώς έγινε ….. ένα πέπλο από άχνη ζάχαρη  τον κάλυψε και δεν έφυγε ακόμα  ακόμα και όταν έφτασε πίσω στη Βενετιά. Παρέδωσε το εμπόρευμα στον Δόγη και κλείστηκε στο  κάμαρά του.  Για τα ταξίδι αυτό δεν είχε τίποτα άλλο να πει.  Στεκόταν στο παράθυρο μόνο  και αγνάντευε τη θάλασσα,  έψαχνε να βρει το μετάξι της …….

«Τα Δάχτυλα της Χανούμισσας»  

 

Η αγαπημένη μου χριστουγεννιάτικη συνταγή, που την έφτιαχνα από μικρή με τη γιαγιά Ευρυδίκη. 

Υλικά:1 πακέτο φύλλο κρούστας1 πακέτο καρύδι ψίχα1 πακέτο αμυγδαλόψιχα1/2 ποτήρι ζάχαρηΚανέλα, γαρίφαλο, βούτυρο,ζάχαρη άχνη και ανθόνερο. 

Εκτέλεση: Απλώνουμε στο τραπέζι 2 φύλλα. Τα αλείφουμε με βούτυρο.Σε μια λεκάνη ανακατεύομε το καρύδι, το αμύγδαλο, τη ζάχαρη, και  τα μπαχάρια. Στάζουμε λίγο ανθόνερο και ανακατεύουμε.Παίρνουμε μια κουταλιά της σούπας από το μίγμα και το τοποθετούμε στο φύλλο.  Τυλίγουμε σε μακρόστενα κομμάτια.Αλείφουμε πάλι με βούτυρο.Ψήνουμε για 15-20 λεπτά στους 200  C.Μόλις κρυώσουν τα «δάχτυλα» τα ραντίζουμε με ανθόνερο  και πασπαλίζουμε μπόλικη άχνη ζάχαρη.     

Θαλασσινά παράπονα…

  

   -  Πως και από εδώ κυριακάτικα; Νωρίς νωρίς κιόλας.

-         Ήθελα να έρθω να σε δω σήμερα …άνοιξα το παράθυρο το πρωί και ήσουν τόσο γαλήνια που έβαλα γρήγορα τη φόρμα και ήρθα.

-         Με ξέχασες ….. όλο για ταξίδια σε βουνό γράφεις τώρα τελευταία. Ενώ για μένα  τίποτα, εμένα που σου έδωσα το όνομά σου και που ήμουν μαζί σου από μικρή.

-   Καλά είναι δυνατόν…. να μου κάνεις παράπονα; Που όταν φεύγω νωρίς για δουλειά  είσαι το πρώτο πράγμα που αποχαιρετώ και όταν επιστρέφω το απόγευμα εσένα πρώτα θα καλωσορίσω; Αφού το ξέρεις ότι είσαι στο μυαλό μου συνέχεια. Δεν το ξέρεις;

-         – Το ξέρω αλλά να… έχεις καιρό να έρθεις μέχρι την πόρτα μου. Γι’αυτό.

-        - Έχεις δίκιο… ήρθα σήμερα όμως. Βυθίστηκα στην άμμο και ξέπλυνα τα χέρια μου. Να φύγει το γλυκό νερό και να αρωματιστούν με θαλασσινό. 

Ηρθα για να σ’ακούσω, για να δω αυτό το χάδι που αφήνεις στην άμμο, εκεί που σβήνει το κύμα σου.

Εκεί άφησα να κυλήσει και ένα δάκρυ. Ήρθε και σε βρήκε μετά από πολύ καιρό. Στο χρώσταγα και τώρα ανακουφίστηκα. Πρέπει να φύγω όμως τώρα.

-         Που θα πας, θα ξανάρθεις;

- Το απόγευμα, όταν θα σουρουπώνει και θα βγάλεις το γαλάζιο σου για να βάλεις το μενεξεδί σου. Στο υπόσχομαι. Να και τώρα, ένα κομμάτι σου πάω να  βρω για  να σε γευτώ κιόλας. Αν μιλάγαμε από άλλο ακροθαλάσσι, ξέρεις εκεί στο νότο όπου είσαι κρυσταλλένια, θα γέμιζα  ένα  μπουκαλάκι για να νοστιμίσει το φαγητό από την αλμύρα σου. Βρήκα όμως κρίταμο, το αγριοσέλινο που γεννιέται πάνω στα βράχια που αγκαλιάζεις. Αυτά που ποτίζεις με το δικό σου δάκρυ.

 Λοιπόν, μείνε έτσι όπως είσαι… για  σήμερα τουλάχιστον. Έχω ανάγκη να σε βλέπω έτσι, και από αύριο αν θες γέννα πάλι τα κύματα σου.

Νανούρισέ τα σήμερα γλυκά ναι; Αφησε ένα χάδι στον αφρό τους.

 Και  σε μένα. 

……………………………………………………………………… 

Και από τη θάλασσα σήμερα νωρίς το πρωί, πίσω στο σπίτι για να μαγειρέψω αργότερα τα « δώρα» που μου χάρισε… Με τη σειρά μου και εγώ σας χαρίζω τη πιο θαλασσινή μου συνταγή. Σήμερα τρώμε Κακαβιά Θαλασσινή. 

Υλικά:

Τα δώρα που βρήκα σήμερα:Λαβράκι, Φαγκρί, Σκορπίνα, μερικές μεγάλες γαρίδες

Τα κύματα που θα  τα περιβάλλουν:1 φρέσκια ντομάτα, 2 καρότα, 2-3 πατάτες, Σέλινο/ Κρίταμο,2 κρεμμυδάκια, Μάραθο/Δάφνη, λίγο ρύζι, Λάδι, αλάτι , πιπέρι, Χυμός από 2-3 λεμόνια. 

Εκτέλεση: Βάζουμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα, τις πατάτες χοντροκομμένες, τα καρότα  και το κρεμμυδάκι και ροδίζουμε με λίγο λάδι. Προσθέτουμε αρκετό νερό  και αφήνουμε να σιγοβράσουν για είκοσι λεπτά περίπου.Προσθέτουμε τα ψάρια. Τα μεγάλα κάτω και τα μικρότερα τελευταία. Αλατο πιπερώνουμε.  Καλύπτουμε με  φέτες ντομάτες. Τοποθετούμε τα αρωματικά χόρτα και τη δάφνη. Ρίχνουμε ακόμα  λίγο λάδι και μαγειρεύουμε για μισή ώρα ακόμα. Όταν είναι έτοιμο, τοποθετούμε απαλά τα ψάρια σε μια πιατέλα μαζί με τα αρωματικά χόρτα , τις πατάτες και τα κρεμμυδάκια. Τα υπόλοιπα λαχανικά τα περνάμε από μύλο και τα ρίχνουμε στο ζωμό για να δέσει η σούπα. Ρίχνουμε εφόσον το επιθυμούμε λίγο ρύζι και βράζουμε λίγο ακόμα. 

Χυμός λεμόνι και μπόλικο πιπέρι γιατί της πάει και κάνει κρύο. 

Φρέσκο χωριάτικο ψωμάκι και ένα μπουκάλι Μοσχοφίλερο.  

Απλά, κυριακάτικα και αγαπημένα…Καλή σας εβδομάδα.    

Κόκκινη Εκδίκηση

Aργησες να με θυμηθείς.

Eίναι η εποχή μου τώρα και με κυνηγάς….

Σου έχω λείψει το ξέρω και τώρα που ήρθα δεν ξέρεις ποια πλευρά μου να διαλέξεις. Μεταμφιέζομαι συχνά η αλήθεια είναι γιατί θέλω να σε παιδέψω λίγο. Το πρωί φοράω τον χρυσό μανδύα. Golden μου, δεν σε χορταίνω, μου ψιθυρίζεις. Μα δε φεύγω, απλά να βάλω κάτι πιο δροσερό, το πράσινο το φόρεμα που σ’αρέσει και το βράδυ …….. φωτιά κατακόκκινη γίνομαι για χάρη σου.

Σου αρέσει αργά και βασανιστικά να με απαλλάσσεις από τα κόκκινα πέπλα μου,να αποκαλύπτεις σιγά σιγά τη τραγανή σάρκα μου όπως λες. Αν με ζεστάνεις, θα λιώσω  γλυκά  στο στόμα σου. Αλλιώς θα σου ανταποδώσω το τραγανό φιλί που θα μου χαρίσεις.

Και επειδή είμαι τόσο νόστιμη, δεν θα χορταίνεις μ’ένα κομμάτι μου και θα με αναζητάς συνέχεια. Το βράδυ ειδικά  θα θες τη γλύκα μου για να ταξιδέψεις χορτάτος στην αγκαλιά του Μορφέα. Με  λίγο αλκοόλ αρωματισμένο από το σώμα μου μπορώ να σε μεθύσω. Calvados mon trésor!

Πόση ώρα θα κάνω να έρθω; Όχι πολύ. Θέλω το πολύ δεκαπέντε λεπτά για να προετοιμαστώ και άλλα είκοσι πέντε περίπου για να εμφανιστώ μπροστά σου όπως πρέπει….. Kάνει κρύο εδώ στο δάσος.Να ανάψεις το τζάκι και έρχομαι.

Μόνο για σένα και για κανέναν άλλον …. Για αυτό λοιπόν σημείωσε τα απαραίτητα για να έρθω γρήγορα να σε βρω και τα υπόλοιπα τα αφήνω στη φαντασία σου…. 

*Λιώνουμε ½ πακέτο βιτάμ και το ρίχνουμε σ’ένα στρογγυλό ταψάκι (για να σε χορέψω μετά)

*Ρίχνουμε στο λιωμένο βούτυρο 1 ποτήρι ζάχαρη, πασπαλίζουμε με κανέλα + γαρίφαλο (απαραίτητα αρωματικά για να πιάσει το ξόρκι)

*Κόβουμε 3 φλογερά μήλα σε χονδρές φέτες και τοποθετούμε κυκλικά

*Χτυπάμε τη μαγική τριας στο μίξερ: 3 φλυτζανάκια καφέ ζάχαρη, 3 φλυτζανάκια αλεύρι, 3 αυγά. Προσθέτουμε λίγο κονιάκ και 1 κουταλάκι baking powder. Ρίχνουμε το μίγμα πάνω στα μήλα και  ψήνουμε για 25 λεπτά περίπου.

Αφησέ με λίγο να ξεκουραστώ όταν βγω από τον φούρνο. Μετά μπορείς να με….. αναποδογυρίσεις σε μια ωραία πιατέλα. Θα είμαι έτοιμη να σου χαρίσω το πιο γλυκό φιλί μου….    

…………

Calvados:

Γαλλικό μπράντυ μήλου, που παράγεται στη Νορμανδία και παίρνει το όνομά του από την πόλη που είναι το κέντρο παραγωγής μήλου, το Calvados. Είναι χαρακτηριστικό προϊόν της Νορμανδικής κουζίνας και πολλές φορές χρησιμοποιείται μαζί με τον μηλίτη, σε πιάτα αλμυρά (κοτόπουλο ή μοσχαράκι με μήλα) ή και γλυκά.

 

 

Ο αρραβών της Dulcinea – η Πορτοκαλόπιτα της Θαλασσινής

 

Citrus sinensis, Citrus aurantum, Citrus dulcis

Σαν ξόρκια μαγικά ακούγονται οι ποικιλίες των εσπεριδοειδών.  Ταξίδι μακρινό έκαναν πριν εκατοντάδες χρόνια. Από την Ινδία και την Κίνα  η μυρωδιά τους έφτασε σαν  σύννεφο γλυκόξινο μέχρι την Αφρική και την Ευρώπη. Λέγεται μάλιστα ότι έφτασε γύρω στο 1490  στις μεσογειακές περιοχές από Πορτογάλους θαλασσοπόρους και πιθανολογείται ότι σε αυτούς οφείλει το όνομα της. Στη συνέχεια από την Ελλάδα διαδόθηκε σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες και Ισπανοί ιεραπόστολοι το μετέφεραν στη βόρεια Αμερική.

Πολυταξιδεμένο και αγαπημένο. Γεύση δροσερή και ζωοδότρα. Με σάρκα τραγανή και  μυρωδιά που γαληνεύει. Αποξηραμένη φλούδα στη φωτιά. Ενας πυρωμένος ήλιος στο στόμα.  

 «Σμαραγδί» post ήθελα να ανεβάσω, συνταγή πορτοκαλί μου ζητήσατε και παρεκτράπειν. «Τα σμαραγδιά μου» θα ακολουθήσουν λίγο υπομονή. ……Προς το παρόν ένα κομμάτι πορτοκαλόπιτα κανείς; 

Ο αρραβών της Dulcinea

Όταν έφυγε ο Δον Κιχώτης η πορτοκαλένια Δουλτσινέα έμεινε καιρό μονάχη. Άλλη απασχόληση δεν είχε από το να φροντίζει τα παιδιά της τα Citrus Dulcis . Ώσπου  μια μέρα  εμφανίστηκαν στο περβόλι της δυο όμορφοι ιππότες, κρουσταλλοβραχιονάτοι και λευκοί. Ο Δον Βανίλια και ο Δον Καϊμάκης. Αρραβώνα της ζήτησαν και οι δυο. Η φήμη για τα κάλλη της είχε φτάσει λέει στη χώρα των Υπερβορείων όπου ζούσαν και ήρθαν να δουν από κοντά την ωραία Δουλτσινέα.

 Χαρά μεγάλη ένοιωσε μα ποιον να πρωτοδιαλέξει; Ζήτησε λοιπόν από τη καλή νεραΐδα να τη μεταμορφώσει σε γλυκιά πορτοκαλόπιτα, για να μπει μες την ψυχή τους και να μάθει ποιος την αγαπά καλύτερα. Ετσι λοιπόν εκεί που ετοιμαζόταν να βάλει το νυφικό της πέπλο, μεμιάς αυτό μεταμορφώθηκε σε απαλό φύλλο κρούστας για την πορτοκαλόπιτα. Τα καλλυντικά που θα χρησιμοποιούσε έγιναν τα υλικά της γέμισης και  το άρωμά της  έγινε σιρόπι.

Τα καλυντικά της Dulcineas:

3 κεσεδάκια γιαούρτι
4 αυγά
1 ποτήρι καλαμποκέλαιο
1 φλ. ζάχαρη
1-2 βανίλιες
1 φακελάκι μπεϊκιν πάουντερ
ξύσμα από 3 πορτοκάλια½ ποτήρι χυμό πορτοκάλι, λίγο κονιάκ,Κανέλα, γαρύφαλλο

Το πέπλο : 1 πακέτο φύλλο κρούστα 

Το άρωμα από σιρόπι:
3 ποτήρια νερό
2 ποτήρια ζάχαρη
ξυλάκι κανέλας (προαιρετικά)
φλούδα ενός πορτοκαλιού 

 Η ώρα του μυστηρίου:Σε ένα μεγάλο μπoλ : χτυπάμε τη ζάχαρη με το λάδι και τις βανίλιες. Προσθέτουμε τα αυγά, το γιαούρτι και όλα τα υπόλοιπα υλικά. Σχηματίζεται ένας ωραίος χυλός.  Εχουμε εντωμεταξύ  θρυμματίσει σε πολλά μικρά κομμάτια το φύλλο κρούστας. Σχίζουμε δηλαδή με το χέρι το κάθε φύλλο ξεχωριστά. Ρίχνουμε τα θρυμματισμένα φύλλα στο χυλό και ανακατεύουμε. Σε βουτυρωμένο pyrex  ρίχνουμε το μίγμα Πασπαλίζουμε με ξύσμα πορτοκάλι ,κανέλα και γαρύφαλλο. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 40-45 λεπτά στους 180-200 βαθμούς ανάλογα το φούρνο. Όταν ψηθεί το γλυκό μας, ρίχνουμε το σιρόπι.  

Σερβιρίζουμε την Dulcinea και επιλέγουμε ποιο «ιπποτικό» παγωτό θα βάλουμε δίπλα της ή την αφήνουμε να πορευτεί μονάχη!       

Ας ανέβουν οι μυρωδιές….

 

-Πόσο κύμινο να βάλω γιαγιά;

-Βάλε μέχρι να ανέβει η μυρωδιά.

-Ν’ανέβει και που να πάει;

-Ψηλά, σε σένα, να τη νοιώσεις. Μόνο τότε  θα είναι νόστιμο το φαγητό.Να μπει μέσα σου και να αισθανθείς τη γεύση στο στόμα. Σαν να τα τρως τώρα τα σουτζουκάκια. Να τα αισθανθείς να διαλύονται στο στόμα.

-Εύκολη η συνταγή. Και απλή. Δεν έχει πολλά

.-Μα τα πιο νόστιμα φαγητά φτιάχνονται με απλά υλικά μετρημένα στα δάχτυλα. Δεν χρειάζονται πολλών  λογιών  στολίδια. Άμα το αγαπάς αυτό που φτιάνεις θα γίνει νόστιμο. Από τα χεράκια σου και τη καρδιά σου θα νοστιμίσει.

-Ωραία φέρε μου τον κιμά, θα τα πλάσω εγώ. Θα βάλω και μια στάλα φρέσκια ντοματούλα μέσα για ν’αφρατέψει !Να τα φάμε και με χυλοπίτες για αλλαγή όχι με πιλάφι. Από αυτές που έφερε ο θείος από το χωριό. Και λίγο Μελίπαστο από δίπλα σαγανάκι….. τι λες ; -Να βάλεις ότι νομίζεις καρδιά μου και να φτιάξεις ότι θες. Αρέσει και στον παππού με χυλοπίτες.

Χτες έφτιαξα σουτζουκάκια με χυλοπίτες και τριμμένο τυράκι από πάνω. Μελίπαστο (τυρί ξερό από τη Λήμνο  που κάνει το πιο ωραίο σαγανάκι) δεν είχα, δύσκολο να το βρει κανείς στην Αθήνα. Θυμήθηκα λοιπόν τη γιαγιά την Ευριδίκη, που μαγειρεύαμε μαζί  όταν ήμουν μικρή. Έχω ακόμα το μπλοκάκι με τις συνταγές. Κιτρινισμένα φύλλα με  γεύσεις χαμένες στον χρόνο. Υλικά μετρημένα σε δράμια και οκάδες. Συνταγές από τη Λήμνο και την Αίγυπτο. Κλίκια με τυρί, καχκ με χουρμά, φοινίκια, δάχτυλα της χανούμισσας με ζάχαρη άχνη, πισκοτάκια…..

Τα τιμήσαμε δεόντως τα σουτζουκάκια. Και τις χυλοπιτούλες εκ Βυτίνας. Με μια συνταγή απλή και αγαπημένη. Της γιαγιάς Ευρυδίκης με μερικές πινελιές της εγγονής:

Υλικά:

• ½  κιλό κιμά μοσχαρίσιο (με λίγο παχάκι για  νοστιμιά)
• 3 μεγάλες γινωμένες ντομάτες
• 2 σκελίδες σκόρδο
• Κύμινο, αλάτι, πιπέρι πράσινο φρεσκοτριμμένο
• Λάδι, κρασί,
• 2 κουταλιές πελτέ

Εκτέλεση:

Στον κιμά τοποθετούμε:

1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη, τα μπαχάρια, ½ φλιτζάνι τριμμένη ντομάτα και λάδι. Πλάθουμε τα σουτζουκάκια, αλευρώνουμε και τηγανίζουμε σε δυνατή φωτιά.Σάλτσα: Τοποθετούμε στη κατσαρόλα την 2^η σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη με λίγο λάδι να σωταριστεί ελαφρά, σβήνουμε με κρασί, και ρίχνουμε τον υπόλοιπο χυμό ντομάτας. Ανακατεύουμε και προσθέτουμε τον πελτέ και τα μπαχάρια. Αφού βράσει για  ένα τέταρτο περίπου, ρίχνουμε μέσα και τα σουτζουκάκια και αφήνουμε για άλλα 20 λεπτά περίπου.

Καλή σας όρεξη!

(foto άπό www.wholefoodmarket  )