Γη Θεών

 

Πάντα με τραβούσε πολύ αυτός ο τόπος. Χωρίς να ξέρω το γιατί. Με μάγευε το λακωνικό λιτό τοπίο που έβλεπα από τις φωτογραφίες. Κοινά στοιχεία  με την Κρήτη πολλά. Και μετά έμαθα ότι  κάποιες μακρινές ρίζες  με συνδέουν. Μακρινές πολύ χαμένες στους αιώνες, σαν παραμύθι. Σαν να ενώθηκε η Κρήτη με τη Μάνη ξαφνικά.

Και έτσι άρχισα να θέλω ακόμα πιο πολύ να γνωρίσω από κοντά αυτό το νέο «κομμάτι» μου. Στο γραφείο μια πολύ γλυκιά συνάδελφος με βομβάρδιζε καθημερινά με φωτογραφίες και στοιχεία για τον τόπο της. Εδώ στο απέραντο κόσμο των blog, γνώρισα έναν αληθινό Πυργοδεσπότη ο οποίος με τη σειρά του με διοχέτευε συνεχώς με  ένα σωρό εικόνες από τη «Γη Θεών» (σου έκλεψα τον τίτλο Βασιλάκη!) με τις παραμυθένιες περιγραφές του. Τι να πω εγώ μετά….

Δεν έφτασαν δύο μέρες αυτό έχω να πω.Τόσο που κανονίζουμε να ξαναπάμε σύντομα. Γιατι περάσαμε μοναδικά και δεν χορταίναμε  να βλέπουμε τη  φύση, πανέμορφη, λουλουδιασμένη και ευωδιαστή η οποία  ερχόταν σε  αντίθεση με το  πέτρινο στοιχείο. Οι παρακάτω φωτογραφίες κομμάτια μιας διαδρομής στον χρόνο. Γύθειο, Οίτυλο, Λιμένι, Πύργος Δυρού, Αρεόπολη, Κάτω Μπολάριοι, Καφιόνα, Γαρδενίτσα, Μεζάπα, Γερολιμένας, Βάθεια.

Σας αφήνω να τις απολαύσετε.

Tα Κομμάτια μου

 

Λίγο χρόνο δώστε μου να εξερευνήσω το τελευταίο μου κομμάτι και να γυρίσω γρήγορα κοντά σας με πλούσιο φωτορεπορτάζ!

Να περάσετε όμορφα πολύ!

Και αρμενίζαμε σε πέλαγα λευκά…

 

Δηλαδή εγώ φταίω που ακόμα και στα βουνά βρίσκω βαρκούλες ν’αρμενίζουν σε αφρό από χιόνι; Στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων μια βαρκούλα πολύχρωμη από τα Κουφονήσια ……. βρήκα να με περιμένει. Αυτή τη φορά όμως την άφησα για να  πάω να χωθώ μόνη μου στο χιονένιο αφρό της.

 

 

Και επειδή κάποιο προβληματάκι στη μέση μου δεν μου επέτρεψε να επιδοθώ στο χειμερινό σπορ έβλεπα τους άλλους ( άνδρα, κουνιάδα και μελλοντικό κουνιάδο) και φυσικά κατέγραφα όλες τις πτώσεις και επιπτώσεις ! Τον ρόλο του δασκάλου ανέλαβε ο άντρας μου καθότι  όλο και κάτι πλαγιές είχε  κατέβει στο παρελθόν.  Εγώ  με ένα ζευγάρι μπότες του Snowboard ανέλαβα χρέη παπαράτσι φυσικά.

Χαθήκαμε ώρες πολλές στα λευκά, ροδοκοκκινίσαν τα μαγουλάκια μας και μετά όπως ήταν φυσικό πεινάσαμε …. Στα Καλάβρυτα τιμήσαμε εις διπλούν τη ταβέρνα « Το Κουτούκι» μακράν η καλύτερη. Και να’σου οι χυλοπίτες  με κοκκινιστό,χοιρινό φρικασέ με μπόλικο σελινάκι και λεμόνι, και ζουμερό κοντοσούβλι, κόκκορας κρασάτος και μετά ……. αρκετά ποτηράκια χωνευτική Τεντούρα για να ηρεμήσει το στομαχάκι μας με γεύση κανελογαρίφαλο.

Ένας μικρός υπνάκος στο πολύ ζεστό δωμάτιο του ξενοδοχείου Ανεσις και μετά κατευθείαν στη Chocolaterie για Σουφλέ από ζεστή λάβα σοκολάτας ( μη φωνασκείτε έτσι το  έγραφε ο  κατάλογος και έτσι  ήταν!) με παγωτό βανίλια και ολίγον επιτραπέζια παιχνίδια.(βλ. Jenga)

 

   

  

…………. 

  

Γραφικά πολύ τα Καλάβρυτα, ήρεμα και περιποιημένα. Με τα πέτρινα σπιτάκια και τα καλντερίμια του. Τόπος γεμάτος ιστορία και ομορφιές πολλές που δυστυχώς δεν προλάβαμε να απολαύσουμε.

  

Σήμερα  το πρωί χαθήκαμε στα Σπήλαια των Λιμνών και μετά φτάσαμε στο Πλανητέρο, στις πηγές του Αρoανιού ποταμού. Μια πραγματική δροσιά οι εικόνες που μαζέψαμε …… για την επιστροφή μας  και όπως φωνάζαμε  παλιά στο σχολείο από τη γαλαρία του πούλμαν :

 « Ούμε ούμε ούμε, σας ευχαριστούμε, και αν μας αγαπάτε να μας ξαναπάτε»!

Blog-Ταξίδι-Ραδιόφωνο-Αλεξανδρούπολη

  

Σας ξένισε ο τίτλος ε; Δεν θα έπρεπε όμως. Αν το ξανασκεφτείτε λίγο και κάνετε τους αντίστοιχους συνειρμούς όλα μια “ευθεία” είναι.

Πριν από λίγες μέρες άρχισα να γράφω μια περιγραφή για το  blog, πως ξεκίνησε, γιατί κάποτε έγραφα, γιατί σταμάτησα. Σε εσωτερικές σκέψεις και διεργασίες με οδήγησε που φαντάζομαι όλοι εσείς οι πιο παλιοί έχετε μπει καθότι εγώ σας ήρθα τον Ιούλιο του 2007.

Κάθε  blog λοιπόν και ένας μικρός ταξιδιωτικός οδηγός. Ξέρω ποιον θα ανοίξω για ενημέρωση, ποιον για να γελάσω, ποιον για να χαλαρώσω. Ένα κομμάτι σας έχω,  ένα κομμάτι  μου έχετε. Αντανακλάσεις σκόρπιες που μέσα από τις λέξεις παίρνουν σάρκα και οστά. Τον αγάπησα αυτό τον τρόπο επικοινωνίας. 

Όπως αγαπώ και  έναν άλλο “ταξιδιωτικό οδηγό”. Αυτός δεν έχει εικόνα  έχει όμως ήχο. Αγαπώ λοιπόν το ραδιόφωνο. Με συντροφεύει το πρωί όταν ξυπνώ, όταν οδηγώ, όταν γράφω. Με ταξιδεύει η μουσική, η επικοινωνία  που υπάρχει μέσα από μια εκπομπή. Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, γνώρισα μέσω του blog και τον Polis 102,6 Fm που η καρδιά του χτυπά στην όμορφη Αλεξανδρούπολη. Κάθε Τρίτη & Πέμπτη 23:00-24:30  ξεκινά ένα άλλο όμορφο ταξίδι με καπετάνιο τον Δημήτρη ( www.polisradio.gr). Χτες μάλιστα έστειλα μήνυμα και χάρηκα που  έπαιξε ένα από τα τραγούδια που ζήτησα στο blog του. Και άκουσα και άλλες νότες ταξιδιάρικες,παραμυθένιες. Οι Χαίνηδες, ο Αλκίνοος, ο Σωκράτης Μάλαμας, όλοι ήταν εκεί. Για να μας ταξιδεύουν και να μειώνουν τις αποστάσεις με τα όνειρα που γεννούν οι ήχοι. 

Εκεί λοιπόν. Στην όμορφη Αλεξανδρούπολη που κάποτε πέρασα και εγώ φευγαλέα. Σουφλί, Διδυμότειχο, Ορεστιάδα. Δέλτα Εύρου και Δάσος Δαδιάς. Είχε μια μελαγχολία το τοπίο, μια γαλήνη που μου άρεσε πάρα πολύ. Γνώρισα ανθρώπους φιλόξενους και πολύ γλυκούς που δίκαια αισθανόντουσαν ξεχασμένοι. Δεν ξέρω αν τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, το εύχομαι.  Θα θελα λοιπόν πολύ να ταξιδέψω αυτές τις μέρες προς τα πάνω. Να πάρω το τρένο, τα βιβλία μου και τη μουσική μου και να ανηφορίσω. Να περάσω από Θεσσαλονίκη και να συνεχίσω για Ξάνθη, Σταυρούπολη, Δράμα, Καβάλα και Κομοτηνή και από εκεί να ξαναβρεθώ κοντά στο μεγάλο μας ποτάμι.  Η Θαλασσινή είμαι τι περιμένατε; Να πάω να βρω το στοιχείο μου. Καλό μου ταξίδι λοιπόν. Καλό ταξίδι και σε εσάς!