Του σ’αγαπώ οι νότες

 

Αλλάζουν ανάλογα με τη περίσταση και τη διάθεση. Πότε έχουν μια γλυκιά ζαλάδα και ένα απαλό ηχόχρωμα, πότε χτυπούν δυνατά όταν κορυφώνεται το πάθος.

Στο παιχνίδι αυτό  που με κάλεσε το Νατασσάκι και ο Αντώνης επιτρέψτε μου να ανταποκριθώ λίγο διαφορετικά και να μην ακολουθήσω  ακριβώς του κανόνες αλλά να μαγειρέψω μια άλλη συνταγή.

Δεν χρειάζεται να είναι αποκλειστικά μπαλάντες. Για μένα τουλάχιστον. Ένας και μόνο στίχος αρκεί  για να με ταξιδέψει .

Και με τις νότες  βάρκα θαλασσιά φεύγω και μοιράζω  σ’αγαπώ

Γιατί

«στην αγορά του Αλ -χαλίλι θα πουλάν  τα δυο σου χείλη

δυο περιουσίες και άλλη μια..»

«σου μοιάζει Σελήνη

που να βρω γαλήνη

στο Αδη ανατέλλω

πόσο σε θέλω…»

«σταλιά  σταλιά κι αχόρταγα τα πίνω τα φιλιά σου

κουρνιάζω σαν αδύναμο πουλί στην αγκαλιά σου»

” Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου

 και  γλυκογέρνει μου στον ώμο”

«Αγάπα με

Και ξέχασε λοιπόν πως παρασύρομαι

Και γείρε πάλι απάνω μου να γείρουμε

Αγάπη μόνο αγάπη σου ζητώ»

«Είσαι όλα , ότι έχω και δεν έχω

Σου φωνάζω άκουσέ με δεν αντέχω

Άλλο να φιλάει τα χείλη  που φιλούσα  εγώ

Δεν υπάρχει λόγος πια να ζω μονάχος

Είμαι σαν το κύμα που το σπάει ο βράχος

Μου δωσες ζωή και έλα παρ’την πίσω

Σε παρακαλώ»

«Δεν ξέρω πόση συγκίνηση χωράς

Μα θέλω να μάθω τώρα πως φιλάς

Και θέλω να δω αν αντέχεις κι αν κρατάς

Που φτάνεις όταν στ΄αλήθεια αγαπάς»

«Εγώ άμα σε φιλώ

Θα είμαι πια παιδί δικό σου

Και όταν καίει το μέτωπό σου

Εγώ θα σε φιλώ και θα σου παίρνω τον καημό σου”

Και επειδή πήρα φορά με τα ελληνικά από  ξένα

Το μοναδικό Amor της  Shakira, I wanna know what love is  των   Foreigner, Je sais pas   της   Celine Dion, Ι was made for loving you baby  των Kiss, With or without you των   U2     και το υπέροχο, I don’t wanna miss a thing των    Aerosmith

Και άλλα πολλά που κάπου μέσα μου ταξιδεύουν αλλά τώρα τα ξεχνώ!

και ένα τελευταίο ερωτικό και παθιάρικο που μ’αρεσει!

Και προσκαλώ με τη σειρά μου τους  Anamella, Αντώνη, Cinderella, Mme de la Luna, Μαρία Νικολάου, Νεραιδόσκονη,  Poet  και όποιον άλλο αγαπά!

 

Apocalypto

 

E ναι λοιπόν, έτσι είμαι στη πραγματικότητα!Η μάλλον έτσι εμφανίζομαι στους άλλους όταν βγαίνουν στην επιφάνεια ένα από τα παρακάτω 7 χαρακτηριστικά μου. Και να’ταν μόνο αυτά, αλλά ακολουθώ τους κανόνες του παιχνιδιού στο οποίο με προσκάλεσαν η Άννα , η Leila και ο Αντώνης. 

Eπίσης σε άλλο πιο παλιό παιχνίδι η Ζουζούνα  με κάλεσε να πω για τα παιχνίδια που είχα. Τίποτα δεν βρήκα εκτός από το πορτοκαλένιο. Βέβαια σαν παιδί και εγώ τρελλαινόμουν για κρυφτό, για μήλα και για λάστιχο!Ειδικα όταν κατέβαινα Χανιά, πανικός γινόταν. Παίζαμε και το “Θυσαυρό”. Χωριζόμασταν σε δύο ομάδες και έπρεπε να ανακαλύψουμε κάτι παλιό και κρυμμένο. Χανόμασταν με τις ώρες στα γύρω χωριά και στ’αμπέλια!Αυτά τότε γιατί τώρα….  που μεγάλωσα πάει η ανεμελιά  η οποία έδωσε τη θέση της  στα παρακάτω:

1) Είμαι υπερβολικά αφελής ώρες ώρες. Εμπιστεύομαι εύκολα γιατί αδυνατώ να πιστέψω σε μια μη ειλικρινή συμπεριφορά και μετά ως συνήθως απογοητεύομαι. Τα τελευταία χρόνια κάπως καλύτερα τα πράγματα αλλά όχι σημαντικές αλλαγές.
2) Είμαι αρκετά αναβλητική. Σε πράγματα που δεν μου πάνε για κάποιο λόγo, τα αναβάλλω δημιουργώντας πολλές φορές προβλήματα στους γύρω μου άνευ λόγου και αιτίας.
3) Μερικές φορές παλιμπαιδίζω και γίνομαι περισσότερο ναζιάρα απ’ότι πρέπει και αυτό είναι ίσως κουραστικό με τους άλλους. Αλλά δουλεύοντας με παιδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ τι να κάνω επηρεάζομαι!!
4) Στεναχωριέμαι εύκολα για ανόητα πράγματα. Ανούσια και περιττά. Για τα σοβαρά από την άλλη γίνομαι τέρας ψυχραιμίας για τους άλλους. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Παλιά κατέρρεα με το παραμικρό, τώρα απλά δεν μπορώ ….
5) Βιάζομαι πολύ. Τα θέλω όλα εδώ και τώρα. Δεν έχω όση υπομονή θα ήθελα.
6) Δεν μπορώ να λέω όχι. Ακόμα και σε κάποιον που δεν το αξίζει .Ακόμα και σε κάποιον που με έχει πληγώσει. Δεν μπορώ να στεναχωρώ. Είμαι αδύναμη και ανασφαλής πολλές φορές.
7) Είμαι κυκλοθυμική. Μέσα στην ημέρα αλλάζω ύφος ανάλογα με το mood!
8) Είναι και άλλα δεν τα θυμάμαι.
9) ….. όσοι με ξέρετε μπορείτε ελεύθερα να μεγαλώσετε τη λίστα.
10) Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον καλό μου που με αγαπά και με ανέχεται και επειδή ότι και να κάνω θα είμαι πάντα το πορτοκαλί του γλυκό τερατάκι!

    

  Δυο λόγια όμως και για το αξιαγάπητο αυτό κουκλάκι.

Το είχαμε αγοράσει πριν χρόνια όταν σπούδαζε στην Αγγλία. Σαν παιδιά λοιπόν επισκεφθήκαμε το Hamleys γνωστό μαγαζί παιχνιδιών στο Λονδίνο και πέσαμε πάνω του. Έχει μπαταρίες και αν πλησιάσεις και χτυπήσεις παλαμάκια αρχίζει να κουνιέται και να βγάζει ένα περίεργο γελάκι… ολίγον σατανικό βέβαια αλλά αστείο.

Είναι το «τερατάκι» δηλαδή εγώ!! Μουρλοκομείο σκέτο! Φάνηκε πιστεύω και από το κείμενο!

La vida es sueno

 

“Qué es la vida? Un frenesi?
Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra une ficcion?

y el mayor bien es pequeno

que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.”

«Τι είν‘ η ζωή; Mια τρέλα ;Τι είν’ η ζωή;

Μια αυταπάτη, μια χίμαιρα, μια σκιά.

Όπου το μεγαλύτερο καλό φαίνεται μικρό.

Γιατί η ζωή είν’ ένα όνειρο, και τα όνειρα, όνειρα μένουν.» 

Αυτά έγραψε ο Pedro Calderon de la Barca το 1643 στο θεατρικό έργο « Η ζωή είναι ένα όνειρο».  Το έργο αυτό  πραγματεύεται την ιστορία του πρίγκιπα Σιγισμούντου τον οποίο ο πατέρας του έκλεισε σε μια φρικτή φυλακή επειδή φοβόταν ότι ο γιος του θα ήταν η αιτία της δικής του καταστροφής. Μια μέρα, ο βασιλιάς τον μεταφέρει ναρκωμένο στο ανάκτορο, αλλά ο νέος φανερώνει τόσο άγρια ένστικτα, που το ίδιο κιόλας βράδυ, πάλι ναρκωμένος, μεταφέρεται αμέσως στην απάνθρωπη φυλακή του. Όταν ξυπνάει τον κάνουν να πιστέψει ότι η μέρα που πέρασε στο παλάτι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα όνειρο.Ο λαός όμως ξεσηκώνεται και ελευθερώνει τον πρίγκιπα. Ο βασιλιάς Μπαζίλιο ηττάται και ταπεινώνεται αλλά ο Σιγισμούνδος που κατάλαβε ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα όνειρο διαψεύδει μάντεις και προβλέψεις και συμπεριφέρεται σαν καλός και σοφός βασιλιάς.

Έτσι λοιπόν ο πρίγκιπας βρέθηκε στο μεταίχμιο του ονείρου και της πραγματικότητας μην μπορώντας να τα ξεχωρίσει. Η ζωή είναι όνειρο; Το όνειρο ζωή; Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, αυτό που αγγίζουμε,αυτό που αισθανόμαστε,αν είναι αληθινό. Είτε αυτό πηγάζει από κάτι ευχάριστο είτε από κάτι δυσάρεστο. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση μοιάζει με εφιάλτης.

Ας αφήσουμε όμως αυτή περίπτωση και ας δούμε τη φωτεινή πλευρά του ονείρου. Αυτή που μας κάνει να ταξιδεύουμε σε έναν άλλο κόσμο, χρωματιστό και μυρωδάτο. Με αισθήσεις έντονες που μας γεμίζουν  τόσο ώστε ν’αναρωτιόμαστε  που σταματά το όνειρο και που αρχίζει η πραγματικότητα.

Και τα έχουμε ανάγκη τα όνειρα. Για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε κάτι να  περιμένουμε, αυτή τη μια και μοναδική στιγμή όπου ένα όνειρο μπορεί να πλησιάσει την πραγματικότητα. Αν το προσπαθήσουμε ίσως. Αν  είναι γραφτό θα πουν μερικοί. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να ονειρευόμαστε, να πιστεύουμε και να ελπίζουμε. Γιατί το όνειρο είναι ελπίδα.

Περί ονείρου λοιπόν αυτό το ……… blogoπαίχνιδο γιατί εκεί το πήγαινα! Το τρίτο που ξεκινώ μετά την ιστορία της «Μυράνθης» και το «Μεθώ»(Νατασσάκι περιμένω αλλά έχεις και εδώ πρόσκληση!).Προσκαλώ λοιπόν τους Μαρία(Ηλιαχτιδα), Βασίλη, Νατασσάκι,Ρίτσα,Ειρήνη, Γλαρένια, Ωκεανό, Αθανασία, Σταχτοπούτα,Nεραιδόσκονη,Zoυζουνα, Δηιάνειρα, Αντώνιο gk, Αντώνη και Μελωμένο (και όσους άλλους εμπνέει το θέμα, δεν πιέζω καταστάσεις αν δεν σας βγαίνει) να γράψουν κάτι -γνώμη, εμπειρία, ποίημα, διήγημα –πάνω στον ονειρικό χαρακτήρα της ζωής ή στο  γήινο των ονείρων.

………. 

Για τον συγγραφέα λίγα λόγια του  οποίου το έργο έτυχε να μελετήσω στο πανεπιστήμιο. Μαζί με τον Lope de Vega  άσκησαν σημαντική επιρροή στο ευρωπαϊκό θέατρο. Έγραψε περίπου 200 έργα, τα καλύτερα από τα οποία χρονολογούνται μεταξύ 1625 και 1640. Μετά τη χειροτόνησή του σε ιερέα το 1651, έγραψε κυρίως autos sacramentales, καθώς και θεαματικά έργα το θέατρο της Αυλής στο ανάκτορο του Μπουέν Ρετίρο, με το οποίο συνεργαζόταν από τότε που το ίδρυσε ο Φίλιππος ο Β΄. Τα γνωστότερα από τα πρώιμα θρησκευτικά έργα του ήταν το “La cena del Rey Baltasar” (περ. 1634) και το “El gran teatro del mundo” (“Το μεγάλο θέατρο του κόσμου”) (περ. 1641). Από τα κοσμικά έργα του, το ωραιότερο και γνωστότερο είναι το “La vida es sueno” .     

Painting by Virgil Elliott ” The Dreamer”

Γίναν

 

Γίναν τα φιλιά κουπιά

τ’αστέρια χάδια

σώμα που γύρεψε φωτιά

σε νοτισμένα βράδια.

….

Γίναν τα όνειρα πουλιά

τα μάτια δείλι

χέρια που άνοιξαν κρυφα

της ψυχής την πύλη.

….

Γίναν οι λέξεις ποταμός

το σώμα πλοίο

δάκρυα που έλαμψαν δειλά

στης σιγαλιάς το κρύο.

……………..

Με κάλεσε ο καλός νεραιδοφίλος μου Μελωμένος να γράψω κάτι με θέμα «Αρμενίζοντας στο πέλαγος της αγάπης». Για ιστορία πήγαινα αλλά μου βγήκε κάτι πιο μικρό και συμπυκνωμένο. Toν ευχαριστώ πολύ.

Θαλασσινή και όχι terataki.com

Με κάλεσε ο Μελωμένος και η Βιργινούλα να μιλήσω για το όνομα και το άβαταρ που χρησιμοποιώ.Τους ευχαριστώ πολύ και να η απάντηση:

      ΙΟΥΛΙΟΣ 2007 

  -         Λοιπόν θα ανοίξω και εγώ blog.

 -         Μπα. Ζήλεψες από την Κατερίνα και τη Ζωή;

-         Όχι έτσι όπως το εννοείς, θέλω να ξαναρχίσω να γράφω…

-         Να ξαναρχίσεις αγάπη  μου και πως θα «σε λένε»;

-         Δεν ξέρω κάτι έχω στο νου μου… έχεις καμιά ιδέα;

-         Ναι νομίζω ότι θα σου ταίριαζε το terataki.com,  χε χε!!

-         Μμμμμ! Τι να σου πω τώρα!! Νομίζω ότι έχω κάτι πιο παραμυθένιο και πιο κοντά στο κανονικό μου όνομα.   

  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1975

Ο μπαμπάς ότι παιδί και να γεννιότανε ήθελε να το βγάλει από τους δικούς του γονείς, δηλαδή Μανώλης και Θεοπίστη. Έλα μου όμως που ταλαιπώρησα τη μανούλα μου και έκατσε 9 μήνες στο κρεβάτι.. Οπότε και εκείνη με έταξε αλλού…! Όνομα Θαλασσινό  και μια και οι δυο μου γονείς κατάγονται από νησί (Κρήτη, Λήμνος), μια που από μικρή τη θάλασσα αποζητούσα και όταν επιστρέφαμε Αθήνα, γέμιζα στα κρυφά ένα μπουκαλάκι για να έχω τη μυρωδιά της στην πόλη (και λίγη άμμο με κοχυλάκια,  γέμιζα μια μικρή λεκάνη και να ‘σου τη μια μικρή θαλασσίτσα) οπότε…. ….. 

  ….. ήταν ποτέ δυνατόν να ονομάσω το blog  κάτι διαφορετικό από Θαλασσινή; Έτσι λοιπόν άνοιξε το πρώτο blog στο blogspot όπου για άβαταρ είχα μια κοκκινομαλούσα με μια μικρή νεραιδούλα στη μυτούλα της. Ήθελα κάτι παραμυθένιο καθότι αγαπώ πολύ τα παραμύθια. 

Μετά μετακόμισα στη wordpress δεν μπόρεσα να κρατήσω το Θαλασσινή οπότε…. Ξαναβαφτίστηκα Θαλασσινή Ματιά. Το παλιό άβαταρ λοιπόν δεν μου κόλλαγε πολύ.

Ήθελα κάτι όμως εξίσου παραμυθένιο οπότε όταν βρήκα τη σχετική φωτό μου έκανε αμέσως κλικ, καθότι  έχει και μια δόση ανατολής και ως γνωστόν  έχω ρίζες και από εκεί. Λίγο αργότερα, τα θαλασσινά ματάκια αντικατέστησε  ένα άλλο άβαταρ. Μια φωτογραφία που είχα χρησιμοποιήσει στην ιστορία – τριλογία του «Μελιαστού» και της «Μυράνθης». Και επειδή η ηρωίδα αυτή είναι ένα κομμάτι από εμένα χρησιμοποιώ αυτή την εικόνα όταν σας επισκέπτομαι μέχρι……  

Μεθώ…

  

…. με  κάθε τι που είναι ή έχει σχέση με τη Κρήσσα Γη. Γιατί όσο περνάει ο καιρός τόσο συνειδητοποιώ πόσο δικό μου κομμάτι είναι, πόσο δικό της κομμάτι είμαι.

Με καθησυχάζει και με γιατρεύει όταν πονώ,  με αντρειεύει, με κάνει να ερωτεύομαι δυνατά.

 Όχι, αυτό  το κείμενο δεν απαντά σε όλα αυτά που λέγονται και ακούγονται αυτή τη περίοδο. Από εσωτερική ανάγκη προέκυψε. Ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας αυτά που αγαπώ από τη Κρήτη. 

Όλα από την οικογένεια ξεκινούν. Από τις ρίζες. Που με έμαθαν να τις αγαπώ και να τις σέβομαι. Που  μου χάρισαν αυτό το αγαθό που λέγεται «καταγωγή» και που σιγά σιγά άρχισα από μικρή να ψάχνω μέχρι που έφτασα πολύ μακριά, ρίζες χαμένες μακρινές που ξεκίνησαν από το Βυζάντιο έφτασαν στα Χανιά, πολέμησαν, βρέθηκαν στη Μάνη και ξανά πίσω. Κάθε ανακάλυψη να προσθέτει και να φωτίζει κάτι από μένα.

Και μαζί με την μακρινή  ιστορία η πιο σύγχρονή. Αγαπημένα πρόσωπα. Και στα Χανιά και εδώ. Προχτές βρέθηκα με  την αγαπημένη ξαδέρφη από τους από «εδώ».  Μέσα σε όλα που συζητήσαμε, ο νους μας γυρνά πάντα κάτω. Πότε θα πάμε, πότε θα μυρίσουμε το άρωμα γεμάτο υγρασία της παλιάς πόλης, πότε θα ανταμώσουμε με τους από «κάτω», πότε θα τραγουδήσουμε  γύρω από  το παλιό μοναστηριακό τραπέζι, πότε θα αγιάσουμε τον σεβντά σ’ένα ποτήρι ρακί, πότε θα χορέψουμε, πότε…. 

Χορός και τραγούδι είπα;  Μια στάση λίγο εδώ. Χορός. Μια ερωτική μυσταγωγία. Ο σιγανός πεντοζάλης που ξεκινά αργά όπως τα χάδια στον έρωτα. Σε κάνει να ανυπομονείς για την κορύφωση. Ο ρυθμός ανεβαίνει, τα πόδια παίρναν φωτιά. Λάβα που λιώνει τη γη από κάτω… Το σώμα αφήνεται και ακολουθεί το ρυθμό. Και όταν πέφτει  και η τελευταία  κοντυλιά ανυπομονείς για την επόμενη. Ακριβώς όπως στον έρωτα. 

« Μέσα στον αέρα που σκοτείνιαζε, πήραν κουράγιο οι νέοι κι άρχισαν πάλι να κάνουν βόλτες, κοντοζύγωναν τις κοπελιές και τις κοίταζαν αρπαχτά, και τα πρόσωπά τους τα περιλάμπαζε ζεστός, ερωτικός αέρας. Από τη μια μεριά τα βουνά, από την άλλη το Κρητικό Πέλαγος κι από πάνω, ένας ουρανός γαλάζιος, όλο χνούδι. Κι από πάνω από του κάθε ανύπαντρου το κεφάλι χόρευε με χίλια τσαλίμια ο Αποσπερίτης» . Καπετάν Μιχάλης, Ν.Καζαντζάκης.

Η κοντυλιά, το δοξάρι πάνω στη λύρα,  οι χορδές που πάλλονται  στο λαούτο, το μαντολίνο και το μπουλγαρί. Ο βουκολικός ήχος της ασκομαντούρας πάνω στα βουνά. Ριζίτικο. Λακωνικό και μοναδικό. Μια μαχαιριά στη καρδιά. Και τα λόγια που παντρεύονται με τις νότες.  

Τα λόγια. Ας με πείτε πάλι προκατειλημμένη. Δεν με νοιάζει. Νομίζω ότι η μαντινάδα έχει  εκφράσει διαχρονικά τον έρωτα , την αγάπη, τον πόνο όπως κανένα άλλο είδος.

“Κάθε βραδιά του ονείρου μου
Την πόρτα θα κλειδώνω
Για δε βαστώ στον ύπνο μου
Να νιώσω κι άλλο πόνο» 

………. 

“Κατέχεις το πως την καρδιάν ο Ερωτας δοξεύγει

και νοικοκύρης γίνεται, τα φύλλα τση γυρεύγει”

«Στη γέμιση του φεγγαριού άλλο δεντρό δεν πιάνει
μόνο τσ’ αγάπης το δεντρό που πάντα ρίζες κάνει»

Β. Κορνάρος, Ερωτόκριτος.

Ο Ερωτόκριτος,  η γέννηση, ο θάνατος και η αναγέννηση  του Ερωτα σε δέκα χιλιάδες στίχους. Από κοντά και η «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτση.  Μερικούς αιώνες αργότερα  « Ο Καπετάν Μιχάλης» του Νίκου Καζαντζάκη, θα συνοψίσει  με τον δικό του μοναδικό τρόπο τη κρητική αντρειοσύνη, τον σεβντά που θολώνει, την αγάπη και την ελευθερία.

« Αναστέναξε, αργοτράβηξε από τη θάλασσα στον κάμπο και από τον κάμπο στα βουνά, θολωμένα τα μάτια του, έπαιξε τα ρουθούνια του, μοσκομύριζαν οι κρητικές πέτρες θυμάρι και φασκομηλιά.- Όμορφη που’ναι η Κρήτη, μουρμούρισε, όμορφη! Ε και να’μουνα αετός να τη καμάρωνα όλη απ’την κορφή του αέρα!»Κι αλήθεια , ένας αετός στο σταύρωμα της μέρας, να περνούσε από πάνω της, θα περιχαίρουνταν τα κάλλη της – πως ορθοκυματίζει σφιχτοδεμένο, καμένο του ήλιου, το κορμί της…»

Ένας ήλιος  δυνατός που μου ζεσταίνει τη ψυχή μου.

———–

Εσάς  τι ζεσταίνει τη δική σας ψυχή;

Σας προσκαλώ λοιπόν να μοιραστείτε και να μας ταξιδέψετε όπου αγαπάτε, όπου ο ήλιος ζεσταίνει την ψυχή σας. Ρίζες, τραγούδι, έρωτας; Ο καθένας ας διαλέξει αυτό που αγαπά.

Σε αυτό το παιχνίδι προσκαλώ το αγαπημένο μου Κρητικό Νατασσάκι, τον Ιππότη μου Βασίλη, την Ειρήνη, την Διαβάτιδα και τον Μελωμένο. Φυσικά η πρόσκληση ισχύει και για όλους εσάς που μεθάτε νηφάλια….

  

Χάδι θα γινόμουν (updated)

στη πρωινή δροσοσταλιά

σε γή και ουρανό ανάμεσα

 στη τελευταία γουλιά γλυκό κρασί

 ΄

από τον θαλασσινό μου αμπελώνα

και από εκεί θα έμπαινα στο καράβι μου

για να με πάει στο νησί μου όπου

θ’ αφήσω χάδια και φιλιά στην άμμο.

Σε αλαβάστρινη λεκάνη θα τα βάλω,

ζωγραφιά στο παραμύθι της ψυχής μου.

Ευχαριστω το Νατασσάκι και τον Αντώνη που με προσκάλεσαν να παίξω  σε αυτό το παιχνίδι. Με τη σειρά μου λοιπόν και εγώ προσκαλώ τον Κρητικό Ωκεανό, τη Leila, τη Ζωή, τη Διαβάτης τη Μαριλένα και τη Soul που είναι καινούρια στη παρέα!

καλά ταξίδια και βουτιές όπου αγαπάτε…..

το πλοίο θα σαλπάρει και για έναν άλλο προορισμό που αγαπώ και εκτιμώ πολύ…….

*Πατάμε το κουμπί “Rits” στο πληκτρολόγιο και μας ανοίγει απευθείας η σελίδα σου. Πρέπει όμως ο κατασκευαστής να βάλει καλύτερα υλικά γιατί από τη πολύ χρήση  είναι σχεδόν  μόνιμα πατημένο.

*Για να ξυπνήσει ο νούς μας πίνουμε πάντα ένα coffe rits αρωματικός καφές με πλούσια κρέμα!

*Για να μαθαίνουμε και να εμπλουτίζουμε τις γνώσεις μας ανοίγουμε έναν από τους τόμους της Ριτσιάδας και μελετάμε τα

*χειρόγραφα γραμμένα σε ζαχαρί πάπυρο με σινική μελάνη. Always with a touch of class by Rits.

* Ολα αυτά βέβαια είναι τόσο ζωντανά  γραμμένα,  με εικόνες να ξεπηδούν ανάμεσα στις λέξεις. Μοναδικά σκηνοθετημένα απο  εσάς! Cut!

* Γι’αυτό και το αστέρι στο γνωστό δρόμο του Hollywood αλλά και στη καρδιά μας

και μια αγκαλιά θαλασσινή!

και μια αγκαλιά από τη Νατασσούλα που σου στέλνει αυτά:

“Μέλι, Μελιαστό, Μυράνθη”, επανέκδοση

(το παρόν γράφτηκε φέτος το καλοκαίρι και αποτέλεσε το τέλος μιας Τριλογίας στην οποία συμμετείχαν αγαπημένοι φίλοι bloggers όπως η Ηλιαχτίδα, ο Βασίλης, η Τρελοφαντασμένη και η Ζωή. Ο καθένας από αυτούς έδωσε και το δικό του μοναδικό τέλος.  Αυτή την εποχή που έχει σχεδόν τελειώσει ο τρύγος το επαναφέρω.Εχει άρωμα πορτοκαλιού και συνδέεται και με τον “Αρραβών της Dulcineas”.  Αντανακλά τόσα πολλά από εμένα και μια και  δεν είχα κάτι νέο να ανεβάσω,σας το παραδίδω. Μάλλον είχα αλλά θα περιμένει. Ξαναμασημένη τροφή μου λέτε. Ισως. Απλά για λίγες μέρες θα σας ξανακάνει συντροφιά.)

Το φορτηγό με κόπο ανέβηκε το στενό καλντερίμι του χωριού. Ψηλά στο λόφο ήταν ο ξενώνας. Ένα παλιό πέτρινο οίκημα περιτριγυρισμένο από τριανταφυλλιές, γλάστρες με γιασεμιά και δεξιά ένα μικρό αμπέλι. Στον ήχο του φορτηγού που πλησίαζε, μια νέα γυναίκα σταμάτησε ν’ασχολείται με το πότισμα και μας χαμογέλασε.
Έμεινε να την κοιτάζει σαν στήλη άλατος. Αυτή λοιπόν ήταν « η τρελή»; Σαν μικρό κοριτσάκι ήταν με τα καστανά μαλλιά της πιασμένα χαλαρά στο πλάι. Μάτια μελιά. με καθαρό βλέμμα.
-Μυράνθη Καλλέργη, καλωσήρθατε
-Άγγελος Φωκάς, καλώς σας βρίσκουμε. Που να ξεφορτώσουμε;
-Στο πλάι έχει μια ξύλινη πόρτα , από εκεί παρακαλώ.
Αυτό το «παρακαλώ» ακούστηκε με μια απρόσμενη τρυφεράδα, σχεδόν ικετευτικά.
Ακολούθησαν συγνώμες για την λάθος παραγγελία και τυπικές κουβέντες για την αποπληρωμή.Αισθάνθηκε ξαφνικά πολύ καταβεβλημένος. Το ταξίδι, η απροσδόκητη αυτή γνωριμία. Ήθελε να φύγει όμως δεν το αποφάσιζε κιόλας. Του είπε ότι το Σάββατο ήταν τα εγκαίνια και τον «παρακάλεσε» να μείνει. Πάλι αυτή η λέξη. Ακούστηκε σαν μια γλυκιά προσταγή την οποία του αδύνατον να παρακούσει. Δεν ήθελε. Θα έμενε.

-Να μιλάμε στον ενικό Άγγελε;
-Νομίζω ότι έτσι πρέπει Μυράνθη.

Και αυτός ο ενικός αριθμός ήταν η αρχή.

Την Παρασκευή το βράδυ βγήκαν για φαγητό σε ένα ορεινό χωριό, με απίστευτη θέα προς το πέλαγος, και πιο μακριά ακόμα. Χωρίς ερωτήσεις. Γέμισε η καρδιά και η ψυχή εικόνες. Το φαγητό δεν το άγγιξε και του έκανε παράπονα. Δεν χόρταινε να τη βλέπει και να την ακούει να μιλά για τη ζωή που άφησε και για τη ζωή που ξεκίνησε. Τον έπιασε μια δυο φορές να την κοιτά επίμονα και τα μάγουλά της ρόδισαν. Σηκώθηκαν να φύγουν και τη συνόδεψε μέχρι το ξενώνα.

-Άγγελε;
-Ναι;
-Να σου δώσω μισό λεπτό κάτι για το αφεντικό σου. Αύριο με τις ετοιμασίες μπορεί να το ξεχάσω. Δεν είναι τίποτα. Μερικά κεράσματα από το χωριό, μέλι και κρασί. Έχω και για σένα. Όχι με ντόπιο κρασί όμως . Απ’οτι κατάλαβα σου φάνηκε λίγο βαρύ ε;
« Μελιαστό» του Σπυρόπουλου.Το έχεις δοκιμάσει;

Νόμιζε ότι οι φλέβες στα μηλίγγια του θα σπάσουν. Του θύμισε στιγμιαία ότι αύριο είναι η τελευταία μέρα. Μέλι, Μελιαστό, Μυράνθη. Όλα μέσα του ήταν ένα.

-Σ’ευχαριστώ, να τα πάρω αύριο καλύτερα; Εκτός από το « Μελιαστό» μου κίνησες την περιέργεια. Θα ήμουν αγενής αν σου ζητούσα να ανοίξουμε ένα μπουκάλι τώρα;
Ρόδισε πάλι. Απάντησε με ένα νεύμα και πήγε να φέρει δύο ποτήρια.

Ήχος βαθύς από το πώμα που άνοιξε. Μια έκρηξη αρωμάτων και όχι μόνο.
Πρώτη γουλιά. Δεύτερη.
Δεν άντεξε. Την τρίτη τη γεύτηκε από το στόμα της. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Στο κελάρι του σπιτιού, όρθιοι μπροστά στον παλιό αργαλειό, όλα έγιναν ένα.

-Ααχ…! Ένα ικετευτικό βογκητό βγήκε από το στόμα της. Κόλλησε πάνω του λες και ήθελε να του αφήσει ένα αποτύπωμα. του κορμιού της πάνω στο δικό του σώμα. Και του άφησε. Μπόλιασε τη καρδιά του με μέλι. Μια στιγμή έσκυψε πάνω του ν’ ακούσει την καρδιά του και πετάχτηκε. Φοβήθηκε από αυτό που άκουσε πριν προλάβει καν να το νοιώσει. Φοβήθηκε και αυτός. Εφυγε.

……………………………………………………..

Το καράβι έφτασε στη Σούδα. Πάλι. Σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος και να μη είχε περάσει μια εβδομάδα.
Έφτασε στο χωριό. Διέσχισε γρήγορα τον κήπο με τα ρόδα και μπήκε στον ξενώνα.
- Η κα Καλλέργη μήπως είναι εδώ; Ρώτησε την κοπέλα στην υποδοχή.
- Όχι. Συνοδεύει ένα γκρουπ στο Φραγκοκάστελο. Θα έρθει το βράδυ. Το όνομά σας;
- Φωκάς, Άγγελος Φωκάς.
- Ναι… νομίζω ότι έχει αφήσει κάτι για σας στο κελάρι.
- Στο κελάρι; Απάντησε με φωνή που μόλις ακουγόταν. Ευχαριστώ.

Με βήματα βαριά έφτασε μέχρι τη βαριά ξύλινη πόρτα. Την άνοιξε. Ξανά τα ίδια αρώματα. Ξανά η ίδια γλυκειά ζάλη. Πάνω στο κάθισμα του αργαλειού δυο μπουκάλια «Μελιαστό». Ένα γεμάτο και εκείνο που άφησαν μισό. Ανάμεσά τους ένας φάκελος.

Το σημείωμα βγήκε αργά, σχεδόν ηδονικά.
« Ηρθες Αγγελέ μου; Θα μείνεις να τελειώσουμε το μπουκάλι και ανοίξουμε το καινούργιο;»

Μυράνθη μου, υφάντρα της ψυχής μου, δεν έχω που αλλού να πάω πια.

Aπλά Καθημερινά και Αγαπημένα , μέρος β’

 

Με αφορμή το blogoπαίχνιδο στο οποίο με προσκάλεσαν ο η Φάβα και ο Αντώνης σας παρουσιάζω  μερικά απλά καθημερινά και αγαπημένα 

Ας αρχίσουμε από τ’αρώματα

 Να το γιασεμάκι μου. Με αποχαιρετά το πρωί και με καλωσορίζει το βράδυ με το γλυκό του άρωμα.

Για να συνεχίσουμε με ήχους

 

Galaxy & Love FΜ η παρέα μου στην άσφαλτο και όχι μόνο. Αλεξίου, Ιωαννίδης, Φραγκούλης, Συλλογή 80’ς, Arabian  και φυσικά πολλά κρητικά τα οποία δεν έβαλα γιατί είναι πάρα πολλά!

Και να περάσουμε στις λέξεις Ελύτης, Γκάτσος, Καζαντζάκης και άλλοι πολλοί αγαπημένοι. Δυστυχώς έχουν μείνει πολλά στο πατρικό μου τα οποία δεν έχω μετακομίσει ακόμα. Αλλά δεν θέλω και όμως   να ξεγυμνώσω και τη παιδική μου βιβλιοθήκη….

Και αφού έχει χορτάσει η ψυχή…Να περάσουμε και στη τραπεζαρία με τα κεριά και τα διακοσμητικά μου. Τραπέζι μακρύ, μοναστηριακού τύπου και λευκές δερμάτινες καρέκλες για να τρώμε με όρεξη και στιλ!

Τα θαλασσοσκορπίσματά μου , φωτογραφίες  και κοχύλια, η φιλντισένια κοσμηματοθήκη της μητέρας , το ροζάριο από την Αίγυπτο, η πρόσκληση του γάμου μου……

 

Σταγόνες από τη ζωή μου